15 نتیجه برای تشخیص
علیرضا خاتمی،
دوره 2، شماره 1 - ( 1-1390 )
چکیده
در سالهای اخیر، پیشرفت فراوان شاخههای مختلف فناوری سبب شده تا استفاده از آزمونها و روشهای تشخیصی در رشتههای مختلف پزشکی بالینی به گونهای چشمگیر افزایش یابد. این امر افزایش قابل توجه انتشار مقالات مرتبط با استفاده از این آزمونها در تشخیص و پیشگیری از بیماریها را بهدنبال داشته است و رشتهی تخصصی بیماریهای پوست نیز از این امر مستثنی نیست. با توجه به آن که رویکرد مبتنی بر شواهد (Evidence-based) بر لزوم استفادهی صحیح از بهترین شواهد حاصل از پژوهشهای بالینی در اخذ مناسبترین تصمیم برای تشخیص یا درمان بیماریها با در نظر گرفتن خواستههای بیمار تأکید دارد، اهمیت توانایی متخصصان پوست در ارزیابی و استفاده از مقالاتی که نتایج پژوهشهای بالینی در حیطهی درستی آزمونهای تشخیصی را گزارش میکنند مشخص میشود. به این منظور در این مبحث، پس از مروری اجمالی بر برخی از مفاهیم مورد استفاده در این گروه از مطالعات، اصول ارزیابی نقادانه مطالعات تشخیصی بر اساس رویکرد مبتنی بر شواهد ارایه میشود. بهطور کلی راهبردهایی برای تعیین روایی (Validity)، کاربرد (Applicability) و ارزیابی کیفیت مطالعه مورد بحث قرار میگیرد.
نرگس علیزاده، رسول حسنزاده، سینا خواجه جهرمی، محسن طاهرخانی،
دوره 3، شماره 3 - ( 7-1391 )
چکیده
ازدستدادن موی سر میتواند از جنبههای مختلف از جمله بهعنوان یک بیماری، جنبهی زیبایی ظاهری و اثرات روانی آن مورد بررسی قرار گیرد. از این رو شناخت عارضه، نوع و علت آن میتواند بسیار حائز اهمیت باشد. در این مقاله به روشهای بررسی ریزش مو با نگاهی ویژه بر جنبههای بالینی آن پرداخته شده است. بر اساس یافتههای حاصل از بررسی مقالات مرتبط اساسیترین اقدام در بررسی ریزش مو شرححال و ارزیابی مقدماتی و معاینهی بالینی دقیق بیمار میباشد. اگرچه میتوان از چند آزمون بالینی و آزمایشگاهی تهاجمی و غیرتهاجمی استفاده نمود ولی توصیهی کلی، استفاده از روشهای ارزیابی بالینی و معاینهی فیزیکی است. در نهایت بررسی و تشخیص علت ریزش مو فرآیندی پیچیده و گاهیاوقات وقتگیر است. گاهی مواقع معاینهی دقیق مو ممکن است شک به بیماریهای سیستمیکی همچون بیماریهای غدد درونریز را برانگیزد.
زهرا حلاجی، علیرضا خاتمی، رضا رباطی، حسن صیرفی، علیرضا فیروز، وحیده لاجوردی، زهره مظفری، پروین منصوری، پدرام مهریان، منصور نصیریکاشانی،
دوره 6، شماره 1 - ( 2-1394 )
چکیده
کهیر از بیماریهای شایع و چالشبرانگیزی است که تشخیص و درمان آن تنها به رشتهی تخصصی بیماریهای پوست محدود نمیشود. پزشکان عمومی، متخصصان آلرژی و ایمونولوژی بالینی نیز بهطور شایعی با موارد این بیماری مواجه شده و درگیر تشخیص، درمان و پیشگیری از عود آن میشوند. با توجه به رسالت انجمن متخصصین پوست ایران در ارائهی راهبردهایی برای ادارهی هرچه بهتر بیماران مبتلا به بیماریهای پوستی، این انجمن با تشکیل کارگروهی نسبت به بررسی شواهد و دستورالعملهای موجود مرتبط و بهدنبال آن تدوین راهنمای بالینی عملی تشخیص و درمان کهیر در ایران اقدام کرد.
