کاربران عمومی فقط به فهرست مقالات منتشر شده دسترسی دارند.
271 نتیجه برای موضوع مقاله:
بهاره ملکافضلی، فرانک نجیبی،
دوره 2، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
زمینه و هدف: عوارض پوستی داروهای ضدتشنج شایع بوده و علتی برای قطع مصرف دارو میباشـد. این عوارض طیفی از بثورات پوسـتی ماکولوپاپولر تا سـندرم اسـتیونس ـ جانسـون و نکروز سمی اپیدرمال میباشد. در بین داروهای رایج ضدتشنج ترکیبات آروماتیک مثل فنیتویین، فنوباربیتال و کاربامازپین شیوع بالاتری از بروز عوارض پوستی را دارند که گاهیاوقات منجر به بستریشدن بیماران میگردد. داروهای جدیدتر مثل لاموترژین نیز میتواند عوارض پوستی ایجاد کند.
روش اجرا: پروندهی تمام بیمارانی که با تشخیص عوارض پوستی داروهای ضدتشنج در طی 8 سال در بیمارستانهای تابع دانشگاه آزاد اسلامی و رسول اکرم(ص) بستری شده بودند مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: شایعترین دارویی که در این تحقیق عوارض پوستی نشان داده بود، فنیتویین (32%) و کمترین عارضه پوستی مربوط به لاموترژین (3%) بود.
نتیجهگیری: داروهای ضدتشنج یکی از علل شایع بروز عوارض دارویی میباشد که گاهیاوقات تهدیدکنندهی حیات بوده و نیازمند بستری و اقدامات درمانی مناسب میباشد.
علی خامسیپور، محمدحسین قورچی، علیرضا خاتمی، سیدابراهیم اسکندری، امیر جوادی، حامد زرتاب، مریم صرافیزدی، علیرضا فیروز،
دوره 2، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
زمینه و هدف: سالک از مهمترین مشکلات بهداشتی ایران میباشد که در بیشتر مناطق ایران بهصورت بومی دیده میشود. عامل سالک در ایران در نوع شهری L. tropica و در نوع روستایی L. major است. درمان سالک خصوصاً نوع شهری یکی از چالشهای مهم بهداشتی جهان است. ترکیبات آنتیموان بهعنوان درمان استاندارد سالک نیاز به تزریق مکرر دارد و معمولاً تحمل بیماران پایین است. این مطالعه در شهر مشهد انجام گرفته است که در آن میزان اثربخشی تزریق داخل ضایعهای گلوکانتیم هفتهای یکبار با تزریق هفتهای دو بار در بیماران مبتلا به سالک نوع شهری، مقایسه شده است.
روش اجرا: این کارآزمایی بالینی در سالهای 1385 و 1386 در شهر مشهد انجام شد. بیماران بر اساس توالی اعداد تصادفی تهیه شده توسط رایانه بهطور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند و یک گروه تحت درمان تزریق داخل ضایعهای گلوکانتیم هفتهای یکبار و گروه دیگر تحت درمان تزریق داخل ضایعهای گلوکانتیم هفتهای دو بار قرار گرفتند. هر هفته از بدو ورود به مطالعه، مشخصات ضایعه در هر بیمار بررسی و اندازهی زخم و سفتی پوست (Induration) ثبت و میزان بهبودی مورد مقایسه قرار گرفت. بهبودی بهصورت راپیتلیازاسیون کامل و از بین رفتن سفتی مد نظر قرار گرفت.
یافتهها: 252 بیمار دارای 372 ضایعهی مشکوک به سالک معاینه شدند و 82 بیمار با 121 ضایعهی سالک با عامل L. tropica بعد از اخذ رضایت داوطلبانه وارد مطالعه شدند و 74 بیمار با 113 ضایعه مطالعه را کامل کردند. در هفتهی دوازدهم مطالعه، بهبودی کامل در 38 ضایعه از 44 ضایعه (86.4%) بیمارانی که تحت درمان تزریق داخل ضایعهای گلوکانتیم هفتهای یکبار قرار گرفته بودند، دیده شد. زمان بهبودی در این گروه (میانه [فاصلهی اطمینان 95%]) 36 (39.9-32.0) روز بود. بهبودی کامل در گروهی که تزریق داخل ضایعه گلوکانتیم هفتهای دو بار قرار گرفته بودند در 60 ضایعه از 69 ضایعه (86.9%) مشاهده شد و زمان بهبودی در این گروه (میانه [فاصلهی اطمینان 95%]) 25 (29.1-20.9) روز بود. در حالی که میزان بهبودی اختلاف معنیداری بین دو گروه نشان نداد (0.999=P)، زمان بهبودی اختلاف معنیداری بین دو گروه نشان داد (0.003=P).
نتیجهگیری: به نظر میرسد میزان اثربخشی تزریق داخل ضایعهای گلوکانتیم هفتهای دو بار در مقایسه با تزریق داخل ضایعهای هفتهای یکبار این دارو برای درمان سالک با عامل L. tropica یکسان بوده ولی در عین حال باعث بهبودی سریعتر ضایعات میشود.
