زمینه و هدف: درماتوفیتها قارچهایی کراتیندوست میباشند که سبب ایجاد ضایعه در پوست، مو و ناخن میشوند. عفونتهای درماتوفیتی از مشکلات مهم بهداشتی در جهان هستند که با نحوهی زندگی اجتماعی و اقتصادی جوامع مختلف، در ارتباط میباشند.
روش اجرا: مطالعهی حاضر از نوع مقطعی بوده که طی آن تمامی بیماران مشکوک به درماتوفیتوز مراجعهکننده به آزمایشگاه قارچشناسی دانشکدهی پزشکی افضلیپور از فروردین 1386 تا فروردین 1390 مورد بررسی قرار گرفتند. برای هر بیمار پس از اخذ شرح حال و ثبت اطلاعات ضروری، از تمامی ضایعات نمونهبرداری شده و سپس عوامل قارچی به روش آزمایش مستقیم، رنگآمیزی و کشت بر روی محیطهای اختصاصی، بررسی شدند.
یافتهها: از 1800 بیمار مراجعهکننده، 166 مورد (9.2%) از نظر عفونت درماتوفیتی مثبت شدند. بیشترین فراوانی عفونت در گروه سنی زیر 10 سال (28.31%) بوده و فراوانی در هر دو جنس مشابه بود. شایعترین عوامل درماتوفیتی مسبب عفونتهای جلدی، ترایکوفیتون منتاگروفایتیس (%45.78) و ترایکوفیتون وروکوزم (%18.1) بودند. بیشترین عفونت درماتوفیتی، ازنوع کچلی دست (%35.54) و پس از آن کچلی سر (%16.87) و کمترین عفونت قارچی نیز از نوع کچلی صورت (%4.82) بود.
نتیجهگیری: ضرورت دارد که به منظور پیشگیری از ابتلا به درماتوفیتوز، اقدام به افزایش سطح بهداشت جامعه نمود.
