با توجه به تغییرات ایجاد شده در سازمانهای مراقبتی، پرستاران مجبورند به معضلات اخلاقی بیشتر و پیچیدهتری رسیدگی کنند که برای حل معضلات اخلاقی باید با روند تصمیمگیری اخلاقی آشنا باشند. لازمهی تصمیمگیری اخلاقی برخورداری از توانایی استدلال اخلاقی است. مطالعهی کنونی با هدف تعیین رابطهی نمرهی استدلال اخلاقی با ویژگیهای فردی و حرفهای پرستاران؛ در یکی از بیمارستانهای فوق تخصصی شهر تهران در سال 1394 انجام شده است.
در این مطالعهی توصیفی - تحلیلی، کلیهی پرستاران واجد شرایط جامعهی پژوهش به روش سرشماری به تعداد 245 نفر شرکت کردند. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامهی جمعیتشناختی و آزمون معضلات اخلاقی Crisham استفاده شد. برای تحلیل دادهها از آزمونهای آماری توصیفی – تحلیلی و نرمافزار SPSS نسخهی 22 استفاده شد. نتایج این مطالعه نشان میدهد که میانگین نمرهی استدلال اخلاقی پرستاران 72/6±81/40 است که پایینتر از نمرهی متوسط آزمون است، با افزایش سابقهی کاری، میانگین نمرهی استدلال اخلاقی کاهش مییابد (05/0P≤) و مجردها نسبت به متأهلها از میانگین نمرهی استدلال اخلاقی بیشتری برخوردارند (50/0P≤) و بین سایر ویژگیهای جمعیتشناختی با نمرهی استدلال اخلاقی رابطهی معنیداری مشاهده نشد. با توجه به پایین بودن توانایی استدلال اخلاقی پرستاران در این مطالعه، پیشنهاد میشود در مطالعات آتی در خصوص روشهای ارتقای توانمندی تصمیمگیری اخلاقی پرستاران راهکارهای مناسب آموزشی شناسایی شود و به منظور جلوگیری از کاهش توانایی استدلال اخلاقی با افزایش سابقهی کار ضروری است که علت شناسایی شود و متناسب با علل، راهکارهایی برای کمک به مدیران پرستاری و کمیتهی اخلاق بیمارستانی بهکار رود.
