سمیه محمدی، کاملیا ترابیزاده، مصطفی روشنزاده، پروین قائممقامی،
دوره 31، شماره 2 - ( 4-1404 )
چکیده
زمینه و هدف: نگرش پرستاران نسبت به مرگ، روند مراقبتی آنها را متأثر میسازد. در این میان، هوش معنوی با ارتقای معنای زندگی و مرگ، شاید نگرش نسبت به مرگ را در مراقبت پرستاران ارتقا دهد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین نقش پیشبینیکننده هوش معنوی در نگرش نسبت به مرگ و مراقبت از بیمار در حال مرگ در پرستاران بخشهای مراقبت ویژه انجام گرفته است.
روش بررسی: مطالعه توصـیفی- تحلیلـی حاضر در سال 1402 در دانشگاه علوم پزشکی شیراز در مورد 200 پرستار بخش مراقبت ویژه انجام گرفت. دادهها با استفاده از پرسشنامههای جمعیتشناختی، نگرش نسبت به مرگ (DAPR)، هوش معنوی King و مراقبت از بیمار در حال مرگ (EOLCAS) جمعآوری و در نرمافزار SPSS نسخه 16 تحلیل شد.
یافتهها: ماتریس ضرایب همبستگی نشان داد بین هوش معنوی و مراقبت از بیمار در حال مرگ رابطه مثبت و معنادار (265/0=r، 001/0>p) و بین هوش معنوی و نگرش نسبت به مرگ نیز رابطه مثبت و معنادار (360/0=r، 001/0>p) وجود داشته است. از میان ابعاد هوش معنوی فقط بعد تفکر وجودی انتقادی نقش پیشگوییکننده نگرش نسبت به مرگ (207/1=β، 001/0>p) و ارزیابی مراقبت از بیمار در حال مرگ (880/0=β، 001/0>p) را داشت.
نتیجهگیری: از آن جا که هوش معنوی میتواند در بهبود نگرش نسبت به مرگ و مراقبت از بیمار در حال مرگ نقش داشته باشد، لذا به مسؤولان پرستاری توصیه میشود که به ابعاد معنویت در مراقبت از بیماران در حال مرگ توجه داشته باشند.
