ضرورت حاکمشدن اخلاق در محیطهای کاری امری دلخواه و پسندیده است که مورد وفاق همگانی است. عملکرد اخلاقی مبتنی بر معیارهایی اخلاقی است که از کارکنان انتظار میرود مطابق با آنها رفتار کنند. هدف مطالعهی حاضر، تعیین ارتباط نیازهای آموزشی اخلاقی با کارآمدی اخلاقی در بهورزان شاغل منطقهی سیستان بود. تحقیق حاضر از نوع توصیفیهمبستگی است. 377 نفر از بهورزان مناطق روستایی سیستان به روش خوشهای چندمرحلهای وارد مطالعه شدند. ابزار جمعآوری دادهها، پرسشنامهی روا و پایا بود که با استفاده از نرمافزار21 SPSS با روش آماری توصیفیهمبستگی، آزمون من ویتنی یو، کروسکال والیس و ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد میانگین نمرهی نیاز آموزش اخلاقی بهورزان با توجه به سقف نمره در سطح نسبتاً بالا و کارآمدی اخلاقی بهورزان در سطح پایین بوده است؛ همچنین بین نمرهی نیاز آموزشی با کارآمدی اخلاقی بهورزان، رابطهای معکوس و معنیدار وجود داشته است (05/۰>P). بر اساس نتایج، بین نمرهی نیاز آموزشی با کارآمدی اخلاقی بهورزان رابطهای معکوس و معنیدار وجود داشته است؛ بهطوریکه بهورزانی که اطلاعاتی غنیتر داشتند، نیاز آموزشی کمتر و کارآمدی اخلاقی بیشتری داشتند؛ لذا به منظور افزایش کارآمدی اخلاقی بهورزان، برگزاری برنامههایی آموزشی مبتنی بر نیاز در این حوزه برای بهورزان که در خط اول تعامل با مردم و مراجعان خدمات بهداشتی هستند، پیشنهاد میشود.
