زمینه و هدف: بیماری انفارکتوس میوکارد یکی از شایعترین علل مرگ و میر و ناخوشی در جهان امروز است و با توجه به علایم آزاردهنده، پیشگیری ثانویه از طریق انجام برنامههای بازتوانی قلبی با مشارکت پرستاران، یکی از بهترین روشهای درمانی است. هدف ازاین پژوهش تعیین تأثیر برنامههای کوتاه مدت باز توانی قلبی بر سیر تظاهرات بالینی این بیماری است. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی است. نمونههای پژوهش 66 بیمار (58 مرد و 8 زن) 65-40 ساله مبتلا به انفارکتوس میوکارد بودند که با روش نمونهگیری مبتنی بر هدف از بین تمام بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد مراجعهکننده به بیمارستانهای آموزشی شهر اهواز از مهر ماه 84 تا اردیبهشت 85 ، انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمون (32نفر) و شاهد (34 نفر) تقسیم شدند. اطلاعات مربوط به تظاهرات بالینی به وسیله چک لیست از دو گروه جمعآوری شد. افراد گروه آزمون، پس از موفقیت در آزمون ورزش مقدماتی (دو هفته پس از انفارکتوس میوکارد)، برنامه بازتوانی 8 هفتهای را شروع نمودند. پس از پایان برنامه اطلاعات مربوط به تظاهرات بالینی از تمام بیماران جمعآوری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون منویتنی) در نرمافزارSPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: با توجه به نتایج آزمون منویتنی، بین حملات افزایش فشارخون (030/0=p)، درد قفسه صدری، تنگی نفس، خستگی، و تپش قلب (001/0p<) در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد کاهش معنادار ایجاد شده است.
نتیجهگیری: شرکت در برنامه بازتوانی قلبی، درد قفسه صدری، تنگی نفس، خستگی، حملات فشارخون و تپش قلب را در بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد کاهش میدهد. بر این اساس میتوان اجرای این برنامه را در بیماران یاد شده توصیه نمود.
