زمینه و هدف: پمفیگوئید تاولی (bullous pemphigoid) یک بیماری اکتسابی خودایمنی با تاولهای زیراپیدرمی است که معمولاً در گروه سنی بالای 60 سال دیده میشود. آمار دقیقی در
ارتباط با بقای این بیماران در ایران در دسترس نیست. این مطالعه بهمنظور بررسی عوامل
خطرساز مؤثر در افزایش مرگومیر بیماران مبتلا به پمفیگوئید تاولی انجام شد.
روش اجرا: در این مطالعهی گذشتهنگر،
66 بیمار پمفیگوئید تاولی مراجعهکننده به بیمارستان رازی از ابتدای سال 1365 تا
انتهای سال 1385 مورد مطالعه قرار گرفتند. سن، جنس، نوع کورتیکوستروئید مورد
استفاده، مدت زمان بستری در بیمارستان، شکل بالینی بیماری، میزان رسوب سلولهای
قرمز (ESR) و بیماریهای همراه جهت
تعیین عوامل خطرساز دخیل در میزان مرگومیر 5 سالهی بیماران مورد بررسی قرار
گرفتند.
یافتهها: در این مطالعه، 47 نفر (71.2 %) از بیماران میزان بقای 5 ساله داشتند. شایعترین بیماریهای زمینهای را بیماریهای
قلبی و عروقی (28.8%)، دیابت (15%) و بیماریهای تنفسی مزمن (9%) تشکیل
میداد. بین سن و بقای 5 ساله ارتباط معنیداری یافت شد، بدینترتیب که بیماران با
سن بالای 70 سال از میزان بقای 5 ساله کمتری برخوردار بودند (P<0.001). ارتباط معنیداری بین جنسیت، نوع کورتیکوستروئید مورد استفاده، شکل
بیماری، مدت زمان بستری، ESR و میزان بقای 5 ساله بیماران بهدست نیامد (P>0.05).
نتیجهگیری: در مطالعهی حاضر ارتباط
معنیداری بین سن و میزان بقای 5 ساله بهدست آمد. با توجه به اینکه در این
مطالعه سایر عوامل ارتباطی با میزان بقای 5 ساله بیماران مبتلا به پمفیگوئید تاولی
نداشتند، انجام مطالعهای بزرگتر و با طراحی مناسب با لحاظکردن عوامل خطرساز
احتمالی دیگر برای تعیین دقیقتر میزان بقای این بیماران توصیه میشود.
