4 نتیجه برای پلیساکارید
شراره رضائیان، حمیدرضا پوریانفر،
دوره 13، شماره 4 - ( 11-1401 )
چکیده
قارچ ریشی با نام علمی Ganoderma lucidum یک قارچ دارویی منحصربهفرد است که بیش از 4 هزار سال قدمت استفاده برای درمان بیماریهای مختلف در کشورهای آسیایی دارد. امروزه در اکثر نقاط دنیا از این قارچ در درمانهای مرتبط با طب سنتی استفاده میشود. اخیراً در میان فعالیتهای متنوع زیستی قارچ ریشی، اثرات مثبت آن در بهبود کیفیت پوست و درمان بیماریهای پوستی مورد توجه محققین قرار گرفته است. پلیساکاریدها و تریترپنها در زمره مهمترین متابولیتهای اثرگذار و اصلی این قارچ هستند که بهدلیل عملکرد آنتیاکسیدانی و ضدالتهابی خود در بحث درمان و بهداشت پوست حائز اهمیت است. این مقاله مروری به تجمیع آخرین دستاوردهای تحقیقاتی بر روی نقش این قارچ در بهداشت و درمان پوست میپردازد. تحقیقات متعدد نشان داده است که عصارههای قارچ ریشی در مواردی همچون تسریع ترمیم زخم، تسکین عفونتهای پس از سوختگی و پیشگیری از فلاپ پوست در اثر آسیب ایسکمی (خونرسانی مجدد) قابلیت دارد. تأثیر عصارههای قارچ ریشی بر جلوگیری و درمان چروکیدگی و تأثیر بر سفیدکردن پوست، آنها را به یک ماده طبیعی برای مراقبت از پوست تبدیل کرده است. همچنین مطالعات صورتگرفته بر روی اثرات قارچ ریشی در درمان برخی از بیماریهای پوستی نظیر آتوپیک (درماتیک و اگزما)، سارکوئیدوز جلدی و کاربرد بالقوه این قارچ در درمان سرطان پوستی در این مقاله مروری بررسی شدهاند.
بهاره نوروزی، محمد جباری، زینب یاسین،
دوره 15، شماره 1 - ( 2-1403 )
چکیده
روزانه در سراسر جهان، ۱۶۰۰۰ مرگ بهدلیل آسیبدیدگی ناشی از زخم رخ میدهد که این امر، منجر به افزایش نگرانی در کشورهای با درآمد کم و متوسط شده است. امروزه با افزایش تقاضای مصرفکنندگان برای استفاده از ترکیبات بیولوژی طبیعی بهجای استفاده از ترکیبات شیمیایی مضر و سرطانزا، جلبکها بهعنوان یک جایگزین مؤثر بالینی پوست به بازار معرفی شدند. در واقع سهولت کشت و نیازهای غذایی کم، پلیساکاریدهای جلبکی را به جایگزینی جذاب برای پانسمانهای پیشرفته زخم تبدیل کرده است. میکرو و ماکروجلبکها، منبع جدیدی از پلیمرهای ساکاریدی زیستی برای بهبود و ترمیم زخم هستند. ماهیت آبدوست این پلیمرها بهدلیل ظرفیت بهدامانداختن مولکولهای آب در ساختار خود، هیدروژلهایی را میسازد که توانایی جذب و آزادسازی مایع بالایی دارند.
در این مقاله مروری، با مطالعه آخرین مقالات به بررسی برخی از پلیساکاریدهای جلبکها که بهعنوان پانسمان ترمیم زخم بسیار پرکاربرد هستند پرداخته میشود؛ مانند آلژیناتها، فوکوئیدانها، کاراگینانها، لامینارین، آگار ـ آگار و اولوان. این ترکیبات نهتنها بهعنوان بیومواد کاربردی برای تحویل کنترلشده دارو کاربرد دارند، بلکه برای تثبیت سلولی و آمادهسازی داربست برای مهندسی بافت نیز استفاده میشوند.
