مجله دندانپزشکی

زمینه و هدف: استفاده از فیشورسیلانت یکی از مؤثرترین روش‌های پیشگیری از پوسیدگی پیت و فیشور می‌باشد. فلوراید به عنوان یک عامل ضد پوسیدگی شناخته شده به مواد مختلفی اضافه شده است. گرافن فلوئورینه (FG) به واسطه خصوصیات منحصر به فرد امروزه مورد توجه قرار گرفته است. خصوصیات ساختاری خاص فیلرهای گرافن، در کنار دارا بودن خواص آنتی باکتریال، با افزایش میزان رهایش و شارژ فلوراید و خنثی سازی pH اسیدی محیط، در بسیاری از درمان‌ها گزینه مناسبی است. این مطالعه به بررسی اثر افزودن نانوذرات گرافن فلوریده شده بر میزان رهایش فلوراید در فیشورسیلانت تجاری Fissurit می‌پردازد.
روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، گرافن اکساید فلوئورینه (FGO) با رنگ سفید روشن تهیه شد. پس از سنتز با درصد‌های 0، 1، 2 و 4 به فیشور سیلانت (Fissurit) افزوده شد و آزاد سازی فلوراید در این ماده سنجیده شد و با فیشور سیلانت حاوی فلوراید (Fissurit) مقایسه گردید.
یافته‌‌‌ها: طبق نتایج به دست آمده مقدار فلوراید رها شده از گروه‌های با درصدهای مختلف FGO رابطه مستقیم با درصد FGO در آن‌ها دارد. همچنین در زمان‌های مختلف این میزان رهایش بین گروه‌های دارای FGO و گروه بدون FGO دارای تفاوت معنی ‌دار بود (001/0P<).
نتیجه‌گیری: افزودن FGO به فیشور سیلانت فلوئورینه سبب ایجاد ویژگی آزاد سازی فلوراید و امکان ریشارژ آن می‌شود. توان آزاد سازی فلوراید و ریشارژ آن در فیشور سیلانت داری FGO نسبت به فیشور سیلانت فلوراید دار بیشتر است، اما فلوراید آن با سرعت بیشتری تخلیه می‌شود.

زمینه و هدف‌: ریلاپس پس از درمان ارتودنسی یکی از مشکلات شایع در حفظ نتایج درمان محسوب می‌شود و انتخاب نوع و ویژگی‌های ریتینر نقش مهمی در پایداری درمان دارد. ریتینر‌‌های وکیوم ‌فرم (Essix) به دلیل سهولت ساخت، زیبایی و پذیرش بالا به ‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما تأثیر ضخامت‌های مختلف این ریتینر‌‌ها بر حفظ ویژگی‌های اکلوزالی هنوز به ‌طور کامل مشخص نشده است. هدف این مطالعه بررسی تأثیر ضخامت ریتینر وکیوم فرم (Essix) بر حفظ خصوصیات اکلوزالی بود.
روش بررسی: این مطالعه مداخله‌ای، در سال 1404بر روی 30 بیمار (23 زن و 7 مرد) که درمان ارتودنسی ثابت آن‌ها در دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بابل به اتمام رسیده بود، انجام شد. بیماران به صورت تصادفی وارد 2 گروه ریتنشن بارژیم مشابه با دو ضخامت 5/1 و 1 میلی‌ متر Essix شدند. متغیرهای اورجت، اوربایت، عرض بین کانینی، عرض بین مولری، طول قوس بالا و شاخص بی نظمی، بلافاصله، 6 ماه و 9 ماه بعد از فاز ریتنشن با استفاده از آنالیز واریانس با داده‌‌های تکراری (ANOVA) بررسی شد و نتایج بین دو گروه مقایسه شد.
یافته‌‌ها: نتایج مطالعه نشان داد که استفاده از ریتینر Essix با ضخامت 5/1 میلی ‌متر منجر به افزایش معنی‌ دار اورجت در طول زمان شد (04/0=p)، در حالی که گروه با ضخامت ۱ میلی‌ متر تغییر معنی‌ داری در اورجت نداشت (22/0=p). تغییرات اوربایت در هیچ ‌یک از گروه‌ها معنی ‌دار نبود (60/0=p) و پس از ۹ ماه پیگیری نیز تفاوت بین دو گروه در اوربایت معنی‌ دار نبود (23/0=p). عرض بین کانینی (38/0=p) و عرض بین مولری (13/0=p) نیز در طول زمان تغییر معنی ‌داری نداشتند و تفاوت بین دو گروه پس از ۹ ماه معنی ‌دار نبود (05/0
نتیجه‌ گیری: براساس یافته‌‌های مطالعه حاضر، از نظر کلینیکی، ضخامت کمتر ریتینر Essix ریلاپس بیشتری نسبت به ریتینر Essix با ضخامت بیشتر نداشت. بر این اساس، انتخاب ضخامت ریتینر Essix می‌تواند بر اساس پذیرش درمان و ترجیح درمانگر انجام شود و نیاز به توصیه قطعی برای یک ضخامت خاص وجود ندارد. با این حال، انجام مطالعات با دوره پیگیری طولانی‌تر برای ارزیابی پایداری بلندمدت نتایج توصیه می‌شود.