زمینه و هدف: تریکوموناس واژینالیس از شایعترین عفونتهای مقاربتی زنان و مردان در جهان است. براساس دانستههای مؤلفان آمار مستندی از شیوع تریکومونیازیس و عوارض آن در زنان استان قم وجود ندارد.
روش اجرا: در این مطالعهی مقطعی با دو روش مشاهدهی گسترش مرطوب (wet mount) و ITS-PCR عفونت با ت. واژینالیس در نمونهی تهیهشده با سواب از کانال واژینال زنان مراجعهکننده به بیمارستان زنان شهر قم مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، بررسی میکروسکوپی سلولها و باکتریها روی گسترش رنگآمیزیشده انجام شد.
یافتهها: از مجموع 300 نمونهی تهیهشده از داوطلبان مراجعهکننده به بیمارستان زنان 7 نمونه (67/2%) با روش گسترش مرطوب و 34 نمونه (3/11%) با روش ITS-PCR مثبت شدند. صحت نتایج PCR با توالییابی قطعهی ژنی ITSت. واژینالیس در محصول PCR تأیید شد. در مقایسهی انجامشده با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک دوتایی بین افراد مبتلا و غیرمبتلا به تریکومونیازیس و با محاسبهی نسبت شانس (Odds ratio [OR]) و فاصلهی اطمینان 95%، وجود سابقهی تولد نوزاد نارس (9/671-8/2 CI: 95% ,3/43OR=)، سابقهی سقط جنین (2/544-8/15 CI: 95% ,8/91OR=)، پارگی زودهنگام کیسهی آب
(9/222-1/2 CI: 95% ,8/21OR=)، احتمال مشاهدهی سلولهای اپیتلیال
(3/197-9/6 CI: 95% ,9/36OR=) و گلبول سفید (2/665-8/2 CI: 95% ,3/43OR=) در گسترش رنگآمیزیشده، در مبتلایان بیش از غیرمبتلایان به تریکومونیازیس بود.
نتیجهگیری: در مقایسه با گسترش مرطوب، آزمایش ITS-PCRروشی حساس و قابل اطمینان در ردیابی عفونت ت. واژینالیس در زنان است. فراوانی قابل توجه تریکومونیازیس بر اهمیت برنامهی غربالگری در زنان استان قم تأکید مینماید. با مراجعهی بهموقع و تشخیص صحیح تریکومونیازیس بهویژه در زنان میانسال میتوان از عوارض احتمالی آن بر بارداری پیشگیری کرد.