حامد زرتاب، ندا پژوهی، منصور نصیریکاشانی،
دوره 2، شماره 2 - ( 4-1390 )
چکیده
هیستیوسیتوز سلول لانگرهانس، یک بیماری پرولیفراتیو سلولهای لانگرهانس و لنفوسیتها میباشد که دارای زیرگروههای مختلفی است. از نظر تظاهر بالینی و شدت، این بیماری طیف گستردهای را از یک بیماری تککانونی خودمحدود تا درگیری چندسیستمی تهدیدکنندهی حیات دربرمیگیرد. برای تشخیص بیماری در کنار علایم بالینی، از مارکرهای ایمونوهیستوشیمی استفاده میشود. در موارد نیاز به درمان، روشهای درمانی مختلفی برای این بیماری پیشنهاد شده است که هیچیک نتیجهی ایدهآل نداشتهاند.این مقاله به معرفی یک خانم 23 ساله میپردازد که با بثورات ماکولوپاپولر وسیع زرد تا قرمز ـ قهوهای رنگ روی صورت همراه با پرادراری، پرنوشی و خستگی مراجعه کرده است.
مهناز محمودیراد، اکرم میرامین محمدی، پرویز طوسی، علی خامسیپور، امیرهوشنگ احسانی، سیدابراهیم اسکندری، نیکی محمودیراد، یاسمن میردامادی، زینب قاسمی، محسن گرامیشعار، شیما یونسپور،
دوره 2، شماره 2 - ( 4-1390 )
چکیده
زمینه و هدف: مالاسزیا قارچ دوشکلی و چربیدوست است که دارای گونههای مختلفی میباشد. بعضی از آنها به صورت فلور طبیعی روی پوست وجود دارند و در شرایطی ایجاد بیماری میکنند. گونههای مالاسزیا در موارد پیتیریازیس ورسیکالر با استفاده از روش مولکولی تعیین گردید.
روش اجرا: از در این مطالعهی توصیفی 60 ایزولهی بالینی از ضایعههای پوستی مبتلایان به پیتیریازیس ورسیکالر مورد مطالعه قرار گرفت. شناسایی ایزولهها با استفاده از روش مولکولی PCR-RFLP صورت گرفت. در این روش ناحیهی (Internal Transcribed Spacer 2(ITS2 توسط پرایمرهای ITS 3 و ITS 4 تکثیر شد و توسط سه اندونوکلئاز تحدیدی AluI، BanI و MspAI قطعات مشخصی برای هر گونهی مالاسزیا بهدست آمد.
یافتهها: گونههای جداشده از بیماران به ترتیب مالاسزیا فورفور (36.7%)، مالاسزیا گلوبوزا (30.0%)، مالاسزیا سیمپودیالیس (20.0%)، مالاسزیا اسلوفیئی (8.3%)، مالاسزیا رستریکتا (3.3%) و مالاسزیا آبتوسا (1.7%) بودند. در ضمن هیچ موردی از مالاسزیا جاپونیکا، مالاسزیا پکیدرماتیس، مالاسزیا درماتیس، مالاسزیا نانا و مالاسزیا یاماتوئنسیس مشاهده نشد. گونهی مالاسزیا سیمپودیالیس در گروه زنان بیشتر از گروه مردان مشاهده شد (0.02=P).
نتیجهگیری: شایعترین گونهی جداشده از ضایعههای پیتیریازیس ورسیکالر، مالاسزیا فورفور و پس از آن مالاسزیا گلوبوزا بود.
مهناز محمودیراد، اکرم میرامین محمدی، پرویز طوسی، علیرضا فیروز، سیدابراهیم اسکندری، نیکی محمودیراد، یاسمن میردامادی، امیرهوشنگ احسانی، زینب قاسمی، شیما یونسپور،
دوره 2، شماره 2 - ( 4-1390 )
چکیده
زمینه و هدف: مالاسزیا قارچی دوشکلی و چربیدوست است که دارای گونههای مختلفی میباشد. بعضی از آنها به صورت فلور طبیعی روی پوست وجود دارند و در شرایطی ایجاد بیماری میکنند. هدف اصلی از این مطالعه، بررسی گونههای مالاسزیا در موارد درماتیت سبورئیک با استفاده از روش مولکولی PCR-RFLP بود.
روش اجرا: از در این مطالعهی توصیفی، 70 نمونهی جداشده از ضایعههای پوستی مبتلایان به درماتیت سبورئیک مورد مطالعه قرار گرفت. شناسایی ایزولهها با استفاده از روش مولکولی PCR-RFLP انجام شد. در این روش ناحیهی (Internal Transcribed Spacer 2(ITS2 توسط پرایمرهای ITS3 و ITS4 تکثیر گردید و توسط سه اندونوکلئاز تحدیدی AluI، BanI و MspAI قطعات مشخصی برای هر گونهی مالاسزیا بهدست آمد.
