مرضیه ترشیزی، اعظم سعیدی کیا، عادله رحمانیان، محدثه حسین زاده،
دوره 26، شماره 2 - ( 4-1405 )
چکیده
مقدمه: دیابت بارداری یکی از شایعترین اختلالات دوران بارداری است که با پیامدهای نامطلوبی برای مادر و جنین همراه است. ارتقای سواد سلامت و خودکارآمدی در این بیماران نقش کلیدی در مدیریت بهتر بیماری ایفا میکند. هدف این مطالعه، مقایسه تأثیر آموزش حضوری و آموزش مبتنی بر شبکههای اجتماعی بر خودکارآمدی و سواد سلامت زنان باردار مبتلا به دیابت بارداری بود.
روشها: این مطالعۀ نیمهتجربی با مشارکت ۷۵ زن باردار مبتلا به دیابت بارداری انجام شد که بهصورت تصادفی در سه گروه آموزش حضوری، آموزش مجازی و کنترل (هر گروه ۲۵ نفر) قرار گرفتند. آموزش در دو گروه مداخله طی چهار هفته انجام شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای خودکارآمدی و سواد سلامت بود که قبل و بعد از مداخله تکمیل شد.
یافتهها: میانگین نمرات خودکارآمدی و سواد سلامت در هر دو گروه آموزش حضوری و آموزش مبتنی بر شبکههای اجتماعی پس از مداخله بهطور معناداری افزایش یافت (05/0 P<)، در حالیکه در گروه کنترل تفاوت معناداری مشاهده نشد. همچنین، آزمون تعقیبی نشان داد میانگین تغییرات در دو گروه مداخله نسبت به گروه کنترل بهطور معناداری بیشتر بود، اما بین دو گروه مداخله تفاوت معناداری مشاهده نشد.
نتیجهگیری: آموزش حضوری و آموزش مبتنی بر شبکههای اجتماعی، هر دو رویکرد مؤثری برای ارتقای خودکارآمدی و سواد سلامت در زنان باردار مبتلا به دیابت بارداری هستند. با توجه به دسترسی گسترده به فناوری، استفاده از آموزش مجازی بهعنوان روش مکمل میتواند به ارتقای شاخصهای سلامت در این بیماران کمک کند.
