فرشاد صادقی، یاسر کاظم زاده، عبدالعلی بنایی فر،
دوره 22، شماره 3 - ( 6-1401 )
چکیده
مقدمه: میوپاتی دیابتیک یکی از مشکلات عمده در افراد دیابتی نوع دو است. دو پروتئینهای PAX7 و PGC-1α از جمله پروتئینهای مؤثر در نوسازی و متابولیسم کربوهیدراتها در عضلات اسکلتی هستند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر 8 هفته تمرین مقاومتی در شرایط هایپوکسی برمحتوای پروتئینهای PAX 7 و PGC-1α در عضله نعلی رتهای دیابتی نوع دو بود.
روشها: در این تحقیق 40 سر رت نر ویستار 10هفتهای پس از القا دیابت نوع دو، به پنج گروه کنترل سالم(HC)، کنترل دیابتی(DC)، تمرین مقاومتی (RT)، تمرین مقاومتی در هایپوکسی (RT-HPX) و گروه هایپوکسی (HPX) تقسیم شدند. تمرینهای مقاومتی بهمدت 8 هفته، 5 جلسه در هفته، در گروههای تمرین مقاومتی و تمرین مقاومتی در هایپوکسی انجام شد. پس از اتمام تمرینها، نمونهی بافت از عضلهی نعلی انجام و جهت اندازهگیری غلظت پروتئینهای PAX 7 و PGC-1α مورد ارزیابی قرار گرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد، بین گروههای تحقیق در هر دو پروتئینهای PAX7 و PGC-1α تفاوت معنیداری (0001/0=P) وجود دارد. القای دیابت منجر به کاهش معنیدار PAX7 شد اما گروه تمرین مقاومتی در هایپوکسی تفاوت معنیداری با گروه کنترل سالم نداشت (451/0 P=). مقادیر پروتئین PGC1-α نیز در گروه القای دیابت کاهش معنیداری را در مقایسه با گروه کنترل داشت (01/0 P=)، اما تمرین در هایپوکسی مقادیر آن را به بیشتر از گروه کنترل سالم افزایش داد (0001/0 P=).
نتیجهگیری: میتوان به تمرینات مقاومتی و قرار گرفتن در معرض هایپوکسی موقت و غیرفعال نیز بهعنوان یک راهکار پیشنهادی در بهبود شاخصهای مرتبط به بیماری دیابت نوع دو در انسان توجه کرد.