یافتهها: گونههای جداشده از بیماران به ترتیب مالاسزیا گلوبوزا (48.6%)، مالاسزیا فورفور (40.0%)، مالاسزیا اسلوفیئی (8.6%) و مالاسزیا سیمپودیالیس (2.8%) بودند. هیچ موردی از M. pachydermatis، M. japonica، M. dermatis، M. restricta، M. obtusa، M. nana و M. yamatoensis از نمونهها جدا نشد.
نتیجهگیری: شایعترین گونهی ایزولهشده از ضایعات درماتیت سبورئیک، مالاسزیا گلوبوزا و پس از آن مالاسزیا فورفور بود.
سیدهنوشین قلندرپورعطار، نرگس قندی، کامبیز کامیاب حصاری، مریم غیاثی، مریم دانشپژوه، مژگان کاربخش، شیدا شمس،
دوره 2، شماره 2 - ( 4-1390 )
چکیده
زمینه و هدف: پمفیگوس یک بیماری تاولی خودایمن اختصاصی پوست و غشاهای مخاطی است که در مطالعات پیشین همراهی آن با بیماریهای بافت همبند مشاهده شده است. با توجه به این مسئله، وجود اتوآنتیبادیهایی از قبیل Anti Nuclear Antibodies (ANA) در مبتلایان دور از ذهن نمیباشد. هدف از این مطالعه بررسی فراوانی ANA مثبت در بیماران پمفیگوسولگاریس و مقایسهی آن با گروه کنترل بوده است.
روش اجرا: در این مطالعهی مورد ـ شاهدی گروه بیماران از میان بیماران مبتلا به پمفیگوسولگاریس بستری در بیمارستان رازی تهران و گروه شاهد از میان مراجعین غیرمبتلا انتخاب شدند. ابزار جمعآوری اطلاعات فرم ثبت دادهها بود که درآن متغیرهایی مانند سن، جنس، فنوتیپ بیماری و نتیجهی آزمایش ANA ثبت میشد. در این مطالعهANA به روش ایمونوفلورسانس غیرمستقیم (HEP2) اندازهگیری شد.
یافتهها: در 26.7% بیماران (8 نفر از 30 نفر) مبتلا به پمفیگوسولگاریس و 10% افراد گروه کنترل (3 نفر از 30 نفر) ANA مثبت گزارش گردید (0.095=P). شایعترین الگوی ANA در بیماران الگوی هموژن و در افراد گروه کنترل الگوی نقطهای بود (0.206=P).
نتیجهگیری: در این مطالعه، فراوانی موارد مثبت ANA در گروه شاهد مشابه با مطالعات پیشین بود، اما در گروه بیماران مبتلا به پمفیگوسولگاریس فراوانی بهدستآمده با آمار موجود در برخی مطالعات قبلی متفاوت بود. تفاوت در میزان حساسیت کیتهای آزمایشگاهی و آستانهی مثبت درنظرگرفتن ANA و تفاوت در نحوهی گزینش بیماران مورد مطالعه، از جمله عواملی است که میتواند توجیهکنندهی این اختلاف باشد. پیگیری بالینی بیماران مبتلا به پمفیگوسولگاریس و درخواست ANA درصورت وجود علایم بیماریهای بافت همبند توصیه میشود.
پروین منصوری، سهیلا حصوری، علیرضا فیروز، علیرضا خاتمی، حامد زرتاب، عسل عطارد، رضا چلنگری، کاتالین چلنگری، فریبرز صادقی،
دوره 2، شماره 3 - ( 7-1390 )
چکیده
زمینه و هدف: درماتیت روش اصلی آتوپیک یک بیماری خارشدار، مزمن و عودکننده است که در نوزدان و کودکان شایعتر است. درمان بیماری، مصرف نرمکنندهها و کورتیکوستروییدهای موضعی و همچنین اجتناب و پرهیز از محرکهاست، اما عوارض جانبی ناشی ازکورتیکوستروییدهای موضعی مصرف آنها را محدود کرده است. هدف از انجام این مطالعه بررسی بیخطری و تأثیر پماد تاکرولیموس 03/0% در درمان این بیماری بود.
روش اجرا: در این کارآزمایی بالینی تصادفیشده و دوسویه کور، 76 بیمار مبتلا به درماتیتآتوپیک با سن بیشتر از 2 سال در دو گروه مساوی تحت درمان با پماد تاکرولیموس 03/0% (داروسازی ابوریحان، ایران) یا پلاسبو 2 بار در روز و به مدت 6 هفته قرار گرفتند. پاسخ به درمان هر 2 هفته یکبار با مقیاس SCORAD در 2 گروه بررسی و مقایسه گردید.
یافتهها: 29 نفر در گروه تاکرولیموس و 26 نفر در گروه دارونما، مطالعه را به پایان رساندند. کاهش میانگین SCORAD پس از 2 و 4 هفته در گروه تاکرولیموس بهصورت معنیداری بیشتر از گروه دارونما بود (05/0. از نظر عوارض جانبی خارش و سوزش، اختلاف معنیداری بین دو گروه وجود نداشت، اما عارضهی جانبی قرمزی در گروه دارونما بهصورت معنیداری بیشتر مشاهده شد .
نتیجهگیری: پماد تاکرولیموس 03/0% در درمان درماتیت آتوپیک مؤثرتر از دارونما است.