آزیتا نیکو، بابک حسیندوست، علیرضا خاتمی،
دوره 6، شماره 1 - ( 2-1394 )
چکیده
زمینه و هدف: مایکوزیس فونگوئیدس (MF) شایعترین لنفوم اولیهی پوست است که تشخیص آن در مرحلهی پچ یا پلاک ابتدایی به دلیل شباهت با درماتوزهای خوشخیم، اغلب دشوار میباشد. هدف از این مطالعه بررسی نقش اطلاعات درجشده در برگههای درخواست آسیبشناسی با توجه به معیارهای بالینی پیشنهادی انجمن بینالمللی لنفوماهای پوستی (ISCL) برای تشخیص مرحلهی آغازین MF بود.
روش اجرا: در این مطالعهی مقطعی، 108 بیمار که در فاصلهی ابتدای سال 1391 و اول آبان 1392 به بیمارستان رازی مراجعه کرده و با تشخیص بالینی مرحلهی آغازین MF بیوپسی شده بودند، وارد مطالعه شده و براساس الگوریتم ISCL، چکلیست یافتههای بالینی و آسیبشناسی برای آنها تکمیل و امتیازدهی شد.
یافتهها: براساس الگوریتم ISCL، در 85 نفر (7/78%) از بیماران مورد مطالعه حداکثر مجموع امتیاز بالینی و آسیبشناختی (4) بهدست آمد و برای آنها تشخیص قطعی مرحلهی آغازین MF گذاشته شد. شانزده نفر (8/14%) از بیماران مجموع امتیاز 3 را کسب کردند که براساس حداکثر امتیاز بالینی (2) بهعلاوهی حداقل مجموع امتیاز آسیبشناختی (1) حاصل شده بود. برای این بیماران تشخیص پیشنهادی (suggestive) مرحلهی آغازین MF گذاشته شد و برای بررسیهای تکمیلی ازجمله مطالعهی ایمونوهیستوشیمی به مراکز مربوطه معرفی شدند. در 7 بیمار (1/7%) مجموع امتیاز 2 بهدست آمد که تشخیص مرحلهی آغازین MF برای آنها مسجل نشد و تنها مورد پیگیری قرار گرفتند. در هیچ یک از بیماران مجموع امتیاز 1 بهدست نیامد. در 14 نفر (5/87%) از 16 بیماری که مجموع امتیاز 3 در آنها حاصل شده بود، در پیگیری کوتاهمدت و براساس نتیجهی ایمونوهیستوشیمی تشخیص مرحلهی آغازین MF قطعی شد و برای درمان معرفی شدند. در دو نفر (5/12%) دیگر، با وجود انجام مطالعهی ایمونوهیستوشیمی تشخیص قطعی حاصل نشد و توصیه به انجام آزمایشات مولکولی مانند (polymerase chain reaction [PCR]) به عمل آمد.
نتیجهگیری: با استفاده از ترکیب معیارهای بالینی و آسیبشناسی میتوان بسیاری از موارد بیماری MF را در مراحل آغازین تشخیص داد و از هزینههای مربوط به آزمایشات تکمیلی نظیر ایمونوهیستوشیمی یاPCR کاست.
اعظم حبیبی، محمود ناطقیرستمی، معصومه دورقی، معصومه دولتی، بتول حسینرشیدی، رقیه آهنگری،
دوره 6، شماره 4 - ( 11-1394 )
چکیده
زمینه و هدف: تریکوموناس واژینالیس از شایعترین عفونتهای مقاربتی زنان و مردان در جهان است. براساس دانستههای مؤلفان آمار مستندی از شیوع تریکومونیازیس و عوارض آن در زنان استان قم وجود ندارد.
روش اجرا: در این مطالعهی مقطعی با دو روش مشاهدهی گسترش مرطوب (wet mount) و ITS-PCR عفونت با ت. واژینالیس در نمونهی تهیهشده با سواب از کانال واژینال زنان مراجعهکننده به بیمارستان زنان شهر قم مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، بررسی میکروسکوپی سلولها و باکتریها روی گسترش رنگآمیزیشده انجام شد.
