تابنده صادقی، ناهید دهقان نیری، رقیه کریمی،
دوره 4، شماره 3 - ( 2-1390 )
چکیده
توانایی پرستار در برقراری ارتباط با بیماران برای استفادهی مؤثر از فرایند پرستاری ضروری است. این مسأله در مورد نوجوانان بیمار اهمیت بیشتری دارد. برقراری ارتباط مناسب بین نوجوان و کادر درمانی امری حیاتی است. در این گونه ارتباطات است که نوجوانان قادر به افشاء و ابراز اطلاعات حساس و شخصی خواهند شد و پرستاران نیز قادر به انتقال اطلاعات، نگرشها یا مهارتهای ضروری از طریق اقدامات ارتقاء دهندهی سلامتی خواهند بود. این مطالعه با هدف مقایسهی درک پرستاران و نوجوانان بستری از میزان اهمیت و رعایت ارتباطات پرستار و بیمار صورت گرفت.
در این مطالعهی مقطعی، 175 پرستار و 180 نوجوان بستری (18- 12 سال) که معیارهای ورود به مطالعه را دارا بودند به ترتیب به روش سرشماری و نمونهگیری آسان انتخاب شدند. محل جمعآوری دادهها بیمارستانهای کودکان وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران، ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه و روش گردآوری آنها خودگزارشی بود. تجزیه و تحلیل دادهها به کمک نرمافزار آماری SPSS صورت گرفت.
یافتههای این پژوهش نشان داد بین درک پرستاران و نوجوانان بستری در زمینهی اهمیت ارتباط پرستار و بیمار (019/0 = P) و رعایت آن (001/0 > P)، تفاوت آماری معنیداری وجود دارد و نمرهی درک پرستاران در هر دو مورد از نوجوانان بستری بالاتر است. در این مطالعه اولویتهای اهمیت و رعایت نیز تعیین شد و نتایج نشان داد از دیدگاه پرستاران توضیح مراقبتهای پیگیری مورد نیاز بعد از ترخیص، و از دیدگاه نوجوانان برقراری ارتباط کلامی مناسب و گوش دادن با حوصله به صحبتهای آنان اهمیت بیشتری دارد و از دیدگاه دو گروه برقراری ارتباط کلامی و غیرکلامی مناسب بیشتر رعایت میشود.
با استفاده از یافتههای این پژوهش، میتوان پرستاران را در جهت فراهم نمودن مواردی که از دیدگاه نوجوانان اهمیت دارد و کمتر رعایت میشود راهنمایی نمود تا بتوانند موانع سر راه رعایت ارتباط مناسب پرستار و بیمار را برطرف نمایند.
صبریه خزنی، مرضیه شایستهفرد، منصوره سعیدالذاکرین، بهمن چراغیان،
دوره 6، شماره 2 - ( 2-1392 )
چکیده
شناخت و آگاهی از جو اخلاقی وچگونگی درک آن در محیط کاری میتواند به پرستاران و مدیران در شناسایی و اجرای مکانیسمهایی جهت تغییر، ارتقاء و اداره جو اخلاقی کمک کند. این مطالعه با هدف مقایسهی درک پرستاران از جو اخلاق سازمانی واقعی و ایدهال در بیمارستانهای آموزشی دانشگاه جندیشاپور اهواز انجام شد. این تحقیق توصیفی مقطعی، بر روی 558 نفر از پرستاران بیمارستان آموزشی دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز که با روش نمونهگیری تصادفی منظم انتخاب شده بودند، انجام شد. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامهای مشتمل بر 2 بخش ویژگیهای دموگرافیک، پرسشنامهی جو اخلاقی واقعی و پرسشنامهی جو اخلاقی ایدهال بود. پرسشنامهی جو اخلاقی بر اساس نسخهی فارسی پرسشنامهی جو اخلاقی Olson ، بوده است که در 5 حیطه (مدیران، همکاران، پزشکان، بیماران، بیمارستان) جو اخلاقی را در محیط بیمارستان بررسی میکند. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمونهای آماری توصیفی و استنباطی آزمون t-test مستقل و آنالیز واریانس استفاده شد. یافتهها نشان داد که جو اخلاقی واقعی حاکم بر بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز جو مثبتی بوده است (66/3= میانگین). همچنین، جو اخلاقی ایدهال پرستاران شاغل در بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز، جوی مثبت بوده است (7/4=میانگین). تفاوت معنیداری بین میانگین نمرات درک پرستاران از جو اخلاقی واقعی و ایدهال وجود داشته است( P <0.05 ). سمت و سابقهی کار پرستاران ارتباط معنیداری با میزان درک پرستاران از جو اخلاقی واقعی داشته است( P < 0.05 ). در تحقیق حاضر، جو اخلاقی موجود جو مثبتی بوده است. اما با جو اخلاقی ایدهال پرستاران فاصله دارد. بنابراین، مدیران باید جو اخلاقی موجود را حفظ و از طرفی استراتژیهایی جهت ارتقاء جو اخلاقی بهکار گیرند.