مهسا قجرزاده، شهربانو خیرخواه، مریم غیاثی،
دوره 2، شماره 4 - ( 10-1390 )
چکیده
زمینه و هدف: ویتیلیگو یکی از بیماریهای مزمن پوستی است که با لکههای بدون رنگ ناشی از ازبینرفتن ملانوسیتهای پوست مشخص میشود. ویتیلیگو اختلال فیزیکی زیادی به همراه ندارد، اما مشکلات زیبایی فراوانی را بهوجود میآورد که با اختلالات روحی و روانی بسیاری برای بیماران همراه است. هدف مطالعهی کنونی بررسی افسردگی و اختلال کیفیت زندگی در بیماران ویتیلیگو مراجعهکننده به بیمارستان رازی در سالهای 1388و 1389 بود.
روش اجرا: از دی ماه 1388 تا دی ماه 1389، از 100 بیمار مبتلا به ویتیلیگو که به روش تصادفی ساده از درمانگاه سرپایی بیمارستان رازی انتخاب شده بودند، درخواست شد که به پرسشنامههای روا و پایای Beck Depression Inventory، SF-36 و DLQI (Dermatology Life Quality Index) پاسخ دهند.
یافتهها: میانگین سنی بیماران 11.5±28.9 سال و میانگین زمان ابتلا به بیماری 5.5±5.7 سال بود. میانگین نمرهی Beck، SF-36، DLQI همهی بیماران 11.8±15.9، 19.4±63.8 و 6.9±8.4 بود. درحالی که ارتباط معنیداری بین نمرههای DLQI و SF-36 و طول مدت بیماری وجود داشت (به ترتیب 0.3=r ،001.0< P و 263.0=r ،01.0=P)، نمرههای هیچیک از پرسشنامهها با سن ارتباطی نداشت.
نتیجهگیری: توصیه میشود ارزیابی کیفیت زندگی و افسردگی در بیماران مبتلا به ویتیلیگو جهت بررسی مشکلات ناشی از بیماری بر زندگی آنها انجام گیرد.
علیرضا خاتمی، حامد زرتاب،
دوره 2، شماره 4 - ( 10-1390 )
چکیده
درماتولوژی تمام جنبههای بیماریهایی را که روی پوست و ضمایم آن شامل مو، ناخن، غدد عرق و غشاهای مخاطی دهانی و تناسلی خارجی رخ میدهند را دربرمیگیرد. در این رشته تخصصی، قریب 3000 اختلال و بیماری وجود دارد که از نظر سببشناختی طیف گستردهای را دربرمیگیرند و برخی از آنها از شیوع و میزان بروز بالایی در جوامع برخوردارند. علیرغم شیوع بالای این گروه از بیماریها، که با توجه به درگیر کردن سطح بدن با ایجاد تنش و اضطراب، اختلال کیفیت زندگی و نهایتاً بار بیماری، در سطح فرد و متعاقباً خانواده و اجتماع همراه هستند، غالباً اهمیت این بیماریها از منظر بهداشت عمومی و سلامت جامعه نادیده گرفته میشود، بنابراین بر آن شدیم تا بیان مثالهایی از وضعیت بیماریهای مربوط به حیطهی درماتولوژی در کشورها و جمعیتهای مختلف و تأثیر آنها بر سلامت جامعه، از منظر بار بیماری و اقتصاد سلامت، به دلایل بیتوجهی به این رشتهی مهم که به عواقب نامطلوب متعددی در حیطهی بهداشت عمومی منجر میشود، بپردازیم. همچنین، راهبردهایی نیز برای اصلاح وضع موجود پیشنهاد میشود.
آزیتا نیکو، کامبیز کامیابحصاری،
دوره 2، شماره 4 - ( 10-1390 )
چکیده
زمینه و هدف: (consumption of the epidermis (COE با نازکشدن اپیدرم و از دست دادن رتریجهای مجاور با دستههای سلولهای بدخیم ملانوسیتی مشخص میشود. هدف از این مطالعه، بررسی اهمیت COE بهعنوان یک معیار تشخیصی برای ملانوم بدخیم و ارزیابی ارتباط آن با یافتههای clinicopathological بوده است.
روش اجرا: در این پژوهش سن، جنسیت، محل ضایعه و پارامترهای آسیبشناسی مانند نوع تومور، ضخامت Breslow، وجود زخم، سطح Clark و COE در 90 مورد ملانوم مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: برخلاف دیگر مطالعات، COE در بیماران با acral lentiginous melanoma و در نواحی آکرال شایعتر بود.
نتیجهگیری: گرچه COE میتواند بهعنوان یک معیار آسیبشناختی در تشخیص ملانوم بدخیم استفاده شود، اما همبستگی COE با وجود زخم و سایر عوامل پیشآگهی در ملانوم وجود ندارد.