بهاره نوروزی، زهرا نصیری، زهرا عطار، فاطمه قنبرپور،
دوره 15، شماره 4 - ( 11-1403 )
چکیده
کیتین و کیتوزان مستخرج از قارچها، قادر به التیام زخمها هم در شرایط آزمایشگاهی و هم در شرایط داخل بدن موجود زنده هستند. در مدلهای زنده، ازجمله حیوانات و انسانها، این متابولیتها با مهار پاتوژنها، فعالیت آنتیاکسیدانی، تعدیل پاسخ التهابی، مرطوبکردن محیط زخم، ترویج تکثیر و مهاجرت فیبروبلاستها و کراتینوسیتها، افزایش سنتز کلاژن، اپیتلیالسازی مجدد و رگزایی تأثیر مثبتی بر بهبود زخم دارند. با توجه به اهمیت بالای پپتیدها و پلیساکاریدهای مشتقشده از قارچها، هدف از این مقاله مروری این است تا پتانسیل پلیساکاریدها و پپتیدهای بهدستآمده از قارچها (مخمرها، میکروقارچها و قارچهای رشتهای) در ترمیم زخم در شرایط آزمایشگاهی و داخل بدن بهطور جامع بررسی شود. به همین دلیل جستوجو از از پایگاههای علمی مهم و شاخص مانند Web of Science،
Google Scholar، Wiley، Elsevier، Taylor and Francis، BMC Springer وMDPI با جستوجوی عبارات کلیدی مانند پلیساکارید، گلوکان، مانان، کیتوزان، پپتید، قارچها، مخمرها، ماشرومها، میکروقارچهای رشتهای یا کپکها، ترمیم زخم و پانسمان زخم انجام شد. نتایج نشان داد که پیشرفتهای مهمی در زمینه پانسمانهای پیشرفته زخم با استفاده از مشتقات شیمیایی اصلاحشده کیتوزان به دست آمده که بهبود قابلتوجهی در حلالیت و فعالیت ضدمیکروبی این ترکیبات ایجاد کرده است. ازسوی دیگر، تنوع در محتوای کیتین در گونههای مختلف قارچ و کشف خواص درمانی پلیساکاریدهای خارج سلولی نمایانگر آن است که انجام تحقیقات بیشتر برای شناسایی پتانسیل ترمیم زخم این ترکیبات ضروری است بنابراین، با اثبات خواص زیستپزشکی و دارویی کیتین و کیتوزان مشتقشده از قارچها در ارتقای درمانهای مدرن پزشکی و بهبود زخمها، انجام تحقیقات بیشتر میتواند به کاربردهای عملی و پیشرفت پزشکی در این زمینه منجر شود.
بهاره نوروزی، زهرا نصیری، زهرا عطار، فاطمه قنبرپور،
دوره 15، شماره 4 - ( 11-1403 )
چکیده
باکتریها منابع طبیعی متابولیتهایی هستند که خواص زیستفعال متنوعی ازجمله فعالیتهای بهبود زخم، ضداکسیداتیو، ضدباکتری، ضدقارچ، ضدالتهاب، ضددیابت و ضدسرطان را نشان میدهند. دو گروه مهم از باکتریها با پتانسیل ترمیم زخم، پلیساکاریدها و پپتیدها هستند. باکتریها، علاوهبر سلولز، پلیساکاریدهای مختلف (مانند اگزوپلیساکاریدها) با پتانسیل التیام زخم تولید میکنند. رایجترین پپتیدهای باکتریایی مورداستفاده در مطالعات بهبود زخم، باکتریوسینها و لیپوپپتیدها هستند. هدف این مقاله، مروری بر مقالات اخیر در زمینه پتانسیل ترمیم زخم در شرایط آزمایشگاه و در داخل بدن موجود زنده، توسط پلیساکاریدها و پپتیدهای بهدستآمده از باکتریها (اکتینوباکتریها، باکتریوئیدها، سیانوباکتریها، فیرمیکوتها و پروتئوباکتریها) است. به همین دلیل جستوجو در پایگاههای تحقیقاتی علمی مانند
Web of Science، Google Scholar، Wiley، Elsevier، Taylor and Francis،
BMC Springer و MDPI با کلمات کلیدی پلیساکارید، پپتید، باکتریوسینها، لیپوپپتیدها، استرپتومایسها، باکتریها، باکتریهای تولیدکننده اسید لاکتیک، سیانوباکتریها و ترمیم زخم انجام شد. نتایج کلی نشان داد که پلیساکاریدها و پپتیدها و پپتیدهای مشتقشده از باکتریها هم قدرت التیام زخم را در شرایط آزمایشگاهی و هم در شرایط داخل بدن موجود زنده نشان میدهند. در مدلهای زنده، ازجمله حیوانات و انسانها، این متابولیتها با مهار پاتوژنها، فعالیت آنتیاکسیدانی، تعدیل پاسخ التهابی، مرطوبکردن محیط زخم، ترویج تکثیر و مهاجرت فیبروبلاستها و کراتینوسیتها، افزایش سنتز کلاژن، بازسازی مجدد، اپیتلیالشدن و رگزایی تأثیر مثبتی بر بهبود زخم دارند بنابراین، پپتیدها و پلیساکاریدهای مشتقشده از باکتریها نقش بسزایی در ترمیم زخمها دارند.
