راحله احمدی، ایلناز سجادیان، فریبا جعفری،
دوره 10، شماره 1 - ( بهار 1398، دورهی 10، شمارهی 1 1398 )
چکیده
زمینه و هدف: ویتیلیگو اختلال رنگدانهای پوست است که تأثیر زیادی بر روان بیماران دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر اضطراب، افسردگی و میل به خودکشی زنان مبتلا به ویتیلیگو اجرا شد.
روش اجرا: این پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون ـ پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری یک ماهه بود. جامعهی آماری کلیهی زنان (تعداد ۸۰ نفر) مبتلا به بیماری پوستی ویتیلیگو مراجعهکننده به مرکز تحقیقات پوست و سالک دانشگاه اصفهان در سال 1397 بود که از بین آنها با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب بهصورت تصادفی در در دو گروه درمانی قرار گرفتند و به پرسشنامههای اضطراب و افسردگی بیمارستانی Zigmond & Smith (۱۹۸۳) و افکار خودکشی Beck (۱۹۹۷) در سه مرحلهی پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری پاسخ دادند. گروه آزمایش در 8 جلسهی گروهی 60 دقیقهای جلسه درمان مبتنی بر شفقت براساس بسته درمانی Gilbert & Neff 2009: شرکت کردند اما گروه کنترل تا پایان مرحلهی پیگیری هیچ مداخلهای دریافت نکردند.
یافتهها: نتایج تحلیل واریانس اندازههای تکراری حاکی از آن بود که درمان مبتنی بر شفقت میتواند در بیماران مبتلا به ویتیلیگو بهعنوان یک شیوهی درمانی در کاهش اضطراب، افسردگی و میل به خودکشی مطرح گردد.
نتیجهگیری: میتوان از درمان مبتنی بر شفقت برای کاهش اضطراب، افسردگی و میل به خودکشی در این بیماران استفاده کرد.
الناز سجادی، شیدا جبلعاملی،
دوره 10، شماره 3 - ( پاییز 98، دوره 10، شمارهی 3 1398 )
چکیده
زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر گروهی بر شایستگی اجتماعی در زنان متقاضی جراحی زیبایی بینی در شهر اصفهان بود.
روش اجرا: پژوهش از نوع نیمهآزمایشی بهصورت پیشآزمون ـ پسآزمون با گروه شاهد بود و از روش نمونهگیری در دسترس استفاده شد. از جامعهی آماری پژوهش شامل زنان متقاضی جراحی زیبایی بینی مراجعهکننده به مراکز مربوطه در سهماههی سوم (مهر، آبان و آذر) سال 1397، تعداد 50 نفر انتخاب شدند. بعد از پاسخ به پرسشنامهی کفایت اجتماعی، 30 نفر که پایینترین نمرات را بهدست آورده بودند، انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. سپس مداخلات مثبتنگر گروهی بر روی گروه آزمایش طی 10 جلسه 2 ساعته براساس پروتکل درمانی Rashid (2015) اجرا شد. پس از آن، از شرکتکنندگان هر دو گروه خواسته شد مجدداً به سؤالات پرسشنامهی کفایت اجتماعی پاسخ دهند. درنهایت دادهها با استفاده از نسخهی 23 نرمافزار SPSS در دو بخش توصیفی و استنباطی مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: نتایج نشان داد که رواندرمانی مثبتنگر گروهی موجب افزایش شایستگی اجتماعی در مقیاس کلی و ابعاد آن در زنان متقاضی جراحی زیبایی در شهر اصفهان در گروه آزمایش در مرحلهی پسآزمون شده است و این تغییرات ازنظر آماری معنادار هستند (01/0P<).
نتیجهگیری: میتوان از روش رواندرمانی مثبتنگر گروهی بهعنوان یک روش مداخلهای و درمانی برای زنان متقاضی جراحی زیبایی بینی بهمنظور بهبود شایستگی اجتماعی استفاده نمود.