روح الله فدایی، علیرضا فیروز،
دوره 3، شماره 1 - ( 1-1391 )
چکیده
راهنماهای بالینی درمان مهمترین و معتبرترین دستورالعمل در درمان بیماریها میباشند که بر اساس بالاترین سطح شواهد (مرور نظاممند، متاآنالیز یا کارآزماییهای بالینی تصادفیشده ) و با اتفاق نظر خبرگان موضوع تهیه میشوند. در این مقاله، جدیدترین راهنماهای بالینی درمان دو بیماری شایع آکنه (ارائهشده توسط فرهنگستان پوست اروپا) و ریزش موی آندروژنتیک (ارائهشده توسط انجمن پوست آلمان) به اختصار مرور میشوند.
امیرهوشنگ احسانی، محبوبهسادات حسینی، امیررضا حنیفنیا،
دوره 3، شماره 1 - ( 1-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: آلوپسی آرهآتا ریزش موی غیراسکارگذاری است
که علل متفاوتی از جمله عدم تعادل غلظتهای عناصر کمیاب بدن مانند روی بهعنوان عامل
آغازکنندهی آن مطرح است. هدف این مطالعه، اندازهگیری مقدار سرمی روی در بیماران آلوپسی
آرهآتا و مقایسهی آن با مقادیر طبیعی بود.
روش اجرا: در 23 زن و 19 مرد مبتلا به آلوپسی آرهآتا، مقدار سرمی
روی با روش اسپکتروفتومتری جذبی اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمونهای آماری مربع کای، t و تحلیل
واریانس (ANOVA) مورد تحلیل
قرار گرفت.
یافتهها: مقدار سرمی روی در 16
بیمار مبتلا کمتر از حد طبیعی (70µg/dL) بود که مبتلایان به اشکال شدیدتر (شکل یونیورسالیس) و نیز مدت
بیشتر بیماری بودند. میانگین مقدار سرمی روی بیماران 81.88µg/dL بهدست آمد که در مقایسه با میانگین مقدار سرمی
روی جمعیت سالم (83.5µg/dL) تفاوت معنیداری نداشت (P=0.668). میانگین سطح سرمی روی در انواع
مختلف بیماری با یکدیگر و مقدار طبیعی تفاوت معنیداری نداشت (P>0.05). ارتباط بین میزان سرمی روی
و مدت درگیری معنیدار بود (P=0.022).
نتیجهگیری: مبتلایان به انواع شدیدتر بیماری مقادیر سرمی روی کمتری در مقایسه با مبتلایان به سایر انواع آلوپسی آرهآتا داشتند.
فرزاد جلیلیان، محمد احمدپناه، مهرداد کریمی، ایرج صالحی، علیاصغر وحیدنیا، شهره امدادی،
دوره 3، شماره 1 - ( 1-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: مصرف بیرویه محصولات آرایشی میتواند زمینهساز عوارض متعددی برای فرد شود. این مطالعه با هدف تعیین شیوع و انگیزهی مصرف محصولات آرایشی در بین دختران دانشجو انجام شده است.
روش اجرا: این مطالعه مقطعی روی 540 نفر از دانشجویان دختر دانشگاههای شهر همدان انجام گرفت. شرکتکنندگان به روش نمونهگیری تصادفی ساده با انتصاب متناسب از بین دانشگاههای مختلف همدان انتخاب شده و پرسشنامهای که شامل دو بخش اطلاعات دموگرافیک و نوع محصول آرایشی مصرفی بهصورت خودگزارشدهی از آنان بود، تکمیل شد.
یافتهها: از بین محصولات آرایشی رژ لب (62.2%)، خط چشم (50.9%) و ریمل (43.3%) بیشترین مصرف را در بین دانشجویان مورد بررسی داشته و بیشترین دلیل مصرف، حس زیبایی و کسب اعتماد به نفس ذکر شده بود.
نتیجهگیری: با در نظر گرفتن یافتههای این مطالعه، بهنظر میرسد ارائهی برنامههای آموزشی در خصوص ارتقاء عزتنفس در بین دانشجویان بتواند نتایج سودمندی را در پیشگیری از مصرف بیمورد محصولات آرایشی به دنبال داشته باشد.
محمود فرشچیان، الهه سلطانیه، لیلا موسوی، حسین محجوب، عباس زمانیان، هاله ناظریان، ،
دوره 3، شماره 2 - ( 4-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: پسوریازیس یک بیماری
مزمن و التهابی با شیوع 4.8% - 0.6% در جامعه است. هدف ما در این مطالعه، مقایسهی
تأثیر NB-UVB (بهعنوان یکی از روشهای درمانی شایع) بر روی فلور نرمال موجود
بر پلاکهای پسوریاتیک و پوست سالم بود.
روش اجرا: 20 بیمار مبتلا به
پسوریازیس که فاقد کنترااندیکاسیونهای فتوتراپی بودند، وارد مطالعه شدند. از
پلاکهای پسوریاتیک و پوست سالم ناحیهی مجاور پلاک، قبل و بعد از فتوتراپی با NB-UVB،
نمونهبرداری شد. بیماران، سه جلسه در هفته تا پاکشدن کامل ضایعات، تحت فتوتراپی
قرار گرفتند. در نهایت، میزان کمی فلور نرمال پوست در نواحی سالم و درگیر، قبل و
بعد از درمان، با هم مورد مقایسه قرار گرفت.
