حق تولیدمثل و باروری انسان، یکی از حقهایی است که در حقوق کشورهایی چون آمریکا و انگلیس مورد توجه واقع شده است. توجه به این حق با توسعهی روشهای کمک باروری و همچنین روشهای جلوگیری از بارداری روز به روز رو به افزایش است و نیز جنبههای مختلفی یافته است. شاید بتوان ادعا کرد که طرح این مباحث از سوی حقوقدانان مذکور به جهت چالشهایی است که ورود روشهای نوین به عرصهی فرزندآوری بهوجود آوردهاند. جدال میان افراد یا افراد و دولت در این موضوع و قوانین مناسب که توانایی کنترل و هدایت فعالیتهای این عرصه را داشته باشد، همیشه مورد توجه دولتها، قانونگذاران ملی و بین المللی و ادیان بوده است.این پژوهش به روش اسنادی و با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی صورت گرفته است. در نهایت، میتوان چنین نتیجه گرفت که در حوزهی اخلاق زیستی و حقوق کشورهای غربی همواره از این موضوع با عنوان حق و نه تکلیف و وظیفه یاد میشود، در حالی که در ادیان مسیحیت و یهودیت از آن بهعنوان یک الزام و وظیفه یاد میشود، اما اسلام برخلاف این دو دین، اختیار فرزندآوری و عدم آن را به دست زوجین داده است، البته این موضوع تعارضی با تعالیم و آموزههای اسلام در توجه به نسل و زادآوری ندارد.
