نسرین ایمانی فر، سید ابوالفضل وقار سیدین،
دوره 7، شماره 6 - ( اسفند ماه 1393 )
چکیده
حمایت از بیمار یکی از عناصر ذاتی اخلاق حرفهای در پرستاری است که به حفظ حقوق بیمار کمک میکند. در این راستا، تعداد زیادی از کدهای اخلاقی حرفهی پرستاری به این نقش پرستاران اختصاص دارد. مطالعهی حاضر با هدف بررسی میزان باورها و اقدامات حمایتی- حفاظتی پرستاران از بیماران مراجعهکننده به بیمارستانهای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بیرجند در سال 1393 انجام شد. دادههای این مطالعهی توصیفی- مقطعی توسط پرسشنامهی مشخصات فردسنجی و پرسشنامهی حمایتی- حفاظتی Hanks از 248 پرستار شاغل در شش بیمارستان واقع در استان خراسان جنوبی که به روش طبقهای تصادفی شده انتخاب شده بودند، جمعآوری شد. پایایی پرسشنامه با محاسبهی ضریب آلفای کرونباخ 74/0 محاسبه شد. دادههای بهدست آمده در نرمافزار SPSS ویرایش 16 با استفاده از آزمونهای توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. اکثر پرستاران شرکتکننده در این مطالعه (6/80 درصد) دارای سطح حمایت متوسط با میانگین نمرهی کلی 65/13±39/137 بودند. همچنین، بعضی از مؤلفههای حمایت با متغیرهای سابقهی شرکت در برنامههای آموزش اخلاق بهعنوان فراگیر، سن، سابقهی کاری، بخش محل خدمت و وضعیت استخدامی ارتباط آماری معنیداری داشتند (05/0>P). بهعبارتی، میانگین نمرهی کلی حمایت پرستار از بیمار و برخی از مؤلفههای آن در پرستاران دارای سابقهی شرکت در برنامههای آموزش اخلاق بهطور معنیداری بیشتر از پرستارانی بود که این سری از برنامهها را نگذرانده بودند. همچنین، حمایت از بیماران در پرستاران دارای سن و سابقهی کاری بالا، شاغل در بخش اورژانس و دارای استخدام رسمی بیشتر بود. بر اساس یافتهها میتوان نتیجه گرفت که حمایت پرستاران از بیماران نسبتاً مناسب است. با این حال، برای ارتقاء آن نیاز به اتخاذ راهکارهای مناسب است. در این راستا، شرکت پرستاران در دورههای آموزش اخلاق میتواند منجر به افزایش حمایت از بیمار شود. از سویی، تلاش مدیران جهت تبدیل وضعیت استخدامی پرستاران به استخدام رسمی و ایجاد امنیت شغلی احتمالاً خواهد توانست باورها و اقدامات حمایتی- حفاظتی آنان از بیماران را ارتقا دهد.
میلاد کاظمی نجم، طاهره طولابی، عباس عباس زاده، رسول محمدی، نسرین ایمانی فر،
دوره 17، شماره 0 - ( ویژه نامه یازدهمین کنگره سالیانه اخلاق پزشکی 1403 )
چکیده
مراقبت معنوی، حلقهی گمشدهی مراقبت کلنگر است. نتایج مطالعات، حاکی از صلاحیت اندک مراقبت معنوی پرستاران مخصوصاً در وضعیت اورژانس است؛ ازاینرو، پرستاران اغلب در وضعیت اورژانس از مراقبت معنوی غفلت میکنند. مطالعهی حاضر، بهمنظور تعیین تأثیر آموزش اخلاق حرفهای بر صلاحیت مراقبت معنوی پرستاران بخش اورژانس انجام شد. این پژوهش، یک مطالعهی کارآزمایی تصادفیسازیشدهی کنترلدار دوگروهی با طرح پیشآزمون و پسآزمون است که روی 84 پرستار شاغل در بخش اورژانس مراکز آموزشیدرمانی دانشگاه علوم پزشکی لرستان، به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انجام شد. در گروه مداخله، چهار جلسه کارگاه آموزشی برگزار شد و پرسشنامهی صلاحیت مراقبت معنوی، ابزار مطالعه بود. برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS، آمار توصیفی (میانگین و میانه و درصد) و آزمونهای آماری استنباطی (آنالیز واریانس تکرارشونده، تی مستقل و تست دقیق فیشر) استفاده شد. این مطالعه در دو گروه مداخله (42 نفر) و کنترل (42 نفر) صورت گرفت. بیشتر افراد شرکتکننده در هر دو گروه مداخله و کنترل، زن بودند. میانگین (انحراف معیار) نمرهی صلاحیت مراقبت معنوی قبل و بعد از مداخله و یک ماه بعد از آن، بهترتیب 57 (6/89)، 85/61 (7/47) و 83/41 (16/58) بود. آزمون آنالیز واریانس اندازهگیریهای مکرر نشان داد، تغییرات میانگین صلاحیت مراقبت معنوی کل و همچنین، خردهمقیاسهای آن، شامل ارزشهای انسانی، آگاهی، ارزیابی، اجرا و نگرش در طول زمانهای پیشگفته در دو گروه کنترل و مداخله معنادار بود (0/001 > P). در خردهمقیاس خودشناسی، میانگین نمرهی کسبشده در دو گروه کنترل و مداخله، در زمانهای متفاوت، تفاوت معناداری نداشت. نتایج این مطالعه نشان داد، آموزش اخلاق حرفهای باعث ارتقاء صلاحیت مراقبت معنوی پرستاران میشود. با برگزاری کارگاهها و دورههای آموزشی، همچنین، دورههای ضمن خدمت اخلاق حرفهای و مراقبت معنوی برای پرستاران میتوان صلاحیت مراقبت معنوی پرستاران را ارتقا داد؛ بنابراین، به قانونگذاران حوزهی سلامت و مدیران پرستاری توصیه میشود، به اخلاق حرفهای، بهعنوان پایه و اساس تمام اقدامات پرستاری، نگاه و توجهی ویژه داشته باشند و از روشهای نوین و جذاب، مانند روش مطالعهی حاضر، یعنی سناریو در دورههای ارتقاء اخلاق حرفهای استفاده کنند.
