مهدی تبریزیزاده، نرگس میرجلیلی، نوشین اسلامپور،
دوره 4، شماره 4 - ( تیر ماه 1390 )
چکیده
اپیدمیهای هراسانگیز و کشندهی ناشی از بیماریهای سرایتکننده از طریق خون، در نسلهای گذشته و حتی در طول تاریخ دندانپزشکی هرگز جزء نگران کنندهای از کار نبوده است زیرا این حرفه همواره در حفظ بهبود سلامت دهان بیماران بسیار موفق عمل کرده است. به همین دلیل سؤالاتی از این دست که آیا درمانهای دندانپزشکی قادر به ایجاد و گسترش HIV و ایدز میباشند به دقت مورد بحث قرار نگرفته است و هیچ منبعی با پاسخ سنجیده و جامع به این سؤالات برای رجوع دندانپزشکان وجود ندارد.
در حقیقت، چندین نسل از دندانپزشکان یا بهطور عمومی ارائهدهندگان خدمات بهداشتی، بدون در نظر گرفتن این احتمال که درمانهای دندانپزشکی ممکن است جان بیمارانشان را در معرض خطر یک عفونت کشنده قرار دهد یا حتی احتمال فراگیر شدن یک ویروس کشنده را پیشبینی کنند، کارشان را انجام دادهاند. پس تعجبآور نیست که هنجارهای رفتاری که دندانپزشکان امروزی در سالهای شکلگیری خود آموختهاند، قادر نباشند تا به سؤالاتی که امروزه دندانپزشکان بهعلت HIV و ایدز با آن رو به رو میشوند پاسخ واضحی بدهند. در مقالهی حاضر این مسأله از دو جنبهی وظایف اخلاقی و حرفهای در مقابل بیماران HIV مثبت مورد بررسی قرار میگیرد.
