2 نتیجه برای درمان سیستمیک
مسعود گلپور ، مهرداد تقیپور، فریبرز عزیزی، لطفالله داوودی،
دوره 5، شماره 3 - ( 8-1393 )
چکیده
پسوریازیس یک بیماری مزمن التهابی است که در دوران کودکی شایع میباشد و درصد قابلتوجهی از افراد، در سنین کمتر از 18 سال به این بیماری مبتلا میشوند. پسوریازیس در اطفال با تظاهرات گوناگونی نمایان میگردد. تشخیص این بیماری در سنین پایینتر بهدلیل آتیپیکبودن ضایعات دشوار است. شایعترین فرم بیماری در اطفال نوع پلاکمانند آن میباشد. درمانهای متفاوتی ازقبیل فتوتراپی و درمان سیستمیک پیشنهاد شدهاند ولی استفاده از هر یک از آنها عوارض جدی را در اطفال بهدنبال دارد. تشخیص بهموقع و برخورد صحیح با آن، میتواند بخش اعظم درمان بیماری را شامل شود. در این مقاله سعی شده تا مروری در رابطه با کلیات بیماری، اپیدمیولوژی، پاتوژنز، تظاهرات بالینی و درمان پسوریازیس در اطفال ارائه گردد و آخرین اطلاعات و مطالب در این زمینه بررسی شوند.
شاهین حمزهلو، فاطمه جعفری، مریم نسیمی،
دوره 15، شماره 4 - ( 11-1403 )
چکیده
زمینه و هدف: پسوریازیس در موارد شدیدتر، به درمانهای بیولوژیک نیاز دارد. تاکنون مطالعهای درخصوص اندیکاسیونهای قطعی برای انتخاب نوع و زمان شروع درمان بیولوژیک در بیماران مبتلا به پسوریازیس در ایران انجام نشده است.
روش اجرا: در این مطالعه مقطعی، تمام بیماران مبتلا به پسوریازیس تحت درمان بیولوژیک که طی شش ماه مراجعه کردند، ارزیابی شدند و اطلاعات موردنیاز ثبت و آنالیز شد.
یافتهها: 50 بیمار در این مطالعه تحت بررسی قرار گرفتند. 25 نفر از فتوتراپی بهمنظور درمان پسوریازیس استفاده کرده بودند (50%). تمامی آنها از درمانهای موضعی و 47 نفر از درمانهای سیستمیک (94%) استفاده کرده بودند. آدالیموماب با 74% شایعترین داروی بیولوژیک مصرفی بود. 24% بیماران از اینفلیکسیماب و 4% از اتانرسپت استفاده میکردند.
نتیجهگیری: شایعترین درمان بیولوژیک در بیماران مبتلا به پسوریازیس در این مطالعه، آدالیموماب میباشد. با توجه به وجود ریسکفاکتورهای قلبی ـ عروقی و همچنین BMI بالا در تعداد قابل توجهی از بیماران مبتلا به پسوریازیس تحت درمان بیولوژیک و تأثیر BMI بر پاسخ به درمان، مداخلات بهمنظور رساندن BMI این افراد به سطح مطلوب لازم میباشد.
