اصغر صفری فرد، سعید ریوندی، سید محمد اکرمی،
دوره 4، شماره 6 - ( 9-1390 )
چکیده
به رغم پیشرفت علم و فن آوری، تاکنون بشر از ساخت ماده یا محلولی که بتواند کمبود مادهی حیاتی خون را در بدن انسان جبران کند، عاجز مانده است. کمبود خون، جز از طریق انتقال خون به بدن انسان قابل جبران نیست و این مادهی حیاتبخش، از بدن فرد اهداکننده آن تأمین میگردد. ایمنی و سلامت آن بستگی به اطلاعاتی دارد که توسط فرد داوطلب اهدای خون بیان میشود و وظیفهی اخلاقی حکم میکند که وی در ارائهی این اطلاعات، نهایت صداقت را داشته باشد. از سوی دیگر، اهدا و دریافت خون، دارای مسائل اخلاقی و حقوقی ویژهای است که باید مراعات گردد. بدین منظور در سال 1980، مجمع بینالمللی انتقال خون در مونترال، آییننامهی اخلاقی اهدای خون را تصویب کرد. طبق مفاد این آییننامه، بر دسترسی به خون عاری از خطر، رایگان بودن آن، عدم نیاز به جایگزینی خون اهدایی، رضایت آگاهانهی دریافتکنندهی خون، حق عدم پذیرش خون توسط دریافتکننده و حق مطلع شدن از آسیب وارده به هنگام وقوع آن تأکید شده است. این نوشتار تلاش دارد تا با تکیه بر اصول اسلامی و قوانین کشور، به برخی نکات مهم مربوط به اصول اخلاق پزشکی اهدای خون بپردازد.
