مقدمه: گزارشهایی مبنی بر اثر میدانهای مغناطیسی بر همایستایی(homeostasis) قند خون وجود دارد اما هنوز توافق نهایی برای رد یا قبول این گزارشها حاصل نشده است. ما در ادامه بررسیهای قبلی خود، در این مطالعه اثر میدان مغناطیسی ثابت بر قند خون و وزنگیری حیوان آزمایشگاهی را بررسی میکنیم.
روشها: بیست وهشت موش ماده جوان سویه BALB/C را بهطور تصادفی به چهار گروه A، B، C و D تقسیم کردیم. گروه A 20 روز در میدان مغناطیسی ثابت قرار گرفت، گروه B 20 روز در میداننما قرار گرفت، گروه C 10 روز در میدان مغناطیسی بود و سپس از میدان خارج شد و10 روز پایانی آزمایش را در خارج از میدان سپری کرد، گروه D 10 روز در میداننما وسپس 10 روز در خارج میداننما بود. قدرت القای میدان مغناطیسی 500 گوس بود و بهوسیله دو تیغه آهنربای طبیعی ایجاد میشد. میداننما بهوسیله دو تیغه سنگ سیاه که از جهت ظاهری مشابه آهنرباها بودند، ایجاد گردید. طی آزمایش موشها روزانه وزن میشدند و در پایان 20 روز آزمایش، از موشها نمونه خون اخذ و قند آن تعیین میگردید.
یافتهها: وزنگیری موشهای چهار گروه یکسان بود. قند خون گروه C از نظر آماری بهطور معنیداری از قند خون گروههای B و D کمتر بود. تفاوت قند خون بین دیگر گروهها از نظر آماری معنیدار نبود.
نتیجهگیری: با وجودی که در مدت اقامت موشهای آزمایشگاهی در میدان مغناطیسی قند خون آنها تغییر نمیکند، قند خون موشها10 روز پس از خروج از میدان، از قند خون موشهایی که هرگز در میدان نبودهاند، کمتر است.
