با وجود پیشرفتهای اخیر، حفظ باروری زنان در مقایسه با مردان دشوارتر است. چرا که اساساً اقدام به این امر خواه از طریق منجمدسازی تخمک یا بافت تخمدان عملی تهاجمی محسوب میشود که صرفنظر از مرحلهی مقدماتی آن در فرایند انجماد تخمک که منوط بر تحریک تخمکگذاری است خود این اقدامات میتواند منتج به خطرات بسیاری شده و به تبع آن چالشهای اخلاقی بسیاری را مطرح کند. انجماد تخمک بهدلیل میزان بالای آب در بافت آن و همچنین میزان پایین نفوذپذیری غشای آن و همچنین آسیبپذیری بیشتر آن نسبت به عدم وجود اکسیژن تا به حال چندان با موفقیت بالایی همراه نبوده است. از این رو، انجام آن در خانمهای مبتلا به سرطان بهدلیل وجود علت پزشکی و ضرورت اجتناب از آثار غیر قابل جبران شیمیدرمانی بر توان باروری، با وجود کارکرد کم آن تنها راه برای بیماران بالغی است که دارای همسر یا شریک جنسی نبوده و همچنین متقاضی اهدای اسپرم نیز برای ایجاد جنین نیستند. همچنین، انجماد بافت تخمدان و در نهایت بالغسازی فولیکولهای منجمدشده تنها راه حفظ باروری دختران نابالغ مبتلا به سرطان است که خود میتواند به شیوهی اتوگرفت یا زنو گرفت انجام شود، مخاطرات و چالشهای اخلاقی بسیاری را به همراه دارد. چرا که در روش اول احتمال بازگشت سلولهای سرطانی و در دومی احتمال انتقال ویروس از بدن حیوان مورد استفاده به بدن فرد بهبود یافته وجود دارد. از این رو، میتوان دامنهی وسیعی از مسائل اخلاقی را ترسیم نمود.
نکتهی دیگر آنکه با وجود توضیحات فوق انجماد تخمک در زنان سالم که مجرد بوده و کاندید اهدای جنین نیز نیستند با محدودیتهای اخلاقی بیشتری مواجه است. چرا که علت پزشکی که بتواند توجیهکنندهی انجام این امر با وجود همهی مخاطراتش باشد بر عکس حالت فوق وجود نداشته و بسیاری آن را مغایر با اولین اصل اخلاق پزشکی، عدم آسیب رساندن، دانستهاند. از سویی دیگر برخی دیگر انجام آن را مترادف با اعمال اصل دیگر اخلاق پزشکی یعنی اصل عدالت دانسته و بر این عقیدهاند که انجماد تخمک در بانوان سالم بیعدالتی بیولوژیکی میان زن و مرد از نظر سنی برای فرزند دار شدن را مرتفع میکند و همچنین زمینهی طرح و حفظ استقلال و آزادی تولیدمثلی و حق حفظ باروری و در نهایت حق داشتن خانواده را که مورد تأیید اکثریت اسناد حقوق بشری است فراهم میکند. در حال حاضر، بنا بر جدیدترین گزارشها از انجمن آمریکایی پزشکی، تولید مثل و همچنین انجمن اروپایی تولید مثل، ایمنترین راه برای حفظ باروری زنان، اهدای جنین است که متأسفانه برای زنان مجرد یا دختران نابالغ امکانپذیر نیست. از اینرو، انجماد تخمک یا بافت تخمدانی در صورت رعایت فاکتورهای پزشکی همچون سن و وضعیت پیشروی بیماری و زمان باقیمانده برای اقدام جهت حفظ باروری و همچنین تقاضای آگاهانهی بیمار و اعمال ملاحظات اخلاقی در اخذ رضایت آگاهانه، حداقل در سطحی محدود با ارزیابی صحیح مخاطرات و نتایج مثبت حاصل از آن بهنظر برای بیماران سرطانی با قطعیت بیشتری مواجه بوده و برای زنان سالم نیز از دیدگاه فلاسفهی لیبرال و کسانی که قائل بر استقلال تولید مثلی هستند موجه است.
