مقدمه و اهداف: امروزه، برنامههای سنجش سلامت و ارزیابی مداخلات بهداشتی، افزون بر محاسبه شاخصهای ابتلا و مرگ، به دیگر شاخصها، مانند کیفیت زندگی نیز توجه میکنند. این تحقیق قصد دارد به بررسی تفاوت کیفیت زندگی ساکنان بالای 15 سال آپارتماننشین، نسبت به دیگر ساکنان بالای 15 سال غیر آپارتماننشین شهر شیراز بپردازد.
روش کار: مطالعه پیشِ رو یک مطالعه مقطعی توصیفی- تحلیلی است که به بررسی همزمان متغیرهای آپارتماننشینی، بهعنوان متغیر مستقل و ابعاد مختلف جسمی، روانی، اجتماعی و محیطی سلامت، بهعنوان متغیر وابسته، در شهر شیراز، سال 1390 پرداختهاست. در این مطالعه از نمونهگیری چندمرحلهای و پرسشنامه استاندارد کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (WHOQOL-BREF) استفاده شده است.
نتایج : بر اساس تجزیه و تحلیلها، میانگین نمرههای ابعاد سلامت، پیش از تعدیل، برای متغیرهای جنسیت، سواد، تأهل، سن، شغل، بُعد خانوار، درآمد ماهیانه، نوع بیماری، مالکیت منزل و مساحت منزل در آپارتماننشینان، نسبت به غیر آپارتماننشینان، بهترتیب عبارت بودند از: جسمی 57/13 و 41/16، روانی 71/10 و 87/14، اجتماعی 57/8 و 84/13 و محیطی 59/13 و 18/10 که بعد از تعدیل در بُعد جسمی، به 41/14 و 61/15، روانی 6/12 و 47/14، اجتماعی 74/8 و 72/13 و محیطی 42/15 و 23/9 تغییر یافتند (0001/0P<).
نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان میدهد که سلامت آپارتماننشینان حتی بعد از تعدیل در بیشتر حیطهها، کمتر از غیر آپارتماننشینان است که ارزیابی علل آن میتواند در ارتقای سلامت شهرنشینان بسیار مؤثر باشد.
