شیما سادات آقا حسینی، فرحناز عبداله زاده، ایرج اسودی کرمانی، آزاد رحمانی،
دوره 3، شماره 5 - ( 3-1389 )
چکیده
آگاه نمودن بیماران مبتلا به سرطان از تشخیص بیماری خود یکی از چالشهای اصلی در مراقبت از این بیماران است. این نگرانی وجود دارد که آگاهی از تشخیص باعث از بین رفتن امید این بیماران شود. در زمینهی بررسی رابطهی آگاهی از تشخیص با امید در بیماران مبتلا به سرطان مطالعهای در ایران انجام نشده است. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی رابطهی آگاهی از تشخیص بیماری با امید در بیماران مبتلا به سرطان است.
این مطالعهی توصیفی- مقایسهای در سال 1388 در مرکز آموزشی - درمانی شهید قاضی طباطبایی تبریز انجام گرفت. نمونهی پژوهش عبارت بود از 150 بیمار که از تشخیص قطعی سرطان خود آگاه بودند و 150 بیمار که از تشخیص قطعی بیماری خود آگاه نبودند. این بیماران با روش در دسترس انتخاب شدند. امید بیماران با استفاده از Heart Hope Index بررسی شد. دامنهی نمرهی این پرسشنامه بین 12 تا 48 است. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آمار توصیفی و استنباطی انجام گرفت.
مشخص شد که امید بیماران آگاه از تشخیص سرطان 42/6±61/37 و امید بیماران ناآگاه از تشخیص 10/7±16/37 است. بین سطح امید بیماران دو گروه تفاوت آماری معنیداری وجود نداشت (57/0=P).
این نتایج میتواند نشاندهندهی این باشد که اطلاع از تشخیص سرطان تأثیری بر سطح امید بیماران ندارد. هرچند که تأیید این یافته به مطالعات بیشتری نیاز دارد.
علی لباف، امیر حسین جهانشیر، امیر شاهورانی نسب،
دوره 7، شماره 1 - ( 2-1393 )
چکیده
ارائهی خبر بد یکی از وظایف پزشک اورژانس است که منابع موجود به مقدار لازم به آن نپرداختهاند. دستورالعملهای موجود هم عمدتاً بر اساس نظر پزشکان و در بخشهای غیر اورژانس طراحی شدهاند. در این مقاله با جستوجو و مرور مقالات موجود در بانکهای اطلاعاتی معتبر، لزوم تطبیق این دستورالعملها با شرایط بخش اورژانس و مختصات فرهنگی و مذهبی کشورها را بررسی کردهایم. طرح این مسأله میتواند نخستین گام طراحی دستورالعملی مختص بخش اورژانس باشد.ساختار فیزیکی، ماهیت اخبار بد و امکانات متفاوت پزشکان بخش اورژانس نسبت به بخشهای غیراورژانس، سبب کاهش کارآیی منتسب به دستورالعملهای موجود میشوند. از سوی دیگر با توجه به نقش انکارناپذیر فرهنگ و مذهب در دریافت خبر بد، تمام توصیههای دستورالعملهای موجود که عمدتاً در کشورهای غربی طراحی شدهاند، برای کشورهای غیرغربی مناسب نیستند.در حد اطلاع نویسندگان این مقاله، تاکنون در ایران دستورالعملی بومی برای ارائهی خبر بد ارائه نشده است. برنامههای آموزشی معدودی که در سایهی توجهات اخیر به اخلاق پزشکی طراحی شدهاند نیز عمدتاً بر پایهی همین دستورالعملهای کشورهای غربی هستند. از آنجا که انجام مطالعات اولیهی ضروری برای تدوین دستورالعملی کشوری بسیار زمان بر است، در حال حاضر، استفاده از همین دستورالعملهای غربی تنها راه پیش رو در کوتاهمدت است. اما پیشنهاد میشود بهعنوان اولین اقدام در جهت کارآمدتر کردن آنها، سعی شود تا حد امکان همین دستورالعملها بر اساس مقتضیات بخش اورژانس و فرهنگ ایرانی اصلاح شوند.
