دوره 25، شماره 3 - ( 4-1404 )
جلد 25 شماره 3 صفحات 252-228 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Afrasyabi S. The Effect of Changes Induced by Exercise Training on the Pro-Inflammatory, Inflammatory and Anti-Inflammatory Adipocytokines in Obese Type 2 Diabetic Patients. ijdld 2025; 25 (3) :228-252
URL: http://ijdld.tums.ac.ir/article-1-6393-fa.html
URL: http://ijdld.tums.ac.ir/article-1-6393-fa.html
افراسیابی صالح. ماندگاری اثر تغییرات ناشی از تمرینات ورزشی برآدیپوسایتوکاینهای التهاب درجه پایین در بیماران چاق دیابتی نوع دو. مجله دیابت و متابولیسم ایران. 1404; 25 (3) :228-252
گروه تربیت بدنی، دانشگاه خلیج فارس بوشهر، بوشهر، ایران ، afrasyabi@pgu.ac.ir
چکیده: (2169 مشاهده)
مقدمه: امروزه چاقی با بیماریهای سندرم متابولیک و بهویژه دیابت نوع دو ارتباط تنگاتنگی داردکه ترشح و رهاسازی آدیپوسایتوکاینها را تغییر میدهد و برنامههای تمرینی متفاوت نتایج متفاوتی بر این شاخصها داد. از اینرو هدف پژوهش حاضر بررسی میزان ماندگاری تغییرات ناشی از برنامههای تمرینی بر شاخصهای آدیپوسایتوکاینی بیماران دیابتی نوع دو چاق است.
روشها: در این مطالعۀ نیمهتجربی، 45 مرد چاق مبتلا به دیابت نوع دو جهت شرکت در یک گروه کنترل (بدون تمرین) و 4 گروه تمرینی (هوازی، ترکیبی، مقاومتی و تناوبی با شدت بالا) به روش تصادفی تقسیم شدند. برنامۀ تمرین گروهها براساس کالری مصرفی در هر جلسه در نظر گرفته شد. شرکتکنندگان 12 هفته برنامههای تمرینی را اجرا کردند و 12 هفته در وضعیت بی تمرینی قرار گرفتند. شاخصهای فیزیولوژیکی، تن سنجی و شاخصهای التهابی و پیشالتهابی (IL-6، TNF-α، رزیستین و لپتین) و شاخصهای ضدالتهابی (آدیپونکتین و SFRP5) در قبل از برنامه و هفتههای 6، 12، 18 و 24 اندازهگیری شد.
یافتهها: پس از 12 هفته تمرینهای ترکیبی، هوازی، تناوبی با شدت بالا و مقاومتی، شاخصهای ضدالتهابی (آدیپونکتین و SFRP5) افزایش معناداری را نسبت به خط پایه (قبل از شروع برنامۀ تمرینی) نشان داد (05/0P< ). در خصوص شاخصهای پیشالتهابی و ضدالتهابی (IL-6، TNF-α، رزیستین و لیپتین) کاهش معنادار در تمامی گروهها پس از 12 هفته برنامۀ تمرینی مشاهده گردید (05/0P< ). در این پژوهش بهبودی قابل توجهی در کاهش وزن و گلوکز خون پس از اجرای 12 هفته برنامۀ تمرینی در هر 4 گروه تمرینی مشاهده شد (05/0 P<). در بخش دوم یافتهها (بی تمرینی یا ماندگاری اثر تمرین) این تمرین مقاومتی بود که درصد کاهش کمتری (05/0 P<) در شاخصهای ضدالتهابی و افزایش در شاخصهای پیشالتهابی و التهابی پس از 12 هفته بی تمرینی را نشان داد که ماندگاری بیشتر بهبودی را در بیماران دیابتی نوع دو چاق نمایش میدهد (05/0P<).
