مجله

---

مقدمه: نفروپاتی دیابتی یکی از عوارض مهم دیابت است که با اختلالات قلبی- عروقی همراه می‌شود. طولانی شدن فاصلۀ QTc در الکتروکاردیوگرام با افزایش خطر آریتمی‌های قلبی و مرگ ناگهانی مرتبط است. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین شدت نفروپاتی دیابتی و طولانی شدن فاصلۀ QTc انجام شد.
روش‌ها: این مطالعه هم‌گروهی آینده‌نگر بر روی 180 بیمار مبتلا به دیابت نوع یک و دو در مراکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی کرمان انجام شد. بیماران براساس میزان آلبومینوری به دو گروه میکروآلبومینوری (mg/g 300 -30) و ماکروآلبومینوری (mg/g 300>) تقسیم شدند. فاصلۀ QTc با استفاده از الکتروکاردیوگرام 12 لیدی اندازه‌گیری و با فرمول Bazett اصلاح شد. داده‌های دموگرافیک، بالینی و آزمایشگاهی جمع‌آوری و با استفاده از آزمون‌های آماری مناسب تحلیل شدند.
یافته‌ها: از 180 بیمار، 14 نفر (8/7%) مبتلا به میکروآلبومینوری و 166 نفر (2/92%) مبتلا به ماکروآلبومینوری بودند. میانگین سن شرکت‌کنندگان 59/10 ± 65/59 سال بود. میانگین فاصلۀ QTc در گروه ماکروآلبومینوری به‌طور معناداری بالاتر از گروه میکروآلبومینوری بود (39/97 ± 07/436 در مقابل 63/23 ± 64/411 میلی‌ثانیه،P= 0/002 ). کسر دفعی آلبومین با فاصلۀ QTc همبستگی مثبت و ضعیف داشت (182/0 r= ،P= 0/016). در تحلیل رگرسیون لجستیک، ماکروآلبومینوری شانس 10/5 برابری برای QTc غیرطبیعی نشان داد (95% 79/82 CI: 1/33-، P= 0/026). 
نتیجه‌گیری: ماکروآلبومینوری به‌عنوان نشانگر نفروپاتی دیابتی با افزایش معنادار فاصلۀ QTc مرتبط است. این یافته‌ها اهمیت پایش الکتروکاردیوگرافیک منظم در بیماران دیابتی با ماکروآلبومینوری را برای شناسایی زودهنگام اختلالات الکتروفیزیولوژیک قلب و پیشگیری از عوارض قلبی- عروقی تأکید می‌کند.