یافتهها: میانگین تعداد جلسات فتوتراپی، 26.35±4.95 جلسه و میانگین دوز اشعه NB-UVB ،2.05±0.57 J/cm2 بود. میزان کمی استافیلوکوک
اپیدرمیدیس، استافیلوکوک اورئوس و دیفتروئید بر روی پلاکهای پوستی پسوریاتیک، بعد
از فتوتراپی، کاهش یافت.
نتیجهگیری: میزان کمی فلور نرمال
پوست در نواحی سالم، کمتر از پلاکهای پسوریاتیک است و این میزان بعد از فتوتراپی،
چه در نواحی سالم و چه در نواحی درگیر، کاهش مییابد.
نیلوفر تاری، حمیدرضا محمودی، سیدحامد حسینی، کامران بلیغی، مریم دانشپژوه، ، ، ،
دوره 3، شماره 2 - ( 4-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: خارش، علامت اصلی بسیاری
از بیماریهای پوستی و نیز علامت شایعی در بیماریهای سیستمیک میباشد. خارش محرکی
است که بهطور مستقیم قابل اندازهگیری نیست و معمولاً تعیین شدت خارش توسط بیمار با
معیارهای آنالوگ ویژوال اندازهگیری میشود. اما هیچکدام از اینها اثر خارش بر کیفیت
زندگی بیماران را اندازهگیری نمیکنند، لذا در این مطالعه بر آن شدیم که پرسشنامهی
"کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به خارش (ItchyQoL)" را به فارسی ترجمه کرده و پایایی و روایی
آن را بسنجیم.
روش اجرا: پرسشنامهی (ItchyQoL) توسط دو فرد دو زبانه به فارسی
ترجمه شد و سپس مجدداً توسط دو فرد دو زبانهی دیگر به انگلیسی برگردانده شد. در نهایت
با تطابق نمونهی اولیه و ثانویه و بازنگری سؤالات نسخهی فارسی پرسشنامه حاضر گردید.
پرسشنامه توسط 44 بیمار که دارای بیماری پوستی خارشدار بودند، در دو نوبت به فاصلهی
72 ساعت پر شد. سپس پاسخها جهت بررسی پایایی و روایی ساختاری پرسشنامه از نظر آماری
تحلیل شد.
یافتهها: نسخهی فارسی ItchyQoL دارای همبستگی درونی و تکرارپذیری است. همچنین پایایی پرسشنامه از طریق
متد آزمون ـ بازآزمون بررسی شد که معنیدار بود. پایایی ساختاری توسط بررسی رابطهی
بین شدت و تناوب خارش با مجموع امتیازها در سه محور اصلی علایم، اختلال عملکرد و احساسات
بررسی شد که در تمامی موارد به استثنای محور اختلال عملکرد معنیدار بود.
نتیجهگیری: نسخهی ترجمه به فارسی پرسشنامهی خارش روایی
و پایایی قابل قبولی دارد
مهربان فلاحتی، زینب قاسمی، شیرین فرهیار، ابراهیم اسکندری، مهتاب اشرفی، فرزانه احمدی، غلامحسین غفارپور،
دوره 3، شماره 2 - ( 4-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: اونیکومایکوزیس به عفونت قارچی ناخن اطلاق میشود. سیستم ایمنی بیمار نقش مهمی در ایجاد اونیکومایکوزیس دارد. یکی از علل شیوع اونیکومایکوزیس، افزایش جمعیت افراد مستعد دارای اختلال سیستم ایمنی موضعی یا عمومی است. در اختلالات هورمونی (دیابت قندی، سندرم کوشینگ و کمکاری تیروئید)، نارسایی عروق سطحی و همچنین در افراد با کاهش سطح ایمنی، اونیکومایکوزیس شیوع بالایی دارد. هدف از این مطالعه، بررسی اونیکومایکوزیس در افراد دارای بیماری زمینهای مراجعهکننده به بیمارستان رازی تهران بود.
روش اجرا: در یک مطالعهی مقطعی، نمونههای ناخن 250 بیمار مراجعهکننده به آزمایشگاه قارچشناسی بیمارستان رازی در سالهای 90-1389 که دارای بیماری زمینهای همراه با دیستروفی ناخن بودند، مورد مطالعه قرار گرفت. نمونهها با آزمایش مستقیم میکروسکوپی و کشت روی محیطهای سابورودکستروزآگار (S) و سابورودکستروزآگار حاوی کلرامفنیکل و سیکلوهگزامید (SCC) مورد بررسی قرار گرفتند. برای تشخیص افتراقی قارچها، از تستهای تکمیلی استفاده شد.