یافتهها: از مجموع 300 نمونهی تهیهشده از داوطلبان مراجعهکننده به بیمارستان زنان 7 نمونه (67/2%) با روش گسترش مرطوب و 34 نمونه (3/11%) با روش ITS-PCR مثبت شدند. صحت نتایج PCR با توالییابی قطعهی ژنی ITSت. واژینالیس در محصول PCR تأیید شد. در مقایسهی انجامشده با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک دوتایی بین افراد مبتلا و غیرمبتلا به تریکومونیازیس و با محاسبهی نسبت شانس (Odds ratio [OR]) و فاصلهی اطمینان 95%، وجود سابقهی تولد نوزاد نارس (9/671-8/2 CI: 95% ,3/43OR=)، سابقهی سقط جنین (2/544-8/15 CI: 95% ,8/91OR=)، پارگی زودهنگام کیسهی آب
(9/222-1/2 CI: 95% ,8/21OR=)، احتمال مشاهدهی سلولهای اپیتلیال
(3/197-9/6 CI: 95% ,9/36OR=) و گلبول سفید (2/665-8/2 CI: 95% ,3/43OR=) در گسترش رنگآمیزیشده، در مبتلایان بیش از غیرمبتلایان به تریکومونیازیس بود.
نتیجهگیری: در مقایسه با گسترش مرطوب، آزمایش ITS-PCRروشی حساس و قابل اطمینان در ردیابی عفونت ت. واژینالیس در زنان است. فراوانی قابل توجه تریکومونیازیس بر اهمیت برنامهی غربالگری در زنان استان قم تأکید مینماید. با مراجعهی بهموقع و تشخیص صحیح تریکومونیازیس بهویژه در زنان میانسال میتوان از عوارض احتمالی آن بر بارداری پیشگیری کرد.
فاطمه ولیپوری گودرزی، جواد حدادنیا، مریم هاشمیان،
دوره 6، شماره 4 - ( 11-1394 )
چکیده
خدیجه توکلی، زهرابیگم موسوی، کامبیز کامیاب،
دوره 9، شماره 2 - ( 5-1397 )
چکیده
مقدمه: ماسیتیت گرانولوماتوز ایدیوپاتیکIdiopathic granutomatous mastitis (IGM) از بیماریهای نادر خوشخیم پستان است که بهعلت تشابه تظاهرات بالینی آن با بدخیمیهای پستان و سایر ماستیتها از اهمیت ویژهای برخوردار است.
گزارش مورد: بیمار خانم 32 سالهای میباشد که از حدود یک و نیم سال قبل بهطور ناگهانی دچار تب، تورم و درد پستان چپ شده است. در معاینه، تودههای متعددی لمس شد. گزارش بیوپسی انجامشده،IGM بود.
نتیجهگیری: اشتباه تشخیص IGM با سایر ماستیتها ممکن است بار روانی، اقتصادی و اجتماعی زیادی به بیمار تحمیل کند.
علیرضا فیروز، وحیده لاجوردی، پروین منصوری، منصور نصیری کاشانی، یاسمن نوروزی، فرهاد هنجنی،
دوره 9، شماره 3 - ( 8-1397 )
چکیده
کهیر از بیماریهای شایع و چالشبرانگیزی است که تشخیص و درمان آن تنها به رشتهی تخصصی بیماریهای پوست محدود نمیشود. پزشکان عمومی، متخصصان آلرژی و ایمونولوژی بالینی نیز بهطور شایعی با موارد این بیماری مواجه شده و درگیر تشخیص، درمان و پیشگیری از عود آن میشوند. انجمن متخصصین پوست ایران راهنمای بالینی تشخیص و درمان کهیر ایران را در بهار ۱۳۹۴ با درنظرگرفتن مقالات علمی منتشرشده تا انتهای سال ۲۰۱4 میلادی تدوین کردند. گایدلاین فعلی نسخهی بهروزرسانیشدهی راهنمای سابق است که با بررسی مقالات چاپشده از ابتدای سال ۲۰۱۵ تا آگوست ۲۰۱۸ تهیه شده است.
