از دیرباز در فرهنگ ایرانی - اسلامی این سرزمین بهگونهای آموزش دیدهایم که باور کردهایم زندگی اخلاقی شیوهای از زندگی و معیشت است که نخست، سعادت واقعی آدمی در آن شیوه است و دوم، برای دستیافتن به آن باید از بسیاری لذتها و کامجوییها، از جمله لذت جنسی، چشم پوشید و برای رسیدن به عاقبت نیکو چارهای جز دوری از متاع دنیوی نیست.
در میان معلمان معنوی همواره این بانگ با صدایی بلند به گوش رسیدهاست که هر که از تن بگذرد جانش دهند و هر که جان را باخت جانانش دهند. بههمین منظور قصهی آزار تن و زندگی زاهدانه و ریاضتکشیهای بسیار سخت، از آن حکایتهایی است که سر رشتهی بلندی دارد و به گذشتههای دور باز میگردد.
اینکه این تعارض و تضاد بین زندگی اخلاقی و کامجویی از کجا سرچشمه میگیرد و اینکه آیا با آموزههای دینی و قرآنی در تناسب است یا تعارض، بحثی است مفصل. اما آنچه بسیار مهم است، این است که چنین آموزهای و تلقین نهایت دوری، بین سعادت اخروی و لذتهای نفسانی، چیزی جز فراهم کردن برخی بیماریهای روانی، تمایلات افراطی و خشن به مسائل جنسی، عدم برقراری مناسبات سالم اخلاقی و رفتاری با جنس مخالف و کاهش جاذبههای هنری و عاطفی در میان بسیاری از مردان و زنان مسلمان نداشتهاست. بر این نگره همچنان اصرار ورزیده میشود و این پافشاری سبب بروز مشکلات فراوانی در حوزهی ارتباطات جنسی شده است.
بهنظر نگارنده، چه بهلحاظ متون مقدس دینی، یعنی قرآن کریم و آنچه از پیامبر گرامی اسلام و نیز ائمهی معصومین بهیادگار ماندهاست و چه بهلحاظ تحقیقات علمی و یافتههای علوم بشری، بهویژه روانشناسی تمایلات جنسی، نمیتوان و نباید باور کرد که بین برگزیدن زندگی اخلاقی و تأمین لذتهای مشروع دنیوی و جنسی تعارضی موجود است که بر عکس، آدمی در صورت سرکوب خواهشهای طبیعی و مشروع انسانی، نهتنها از سعادت اخروی باز خواهد ماند که از قضا، در زندگی دنیوی نیز گرفتار مشکلات روحی و اخلاقی پیچیدهای خواهد شد.
آنچه در این نوشتهی مختصر، به تعریف و تلقی ما از زندگی اخلاقی، بحث از مفهوم عشق و تمایلات جنسی، تلاش برای اثبات عدم تعارض زندگی معنوی و اخلاقی با نوعی از مفهوم عشق زمینی و نیز آثار سازندهی بهرهجویی مناسب و عقلانی از لذتهای دنیوی در پرورش شخصیت آدمی خواهیم پرداخت.