یافتهها: 89 نفر از 250 نفر (35.6%) که بیماری زمینهای همراه با دیستروفی ناخن داشتند، به اونیکومایکوزیس مبتلا بودند. از این تعداد 19 نفر به اونیکومایکوزیس درماتوفیتی، 52 نفر به اونیکومایکوزیس مخمری و 18 نفر به اونیکومایکوزیس ساپروفیتی مبتلا بودند. بیماریهای زمینهای شایع مشاهدهشده در افراد مبتلا به اونیکومایکوزیس بهترتیب بیماری دیابت با 37.1%، بیماریهای قلبی ـ عروقی با 15.7%، .پمفیگوس با 9%، پسوریازیس با 7.9%، کمکاری تیروئید با 6.7% و اگزمای مزمن با 5.6% بودند.
نتیجهگیری: در اشخاص با اختلالات هورمونی (دیابت قندی، سندرم کوشینگ و کمکاری تیروئید)، نارسایی قلبی ـ عروقی و نقص سیستم ایمنی، اونیکومایکوزیس شیوع بالایی دارد.
امیرهوشنگ احسانی، محبوبهسادات حسینی، کامبیز کامیاب، معصومه روحانینسب، امیررضا حنیفنیا، پژمان مباشر، ،
دوره 3، شماره 2 - ( 4-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: آلوپسی سیکاترسیل با
تخریب پایدار واحد پیلوسباسه مشخص میشود که به ریزش موی برگشتناپذیر منجر میشود
و دو نوع اولیه و ثانویه دارد. نوع اولیه بر اساس اینفیلترای التهابی غالب در بافتشناسی
به سه دسته نوتروفیلیک، لنفوسیتیک و مختلط تقسیم میشود. دکالونس فولیکولیت،
دایسکتینگ سلولیت و آکنه کلوئیدالیس سه زیرگروه آلوپسی سیکاتریسیل اولیهی
نوتروفیلیک هستند. در این مطالعه فراوانی هر یک از این سه زیرگروه و تفکیک سنی و
جنسی آنها بررسی شده است.
روش اجرا: این مطالعهی مقطعی گذشتهنگر
روی بیماران با تشخیص بالینی و تأیید بافتشناسی آلوپسی سیکاتریسیل اولیهی
نوتروفیلیک مراجعهکننده به درمانگاه پوست بیمارستان رازی طی سالهای 88-1384 صورت
گرفت.
یافتهها: از 135 بیمار با میانگین
سنی 32±10.6 سال، 71.9% مرد و 28.1% زن بودند. انواع بیماری شامل دکالونس فولیکولیت 72.6% با میانگین سنی 31.89 سال، دایسکتینگ
سلولیت (25.0%) با میانگین سنی 32.4 سال و تنها 2 مورد (1.5%) آکنه کلوئیدالیس با
میانگین سنی 52 سال بودند. میانگین دورهی بیماری در کل بیماران 4.2±3.9 (میانگین 4.03 سال در بیماران مرد و 4.7 سال در بیماران زن) بود . میانگین دورهی
بیماری در دکالونس فولیکولیت 4.7 سال، در دایسکتینگ سلولیت 1.9 سال و در آکنه
کلوئیدالیس 17.5 سال بود.
نتیجهگیری: آلوپسی سیکاتریسیل نوع
نوتروفیلیک در مردان و در دههی سوم عمر شایعتر است و دکالونس فولیکولیت شایعترین
آنها میباشد.
فرزانه زرینکار، علی خامسیپور، اکرم میرامینمحمدی، ابراهیم اسکندری، محمود ناطقیرستمی، اسماعیل فلاح،
دوره 3، شماره 3 - ( 7-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: لیشمانیزاسیون روشی مؤثر در پیشگیری از سالک میباشد. استانداردسازی لیشمانیا و شرایط نگهداری انگل از دشواریهای این روش میباشد. در این مطالعه تأثیر استفاده از مواد نگهدارندهی مختلف بر میزان عفونتزایی انگل بررسی شده است
روش اجرا: انگل Leishmania major در مراحل رشد لگاریتمی، شروع ایستا و انتهای مرحلهی ایستا، قبل از انجماد و بعد از انجماد با استفاده از مواد نگهدارندهی مختلف با ترکیبات متنوع (ساکارز، گلیسرول، ترهالوز، گلوکز، سوربیتول و dimethyl sulfoxide [DMSO]) به موشهای BALB/c تلقیح و میزان عفونتزایی بررسی شد. از آزمون IFA بهمنظور تعیین میزان انگلهای متاسیکلیک استفاده شد
یافتهها: درصد انگلهای زنده در مادههای نگهدارندهی در مراحل مختلف رشد از 89% تا 98.2% بود. در گروهی که انگل مرحلهی رشد لگاریتمی در مواد نگهدارندهی ساکارز+ گلیسرول و DMSO دریافت کرده بودند بروز ضایعات از هفتهی سوم شروع و در هفتهی پنجم به 100% رسید. درگروهی که انگل شروع مرحلهی ایستا و انتهای مرحلهی ایستا در مواد نگهدارندههای DMSO، ساکارز + گلوکز، ساکارز + گلیسرول و گلیسرول 15% دریافت کرده بودند بروز ضایعه بین هفتههای 4 تا 5 شروع و در هفتهی 8 به 100% میرسید. میزان انگلهای متاسیکلیک در مراحل مختلف رشد لگاریتمی، شروع مرحلهی ایستا و خاتمهی ایستا به ترتیب افزایش یافت
