شیما بهنام منش، رضا عمانی سامانی، شایان بهنام منش،
دوره 7، شماره 2 - ( 4-1393 )
چکیده
تأمین باروری عبارت از روشهایی است که با حفظ توان فعلی فرد در باروری، نوید داشتن فرزندی با ارتباط ژنتیکی در آینده را میدهد. امروزه این روشها با استقبال بسیاری مواجه شدهاند. تا آنجا که، میتوان موارد کاربردشان را به دو قسمت پزشکی و اجتماعی تقسیم نمود. در گروه اول، بیمار بهدلیل بیماری یا به تبع روش درمانی در خطر از دست دادن باروری است. در حالی که، در حالت دوم متقاضی تأمین باروری با وجود سلامتی، به دلایل اجتماعی و شخصی در حال حاضر قصد و امکان فرزنددار شدن را ندارد. با توجه به آنکه روشهای تأمین باروری بدواً نسبت به بدن تهاجمی هستند، سؤالات و انتقادات اخلاقی بسیاری پیرامون استفادهی آنها در مورد افراد بیمار و همچنین، تعمیم آن به بانوان سالمی که تنها بهدلیل بالا رفتن سن تمایل به استفاده از آنها دارند مطرحشده است. در این مقاله هدف آن است تا با اتخاذ روشی تحلیلی و توصیفی و مطالعهی کتب و مقالات اخلاقی و دستورالعملهای بینالمللی معتبر پاسخی مناسب به این سؤالات داده شود. در حال حاضر، انجام روشهای تأمین باروری در موارد ضرورت پزشکی مورد تأیید همگان بوده و منطبق با اصل سودرسانی دانسته شده است. در موارد اجتماعی نیز با وجود مخالفتهایی که انجام آن را مغایر با اصل ضررنرساندن دانستهاند، بسیاری از فمنیستها و قائلان بر خودآیینی تولیدمثلی زنان انجام آن را با رعایت شرایطی اخلاقی همچون رعایت رضایت آگاهانه پذیرفتهاند.
