Esfandiyari M, Ahmadi Ashtiani H, Rastegar H, Hedayati M. Divergent regulation of proliferation and COL1A1 expression by PDRN and magnesium ascorbyl phosphate in human dermal fibroblasts. Dermatol Cosmet. 2026; 16 (4) :225-234
URL:
http://jdc.tums.ac.ir/article-1-5825-fa.html
اسفندیاری محمد، احمدیآشتیانی حمیدرضا، رستگار حسین، هدایتی مهدی. تنظیم واگرای تکثیر سلولی و بیان ژن COL1A1 توسط پلیدئوکسیریبونوکلئوتیدها (PDRN) و منیزیم اسکوربیل فسفات در فیبروبلاستهای پوستی انسان. پوست و زیبایی. 1404; 16 (4) :225-234
URL: http://jdc.tums.ac.ir/article-1-5825-fa.html
1- گروه بیوشیمی، دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران، تهران، ایران * مرکز تحقیقات علوم و فناوری فراوردههای آرایشی، بهداشتی و شوینده، دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران، تهران، ایران
2- گروه بیوشیمی، دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران، تهران، ایران * مرکز تحقیقات علوم و فناوری فراوردههای آرایشی، بهداشتی و شوینده، دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران، تهران، ایران ، ahmadihr@iau.ac.ir
3- مرکز تحقیقات فراوردههای آرایشی و بهداشتی، سازمان غذا و داروی ایران، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تهران، ایران
4- مرکز تحقیقات سلولی و مولکولی غدد درونریز، پژوهشکده بیولوژی مولکولی غدد درونریز، پژوهشگاه علوم غدد درونریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
چکیده: (90 مشاهده)
زمینه و هدف: فیبروبلاستهای پوستی انسان (HDFs) تنظیمکنندههای کلیدی هموستاز پوست ازطریق بازسازی ماتریکس خارج سلولی هستند. پلیدئوکسیریبونوکلئوتیدها (PDRN) و منیزیم آسکوربیل فسفات (MAP) بهعنوان عوامل ترمیمکننده پوست شناخته میشوند؛ اما اثرات مولکولی آنها بر HDFs بهطور کامل مشخص نشده است. این مطالعه با هدف بررسی اثرات مستقل PDRN و MAP بر تکثیر سلولی و بیان ژن کلاژن نوع یک در HDFs انجام شده است.
روش اجرا: رده سلولی HDF تحت تیمار با PDRN و MAP قرار گرفته و زندهمانی سلولی توسط آزمون MTT در فواصل زمانی ۲۴، ۴۸ و ۷۲ ساعت ارزیابی شد. براساس نتایج زندهمانی، غلظتهای بهینه PDRN (ng/ml ۱۰۰) و MAP (µg/ml ۲۵۰) انتخاب شده و 72 ساعت پس از تیمار، سطح بیان ژنهای KI-67 و COL1A1 با آزمون qPCR بررسی گردید (05/0>P).
یافتهها: نتایج زندهمانی سلولی پاسخهای وابسته به زمان و دوز معناداری را برای هر دو ماده نشان دادند. در سطح مولکولی، تیمارهای مستقل با PDRN و MAP بیان ژن KI-67 را افزایش دادند که تأییدکننده بهبود ظرفیت تکثیر سلولی است. در مقابل و بهصورت واگرا بیان ژن COL1A1 تحت همین شرایط تیماری بهطور معناداری کاهش یافت.
نتیجهگیری: PDRN و MAP یک پاسخ واگرا در HDFs القا میکنند؛ بهطوری که ضمن تقویت فعالیت میتوژنیک، فیبروژنز و بیان COL1A1 را سرکوب مینمایند. این برنامهریزی سلولی، پتانسیل درمانی این ترکیبات را در رویکردهای ضد فیبروتیک و ترمیم زخم بدون اسکار نشان میدهد. البته انجام مطالعات In Vivo برای تأیید نهایی این یافتهها ضروری است.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
عمومى