نتیجهگیری: رابطهی مستقیم بین درصد زندهبودن انگل و میزان بروز ضایعه مشاهده گردید. مادهی نگهدارندهی ساکارز 22.5% + گلیسرول 22.5% برای حفظ عفونتزایی انگل مناسب میباشد. رابطهی مستقیمی بین میزان پروماستیگوتهای متاسیکلیک عفونتزا و میزان بروز ضایعه در مراحل مختلف رشد در موش BALB/c وجود دارد
زهرا حلاجی، مریم اخیانی، وحیده لاجوردی، مائده رعیتی دماوندی،
دوره 3، شماره 3 - ( 7-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: پسوریازیس یک بیماری پوستی مزمن پاپولواسکواموس با شیوع تقریبی 2% است. پسوریازیس در دوران کودکی نسبتاً شایع است. بیش از 10% موارد این بیماری قبل از 10 سالگی شروع میشود. هدف از انجام این پژوهش، مقایسهی تفاوتهای بالینی پسوریازیس با شروع در کودکی و بزرگسالی در بیماران ایرانی میباشد
روش اجرا: اطلاعات بالینی مربوط به بیماران مراجعهکننده با تشخیص پسوریازیس به بیمارستان تخصصی پوست رازی در سالهای 85 و 86 جمعآوری شد. این بیماران به دو گروه تقسیم شدند: بیماران پسوریازیس با شروع در کودکی (سنین کمتر یا مساوی 16 سال) و بیماران پسوریازیس با شروع در بزرگسالی. متغیرهای بالینی شامل تعداد بیماران، سن شروع، سابقهی خانوادگی، استرس روحی بهعنوان عامل مستعدکننده، اولین مکان درگیری، نوع بالینی پسوریازیس و مکانهای درگیری مورد تحلیل قرار گرفت
یافتهها: از مجموع 162 بیمار مورد مطالعه، 50 بیمار (33.2%) کودک و بقیه در گروه بالغین بودند. 48% کودکان مبتلای مذکر در مقایسه با 58.9% در گروه بالغین بود. سابقهی خانوادگی پسوریازیس در گروه کودکان 20% و در گروه بالغین 12.5% بود. استرس روحی بهعنوان عامل مستعدکننده، تقریباً در هر دو گروه مشابه بود. شایعترین تظاهر بالینی پسوریازیس در هر دو گروه نوع پلاکی و سر و گردن، شایعترین مکان درگیری در هر دو گروه بود
نتیجهگیری: یافتههای ما مشابه مطالعات قبلی نشان داد درگیری جنس مؤنث، سابقهی خانوادگی مثبت و شروع بیماری از پوست سر در پسوریازیس کودکان بیش از بالغین است
امیرهوشنگ احسانی، محبوبه ساداتحسینی، زهرا حلاجی، امیررضا حنیفنیا، معصومه روحانینسب،
دوره 3، شماره 3 - ( 7-1391 )
چکیده
زمینه و هدف: پوستولوز کف دست و پا بیماری پوستی پوستولی مزمن و محدود به کف دست و پا میباشد که مشخصهی آن مقاومت به درمان و میزان بالای عود است. درمانهای مختلفی با اثربخشی متفاوت در درمان این بیماری بهکار رفته است. هدف این مطالعه بررسی اثربخشی bath PUVA بهعنوان یک روش درمانی کمعارضه در کنترل پوستولوز کف دست و پا است.
روش اجرا: در این مطالعهی گذشتهنگر، بیماران پوستولوز کف دست و پا مراجعهکننده به کلینیک اشعهی بیمارستان رازی طی سالهای 1384 تا 1388 که تحت درمان با bath PUVA local قرار گرفته بودند ازنظر میزان بهبودی بررسی شدند. یافتهها با آزمونهای آماری مربع کای و آزمون t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: 95 بیمار با میانگین سنی 44.17 بررسی شدند. از کل بیماران 49.5% مرد و 50.5% زن بودند. میانگین تعداد جلسات درمان 20.9±42.5 جلسه و میانگین (±انحراف معیار) مقدار تجمعی اشعه J/cm24/203± 8/251 بود که 16.8% پاسخ درمانی بسیارخوب، 35.8% پاسخ درمانی خوب، 29.5% پاسخ درمانی متوسط، 9.5% بیماران پاسخ به درمان ضعیف و در 8.4% بیماران شکست کامل درمان مشاهده شد. مقدار تجمعی اشعه در بیمارانی با پاسخ درمانی بسیار خوب بهطور معنیداری بیش از سایر بیماران بود (P=0.016). تعداد جلسات درمانی نیز در این افراد بهطور معنیداری بیش از سایر بیماران بود (P<0.05)بیستدرصد بیماران بهعلت عوارض درمان از مطالعه خارج شدند که در همه موارد با قطع درمان عوارض بهبود یافتند و عارضهی طولانیمدت مشاهده نشد.
نتیجهگیری: این نتایج نشان میدهد local bath PUVA در درمان پوستولوز کف دست و پا روش مؤثر و کمعارضهای میباشد.