انسیه لطفعلی، اکرم میرامینمحمدی، مهشید شهرزاد، علی خامسیپور، علیرضا فیروز، اعظم فتاحی،
دوره 11، شماره 1 - ( 2-1399 )
چکیده
زمینه و هدف: هدف از این مطالعه، شناسایی گونههای مخمری جداشده از ناخن بیماران با علائم کلینیکی اونیکومایکوزیس با استفاده از روش PCR-RFLP است.
روش اجرا: نمونههای ناخن از 50 بیمار با درگیری29 ناخن دست و 21 ناخن پا در سال 1398 جمعآوری شد. نمونهها با استفاده از روشهای متداول آزمایشگاهی بررسی شدند. جهت بررسی مخمرهای جدا شده از روش PCR-RFLP نیز استفاده شد.
یافتهها: بیشترین گونهی کاندیدای جدا شده، ک. آلبیکنس است که از 12 مورد (24%) جدا شد و سپس بهترتیب ک. پاراپسیلوزیس 3 مورد (6%) و ک. گلابراتا 2 مورد (4%) بودند.
نتیجهگیری: روش PCR-RFLP به یاری آغازگرهای ITS1-ITS4 و آنزیمهای برشدهندهی MspI یک روش دقیق، سریع و مقرون به صرفه برای تشخیص افتراقی گونههای کاندیدا میباشد.
فراست نورمحمدیفر، علیرضا سلطانیان، پدرام علیرضائی،
دوره 11، شماره 3 - ( 8-1399 )
چکیده
زمینه و هدف: تریکوسکوپی یک ابزار تشخیصی غیرتهاجمی بیماریهای مو است. هدف از این مطالعه بررسی یافتههای تریکوسکوپیک در انواع مختلف آلوپسی بود.
روش اجرا: این مطالعهی مقطعی از فروردین 1398 تا تیر 1399 بر روی 155 بیمار دچار آلوپسی مراجعهکننده به بیمارستان سینای همدان انجام شد. بیماران پس از اخذ رضایت کتبی وارد مطالعه میشدند. بیوپسی جهت تشخیص قطعی نوع آلوپسی انجام و سپس بررسی تریکوسکوپیک صورت میگرفت. یافتههای تریکوسکوپیک همراه با دادههای دموگرافیک ثبت میشد. در پایان دادهها با روشهای آماری مناسب توصیف شد.
یافتهها: در مجموع 155 بیمار (79 مرد و 76 زن) وارد مطالعه شدند. شایعترین یافتهی تریکوسکوپیک در آلوپسی آرهآتا، موی ولوس با 5/95 درصد شیوع و شایعترین یافته در آلوپسی آندروژنتیک، تفاوت (هتروژنیتی) در ضخامت ساقهی مو بود که در تمامی بیماران دیده شد. شایعترین یافتهها در تلوژن افلوویوم چهار علامت واحدهای پیلوسباسه دارای موی منفرد، علامت پری پیلار، موهای دوباره رشدکنندهی برافراشته (upright regrowing hairs)و موهای ترمینال نازک بود که در تمامی بیماران مشاهده گردید. شایعترین یافته در لیکن پلانوپیلاریس، پوستهریزی دور فولیکول با 8/81% شیوع و شایعترین یافتهها در لوپوس اریتماتوی دیسکویید، نقاط بزرگ زردرنگ و پوستهریزی ظریف (هر دو با 100% شیوع) و در تینهآ کاپیتیس، نقاط سیاه با 7/85% شیوع بود.
نتیجهگیری: تریکوسکوپی بهعنوان روشی غیرتهاجمی میتواند در تشخیص افتراقی علل مختلف آلوپسی کمککننده باشد.
فاطمه محقق، زهرا طالبزاده، مهسا بهرامینژاد،
دوره 11، شماره 4 - ( 11-1399 )
چکیده
مقدمه: تینهآکاپیتیس (Tinea capitis) شایعترین عفونت در سر است و یک درماتوفیتوز غیرمعمول در بزرگسالان است. ظاهر بالینی آن بسته به ارگانیسم ایجادکننده، نوع حمله به مو و میزان پاسخ التهابی میزبان بسیار متغیر است. از ویژگیهای رایج آن، ریزش موی تکهای با درجات مختلف پوستهریزی و اریتم است. با این حال، اگر علائم بالینی خفیف باشد، تشخیص میتواند چالشبرانگیز باشد.
