3 نتیجه برای آلایندههای نوظهور
رویا میرزایی، مسعود یونسیان، علیرضا مصداقی نیا، سیمین ناصری، میترا غلامی، اسفندیار جلیل زاده، شهرام شعیبی،
دوره 11، شماره 3 - ( 9-1397 )
چکیده
زمینه و هدف: آنتی بیوتیکها بخشی از آلایندههای نوظهور در محیطهای آبی هستند، که در غلظتهای محیطی بسیار کم سلامت انسان و محیط زیست را تهدید میکنند. از اینرو، این مطالعه با هدف بررسی تفاوت آماری بین غلظت و کارایی حذف هفت آنتی بیوتیک پر تجویز در ایران از جمله آموکسی سیلین، پنی سیلین جی، سفیکسیم، سفالکسین، سیپروفلوکساسین، اریترومایسین و آزیترومایسین اندازه گیری شده در دو تصفیه خانه فاضلاب شهر تهران، انجام یافت.
روش بررسی: مطالعه حاضر یک مطالعه کاربردی بوده است که در سال 1395 و براساس دستورالعمل 1694 سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا برای اندازه گیری ترکیبات دارویی در آب به روش کروماتوگرافی مایع – طیف سنجی جرمی (HPLC/MS/MS) انجام شده است. تفاوت بین دادههای غلظت آنتی بیوتیکها در فاضلاب ورودی و خروجی از نظر آماری بررسی شد. پس از محاسبه کارایی حذف در دو تصفیه خانه، توزیع دادههای کارایی حذف از نظر نرمال بودن، مورد مطالعه قرار گرفت. سپس از آزمونهای پارامتریک و ناپارامتریک برای بررسی اختلاف بین دادههای کارایی حذف استفاده شد.
یافتهها: تفاوت غلظت در ورودی و خروجی برای آنتی بیوتیکهای سفیکسیم و آزیترومایسین در تصفیه خانه اکباتان و سفیکسیم در تصفیه خانه جنوب معنیدار نبود. تفاوت معنیداری بین کارایی حذف برای دو آنتی بیوتیک سفالکسین (0/005p=) و اریترومایسین (0/002p=) در دو تصفیه خانه اکباتان و جنوب تهران مشاهده شد. براساس آزمون یو من ویتنی میزان حذف سفالکسین در دو تصفیه خانه اکباتان و جنوب تهران با میانه حذف 94/41 و 99/47 به ترتیب، بیشترین میزان حذف آنتی بیوتیک را در بین آنتی بیوتیکهای دیگر داشت.
نتیجهگیری: علاوه بر نوع فرایند تصفیه در این تصفیه خانهها، خصوصیات فیزیکو شیمیایی هر کلاس آنتی بیوتیک تاثیر بهسزایی در سرنوشت این آنتی بیوتیکها در تصفیه خانههای فاضلاب و منابع آبی دارد.
محبوبه مطلبی، غلامرضا موسوی، سکینه شکوهیان،
دوره 16، شماره 1 - ( 3-1402 )
چکیده
زمینه و هدف: اکسیداسیون پیشرفته مبتنی بر تابش فرابنفش خلاء (Vacuum Ultraviolet (VUV)) دسته جدیدی از فرآیندهای تصفیه پیشرفته بوده، لذا هدف مطالعه حاضر، مقایسه کارایی فرایندهای VUV و تابش فرابنفش C (Ultraviolet-C (UVC)) در ترکیب با پراکسید هیدروژن (H2O2) و پروکسی مونوسولفات (PMS) در تخریب داروی ضدویروسی رمدسیویر بوده است.
روش بررسی: مطالعه تجربی از نوع توصیفی-تحلیلی با فتوراکتور VUV و UVC در ترکیب با H2O2 و PMS برای تخریب رمدسیویر مورد بررسی قرار گرفت. همچنین تاثیر متغیرهای pH، غلظت H2O2، غلظت رمدسیویر، حضور رادیکالخوارها و آنیونها و همچنین زمان ماند هیدرولیکی در فرایند پیوسته در حذف رمدسیویر سنجش شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که pH بهینه در فرایند UVC و VUV و مشتقات آنها برابر با 7 بوده و با افزودن PMS و H2O2 به میزان mM 1، راندمان تخریب رمدسیویر از 0/4 ± 92/2 درصد پس از min 30 به ترتیب به 2/1 ± 98/3 و 0/3 ± 100 درصد افزایش یافت. همچنین در فرایند VUV ترکیب شده با H2O2 و PMS نیز راندمان تخریب پس از min 40 بهترتیب به 1/5 ± 77/8 و 1/3± 85/2 درصد رسید. کینتیک تجزیه در فرآیندهای مورد بررسی به شرحVUV/H2O2> VUV/PMS > VUV> UVC/H2O2 >UVC/PMS > UVC بوده است. نتایج رادیکالخواری نیز نشان داد که رادیکال هیدروکسیل، اصلیترین گونه فعال اکسیژن بوده که منجر به تخریب رمدسیویر میشود. سیستم پیوسته VUV/H2O2 نیز نشان داد که راندمان حذف رمدسیویر پس از min 40 به 0/8 ± 94/7 درصد رسید.
نتیجهگیری: با توجه به نرخ بالای حذف رمدسیویر و بهبود فرآیند حذف با افزودن H2O2، میتوان فرآیند VUV/H2O2 را یک تکنولوژی کارآمد برای حذف داروهای ضدویروسی معرفی کرد.
اکبر اسکندری، محمد مسافری، عالیه طبسی،
دوره 18، شماره 1 - ( 3-1404 )
چکیده
زمینه و هدف: میکروپلاستیکها آلایندههایی نوظهور و ماندگار در محیط هستند. شایعترین آنها شامل پلی اتیلن، پلیپروپیلن، پلیونیل کلراید، پلی فرمالدئید، پلی استایرن، پلیآمید است. به دلیل داشتن مواد شیمیایی و سمی، فلزات سنگین و قابلیت جذب و انتشار آلایندههای آلی پایدار تهدیدی جدی برای محیطزیست و سلامت انسان به شمار میآیند.
روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه مروری - توصیفی در سال 2024 است که به منظور گزارش فرایند جستوجو، مستندسازی و غربالگری از چک لیست پریزما برای بررسیهای سیستماتیک استفاده شد. روش کار با جستوجوی مقالات از سال 2019 تا آوریل 2024 با کلید واژههای Microplastics، Health risk،Emerging Contaminants و معادل فارسی آنها در پایگاههای داده الکترونیکی PubMed، Science Direct، Scopus و Magiran و SID بود.
یافتهها: اثرات میکروپلاستیکها بر سلامت انسان با جذب هیدروکربنهای آروماتیک چندحلقهای، دیاکسینها و سایر آلایندهها است که منجر به اختلالات عصبی و تنفسی مانند آسم، ذات الریه، سرطان ریه، سرگیجه، اختلالات روده و اثرات ژنوتوکسیک و سیتوتوکسیک میشود همچنین میکروپلاستیکها اثرات مضری بر روی گیاهان و جمعیت میکروبی، ساختار خاک و سلامت دام و انسان دارد.
نتیجهگیری: میکروپلاستیکها به عنوان یک چالش محیط زیستی، سلامت انسان و تنوع زیستی را تهدید می کنند؛ این ذرات به زنجیره غذایی نفوذ کرده و می توانند مشکلات هورمونی و بیماری های مزمن ایجاد کنند. آگاهیرسانی و اصلاح سیاستهای تولید و مصرف پلاستیک برای کاهش این آلودگی ضروری است.
