یکی از معضلات اصلی که تا اوائل قرن بیستم، جامعهی ایران را تهدید میکرد و علیرغم گذشت قرنها از شروع تمدن ایرانی، باعث شد جمعیت کشور از حدود شش ملیون نفر تجاوز نکند، شیوع بیماریهای همهگیر و عفونی و مرگ و میر ناشی از آن بود. از دوران شروع حکومت قاجارها، پادشاهان و حاکمان به فکر کنترل بیماریهای همهگیر افتادند و تلاش نمودند با بهکارگیری روشهای مدرن، مانند انجام واکسیناسیون علیه برخی بیماریها نظیر آبله، جلوی مرگ و میر ناشی از بیماریها را بگیرند.
در سال 1919 میلادی، شاهزاده فیروز میرزا نصرتالدوله، بهعنوان رئیس هیأت اعزامی ایران به کنفرانس صلح پاریس، برگزیده شد. دکتر محمدخان معتمد، پزشک شخصی فرمانفرما، یکی از اعضای این هیأت بود و هنگامی که در پاریس بودند، فیروز میرزا را به دیدن مؤسسهی پاستور برد. نصرتالدوله تحت تأثیر فعالیتهای این مؤسسه قرار گرفت و مصمم به تأسیس مؤسسهی مشابهی در ایران شد.
نتایج این پژوهش که بر پایهی اسناد و شواهد کتبی برجای مانده از آن دوران انجام شده است، نشان میدهد که تأسیس این مؤسسه، آثار و تبعات فراوانی در ایران بر جای گذارد و در کنار سایر اقدامات صحی دولت، ضمن تغییر در الگوی سلامت عمومی و جغرافیای پزشکی بیماریهای واگیر در ایران، باعث کنترل بسیاری از بیماریها شد.
