حامد رضایی نسب، عبدالحمید حبیبی، مسعود نیکبخت، محمد رشنو، سعید شاکریان،
دوره 18، شماره 4 - ( 2-1398 )
چکیده
مقدمه: استرس اکسیداتیو در شروع و توسعهی عوارض دیابت از جمله کاردیومیوپاتی دیابتی نقش کلیدی ایفا میکند. هدف از این تحقیق بررسی نقش DCA بر بیان SOD و GPX متعاقب شش هفته تمرین استقامتی در عضلهی قلبی رتهای نر دیابتی بود.
روشها: در این تحقیق تجربی، تعداد 64 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (وزن؛ 12 ± 200 گرم) انتخاب و پس از دیابتی شدن از طریق محلول استرپتوزوتوسین بهطور تصادفی به هشت گروه تقسیم شدند. پروتکل تمرین استقامتی بهمدت 6 هفته بر روی تردمیل انجام گرفت. در تحقیق حاضر جهت مهار PDK4 در عضلهی قلبی از تزریق درون صفاقی DCA به مقدار 50 میلیگرم در هر کیلوگرم وزن بدن استفاده شد. بیان ژنها با روش Real-Time PCR اندازهگیری شدند. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.
یافتهها: نتایج تحقیق نشان داد که متعاقب تمرین استقامتی، بیان ژن PDK4 افزایش و بیان ژنهای SOD وGPX در گروه تمرین استقامتی + دیابت و تمرین استقامتی نسبت به گروه کنترل کاهش یافتند (05/0P<). و با مهار PDK4 بیان ژنهایSOD وGPX در گروه تمرین استقامتی + دیابت + DCA و گروه تمرین استقامتی + DCA نسبت به گروه کنترل افزایش یافتند (05/0P<).
نتیجهگیری: با توجه به نتایج این تحقیق احتمال میرود با تزریق DCA، تجمع مکرر رادیکالهای آزاد ناشی از تمرینات ورزشی در افراد دیابتی توسط سازگاریهای میتوکندری کاهش یابد، که بهدنبال آن میتوان استرس اکسیداتیو را در بافت قلبی بیماران دیابتی کاهش و کارایی قلب را افزایش داد.
ملاحت کشفی مقدم، فرناز سیفی اسگ شهر، لطفعلی بلبلی،
دوره 24، شماره 3 - ( 5-1403 )
چکیده
مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی تغییرات سطح TRx-sh/ TRx-s2 و مقادیر GSH و ظرفیت آنتی اکسیدانی کل متعاقب 8 هفته تمرین تناوبی شدید با و بدون مصرف مکمل سیترات در رتهای دیابتی بود.
روشها: دراین مطالعۀ نیمهتجربی 50 سر موش نر نژاد ویستار بهطور تصادفی به 5گروه: کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی - تمرین، دیابتی- مکمل دهی سیترات سدیم و دیابتی-مکمل دهی سیترات سدیم -تمرین تقسیم شدند. پروتکل تمرین شامل 8 هفته تمرین HIIT با شدت ۹۰ درصد سرعت بیشینه بود. گروه های مکمل و تمرین – مکمل، سه ساعت پیش از تمرین، روزانه (mg/kg 764) مکمل سیترات سدیم را به شکل محلول در آب دریافت کردند. ۷۲ ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین خون گیری انجام و متغیرهای تحقیق به روش الایزا بررسی شدند. برای مقایسه گروههای مطالعه از تحلیل واریانس یک راهه و از آزمون تعقیبی LSD در نرمافزار SPSS استفاده شد (05/0 ≥P).
یافتهها: سطوح TRx-sh/ TRx-s2، GSH و TAC در بین گروههای پنجگانه تحقیق با توجه به سطح معنی داری (001/0 =P) اختلاف معنیداری داشت (001/0 =P). همچنین نتایج نشان داده سطوح TRx-sh/ TRx-s2, TAC, GSH در گروه کنترل-دیابتی (001/0 =P)، دیابتی-تمرین (001/0 =P)، دیابتی-مکمل (001/0 =P) و دیابتی-مکمل-تمرین (001/0 =P) در مقایسه با گروه کنترل سالم کاهش معنیداری داشتند. سطح TRx-sh/ TRx-s2، GSH و TAC در گروه دیابتی-مکمل و دیابتی-مکمل-تمرین در مقایسه با گروه کنترل-دیابتی افزایش معنیداری داشت (001/0 =P).
نتیجهگیری: با توجه به نتایج تحقیق میتوان احتمال داد تمرینهای HIIT همزمان با مکمل یاری سیترات سدیم بر بهبود دیابت مؤثر باشد و احتمالاً این تأثیر بهواسطۀ افزایش TRx-sh/ TRx-s2, TAC, GSH اعمال میشود.