گزارش مورد: ما در این مطالعه یک مورد تینهآکاپیتیس را در یک خانم 60 ساله گزارش میکنیم که در ابتدا علائم بالینی او اندک بود و با توجه به پاسخ بیوپسی و حضور فیبروز، لیکن پلانوپیلاریس تشخیص داده شد و درمان مربوط با آن یعنی متوتروکسات و سیکلوسپورین را دریافت کرد اما پس از 4 ماه، عدم پاسخ به درمان و تشدید علائم مشاهده شد. با معاینه و نمونهی بیوپسی مجدد و علائم بالینی تشدیدیافته، تینهآکاپیتیس تشخیص داده شد و درمان مربوطه به بیمار داده شد.
نتیجهگیری:تینهآکاپیتیس میتواند بعضی از ویژگیهای بالینی لیکن پلانوپیلاریس را نشان دهد و با درمان نادرست با داروهای کورتیکواستروئیدها گسترش یابد.
زهرابیگم موسوی، علیرضا فیروز، مهسا فتاحی،
دوره 12، شماره 4 - ( 11-1400 )
چکیده
مقدمه: کچلی ناشناخته یک عفونت پوستی موضعی است که توسط قارچ ایجاد میشود و بهدلیل مصرف کورتون، شکل ضایعه و شدت آن با تظاهرات پوستی معمول توسط درماتوفیتها متفاوت است.
زمینه و هدف: بیمار، خانم ۳۹ سالهای است که با سابقه ضایعات اریتماتوز پوستهپوسته در دست، باسن، کشاله ران و هر دو پا به مدت ۷ ماه به پزشک مراجعه میکند. با تشخیص اگزما داروهای موضعی شامل کالامین ـ دی و هیدروکورتیزون تجویز شده بود و بهعلت عدم پاسخ به درمان، پماد موضعی کلوبتازول شروع شد و بیمار مجدداً و مکرراً از کلوبتازول استفاده نموده است. اهمیت معرفی بیمار حاضر، ضرورت انجام آزمایش قارچشناسی در مورد ضایعات پوستی غیرمعمولی را جهت انتخاب درمان مناسب و جلوگیری از گسترش گونههای مقاوم به دارو، برجسته میکند.
روش کار: با توجه به سابقه بیمار، آزمایش قارچشناسی انجام شد. در آزمایش مستقیم میکروسکوپی و کشت میسلیوم گونه درماتوفیت مشاهده شد.
یافتهها: در بیمار ما استروئید قطع شد و با تربینافین خوراکی ۲۵۰ میلیگرمی، یک بار در روز بهمدت ۴ هفته همراه با کرم موضعی کلوتریمازول تحت درمان قرار گرفت.
نتیجهگیری: تجویز کورتیکواستروئیدهای موضعی/ خوراکی همچنان باید محدود باشد؛ بهویژه اینکه استفاده از استروئیدها در طول همهگیری کووید ـ ۱۹ افزایش پیدا است.
امیرهوشنگ احسانی، آرزو جممنش، امیرعلی جهانشاهی، الناز خسروانی، رضا رباطی، زهرا صفاریان، علیرضا فیروز، وحیده لاجوردی، پروین منصوری، منصور نصیری کاشانی،
دوره 13، شماره 4 - ( 11-1401 )
چکیده
کهیر از بیماریهای شایع و چالشبرانگیزی است که تشخیص و درمان آن، تنها به رشته تخصصی بیماریهای پوست محدود نمیشود.