نتیجهگیری: یافتههای پژوهش نشان دادند که تمرین تناوبی با شدت بالا پس از 12 هفته میتواند سبب اثرگذاری بیشتری در شاخصهای التهابی، پیشالتهابی و ضدالتهابی در مقایسه با تمرین هوازی، ترکیبی و مقاومتی گردد. امّا این تمرین مقاومتی است که سبب ماندگاری بیشتر کاهش در شاخصهای التهابی، پیشالتهابی و افزایش در شاخصهای ضدالتهابی در بیماران دیابتی نوع دو چاق شد. بنابراین اثرگذاری تمرین مقاومتی در شرایط بی تمرینی از سه شیوۀ تمرینی تناوبی با شدت بالا، هوازی و ترکیبی (هوازی + مقاومتی) اثرگذاری بیشتری بر التهاب درجه پایین دارد و بهبودی طولانیتری را در بیماران دیابتی نوع دو چاق بهدنبال دارد.
روشها: در این مطالعۀ نیمهتجربی، 45 مرد چاق مبتلا به دیابت نوع دو جهت شرکت در یک گروه کنترل (بدون تمرین) و 4 گروه تمرینی (هوازی، ترکیبی، مقاومتی و تناوبی با شدت بالا) به روش تصادفی تقسیم شدند. برنامۀ تمرین گروهها براساس کالری مصرفی در هر جلسه در نظر گرفته شد. شرکتکنندگان 12 هفته برنامههای تمرینی را اجرا کردند و 12 هفته در وضعیت بی تمرینی قرار گرفتند. شاخصهای فیزیولوژیکی، تن سنجی و شاخصهای التهابی و پیشالتهابی (IL-6، TNF-α، رزیستین و لپتین) و شاخصهای ضدالتهابی (آدیپونکتین و SFRP5) در قبل از برنامه و هفتههای 6، 12، 18 و 24 اندازهگیری شد.
یافتهها: پس از 12 هفته تمرینهای ترکیبی، هوازی، تناوبی با شدت بالا و مقاومتی، شاخصهای ضدالتهابی (آدیپونکتین و SFRP5) افزایش معناداری را نسبت به خط پایه (قبل از شروع برنامۀ تمرینی) نشان داد (05/0P< ). در خصوص شاخصهای پیشالتهابی و ضدالتهابی (IL-6، TNF-α، رزیستین و لیپتین) کاهش معنادار در تمامی گروهها پس از 12 هفته برنامۀ تمرینی مشاهده گردید (05/0P< ). در این پژوهش بهبودی قابل توجهی در کاهش وزن و گلوکز خون پس از اجرای 12 هفته برنامۀ تمرینی در هر 4 گروه تمرینی مشاهده شد (05/0 P<). در بخش دوم یافتهها (بی تمرینی یا ماندگاری اثر تمرین) این تمرین مقاومتی بود که درصد کاهش کمتری (05/0 P<) در شاخصهای ضدالتهابی و افزایش در شاخصهای پیشالتهابی و التهابی پس از 12 هفته بی تمرینی را نشان داد که ماندگاری بیشتر بهبودی را در بیماران دیابتی نوع دو چاق نمایش میدهد (05/0P<).
نتیجهگیری: یافتههای پژوهش نشان دادند که تمرین تناوبی با شدت بالا پس از 12 هفته میتواند سبب اثرگذاری بیشتری در شاخصهای التهابی، پیشالتهابی و ضدالتهابی در مقایسه با تمرین هوازی، ترکیبی و مقاومتی گردد. امّا این تمرین مقاومتی است که سبب ماندگاری بیشتر کاهش در شاخصهای التهابی، پیشالتهابی و افزایش در شاخصهای ضدالتهابی در بیماران دیابتی نوع دو چاق شد. بنابراین اثرگذاری تمرین مقاومتی در شرایط بی تمرینی از سه شیوۀ تمرینی تناوبی با شدت بالا، هوازی و ترکیبی (هوازی + مقاومتی) اثرگذاری بیشتری بر التهاب درجه پایین دارد و بهبودی طولانیتری را در بیماران دیابتی نوع دو چاق بهدنبال دارد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
