زمینه و هدف: یکی از دلایل آلودگی پنیر به استافیلوکوکوس اورئوس )Staphylococcus aureus; S.aureus( استفاده از شیر غیرپاستوریزه و روشهای نادرست فرآوری پنیر است. با توجه به اهمیت باکتری S.aureus در ایجاد مسمومیتها و تاکید سازمان جهانی بهداشت بر پایش مستمر این باکتری، در این مطالعه مقطعی، شیوع S.aureus و الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی آن در پنیرهای سنتی گوسفندی چالوس (استان مازندران، ایران) در سال ۱۴۰۰ مورد ارزیابی قرار گرفت.
روش بررسی: تعداد ۴۵ نمونه پنیر سنتی گوسفندی تهیه شده از فروشگاههای لبنیات سنتی چالوس (استان مازندران، ایران) به صورت تصادفی جمعآوری شدند. نمونه ها در ابتدا از نظر آلودگی با S.aureusبا روش کشت، ارزیابی شدند. در نهایت الگوی مقاومت آنتیبیوتیکی جدایهها نسبت به ۹ آنتیبیوتیک مختلف با استفاده از روش انتشار دیسکی مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: از تعداد ۴۵ نمونه پنیرهای سنتی گوسفندی جمعآوری شده، ۱۷ مورد (37/8 درصد) از نمونهها آلوده به S.aureus بودند. از مجموع ۱۸ جدایه به دست آمده از نمونه های پنیر سنتی چالوس، بیشترین مقاومت به پنیسیلین (64/7 درصد) و تتراسایکلین (58/8 درصد) مربوط بود، در حالی که کمترین مقاومت در برابر جنتامایسین و اریترومایسین (23/5 درصد) مشاهده شد. همچنین ۱۷ جدایه به دست آمده از نمونههای پنیر سنتی گوسفندی نسبت به ۲ تا ۸ آنتی بیوتیک مقاومت همزمان نشان دادند.
نتیجهگیری: میزان بالای آلودگی به S.aureusدر پنیرهای سنتی گوسفندی تهیه شده در چالوس (مازندران، ایران) مشاهده شد. با رعایت اصول بهداشتی در دامداریها و آموزش بهداشت عمومی جهت جلوگیری از بروز آلودگیهای ثانویه، می توان از شیوع گسترده این باکتری در محصولات سنتی پیشگیری نمود.