پزشکان عمومی، متخصصان داخلی، متخصصان آلرژی و ایمونولوژی بالینی نیز بهطور شایعی با موارد این بیماری مواجه شده و درگیر تشخیص، درمان و پیشگیری از عود آن میشوند. انجمن متخصصین پوست ایران، راهنمای بالینی تشخیص و درمان کهیر ایران را در آذر 1397 با درنظرگرفتن مقالات علمی منتشرشده تا انتهای سال 2018 میلادی تدوین کرد. گایدلاین فعلی، نسخه بهروزرسانیشده راهنمای سابق است که با بررسی مقالات چاپشده از آوریل سال 2018 تا آگوست 2022 تهیه شده است.
عارف نصیری کاشانی، ترانه یزدانپرست، فاطمه امیری، منصور نصیری کاشانی، علیرضا فیروز، مهدی قیصری،
دوره 16، شماره 1 - ( 2-1404 )
چکیده
زمینه و هدف: آمیلوئیدوز ماکولار (macular amyloidosis-MA) نوعی آمیلوئیدوز اولیه و موضعی پوست( primary localized cutaneous amyloidosis-PLCA) است که با رسوب آمیلوئید در لایه پاپیلاری درم مشخص میشود. هدف این مطالعه مقایسه ویژگیهای بیوفیزیکی ضایعات MA با پوست سالم مجاور بود.
روش اجرا: هیدراتاسیون لایه شاخی (stratum corneom-SC)، ازدستدادن آب ازطریق اپیدرم (TEWL - transepidermal water loss)، اصطکاک سطحی، pH، سبوم، ملانین، اریتما، دما، پارامترهای الاستیسیته شامل R0، R2 و R5، ضخامت و دانسیته اپیدرم و درم در ضایعات فعال MA در 22 بیمار اندازهگیری شده و با ناحیه سالم مجاور بهعنوان کنترل مقایسه شدند. آزمون تی زوجی برای تحلیلهای آماری استفاده و مقدار P<0.05معنیدار درنظر گرفته شد.
یافتهها: هیدراتاسیون لایه شاخی و اصطکاک پوست بهطور معنیداری کمتر و TEWL، pH، شاخص اریتما، مقدار ملانین و ضخامت اپیدرم در ضایعات MA بهطور معنیداری بیشتر بودند. در سایر پارامترهای بیوفیزیکی و اولتراسونوگرافی تفاوت معنیداری بین ضایعات MA و پوست طبیعی مشاهده نشد.
نتیجهگیری: ضایعات MA با تغییرات خاص در پارامترهای اولتراسونوگرافی و بیوفیزیکی که با ویژگیهای هیستولوژیک آنها سازگار است، مشخص میشوند. این ویژگیها احتمالاً در تشخیص زودهنگام و غیرتهاجمی آمیلوئیدوز پوستی در آینده مفید خواهند بود.
فرناز ولیزاده،
دوره 16، شماره 1 - ( 2-1404 )
چکیده
اونیکومایکوزیس یکی از شایعترین عفونتهای قارچی انسانی است که ناخنهای دست و پا را درگیر میسازد و حدود ۵۰ درصد از موارد ناخندردهای مزمن را شامل میشود. این بیماری میتواند توسط گونههای مختلفی از درماتوفیتها، قارچهای مخمری (بهویژه Candida spp.) و قارچهای کپکی غیرمشتق از درماتوفیت ایجاد شود. عوامل خطر آن شامل سن بالا، بیماریهای زمینهای مانند دیابت، ضعف سیستم ایمنی، رطوبت مزمن و استفاده طولانیمدت از کفشهای بسته است. تشخیص دقیق اونیکومایکوزیس نیازمند معاینه بالینی همراه با آزمایشهای میکروسکوپی، کشت و در موارد پیشرفته، روشهای مولکولی است. درمان شامل استفاده از داروهای موضعی، سیستمیک و یا ترکیبی از هر دو است که انتخاب آن بر اساس شدت عفونت، نوع عامل بیماریزا و وضعیت بیمار انجام میشود. با توجه به نرخ بالای عود، رعایت نکات پیشگیرانه و پیگیری درمان کامل اهمیت زیادی دارد. این مقاله با مروری جامع بر اپیدمیولوژی، علائم بالینی، عوامل بیماریزا، روشهای تشخیص و درمان، چشماندازی از چالشهای موجود در مدیریت اونیکومایکوزیس ارائه میدهد.
