مجله دندانپزشکی

زمینه و هدف: اسکواموس سل کارسینومای دهانی (Oral Squamous Cell Carcinoma, OSCC) یکی از شایع‌ترین سرطان‌های دهان با ریسک افزایش یافته در افراد مسن‌تر از 40 سال به خصوص در کشورهای توسعه یافته می‌باشد. شواهد زیادی وجود دارد که افرادی که از میوه‌ها و سبزیجات به مقدار زیادی در رژیم غذایی خود استفاده می‌کنند ریسک کمتری نسبت به سایر افراد در ابتلا به سرطان‌های ماژور دارند. در این مطالعه به بررسی اثر کشندگی چهار گیاه دارویی گلدر پرسیکا، گلدر میچاکسی، گلدر اوشری و چای ترش بر روی رده سلولی OSCC پرداختیم. هدف این مطالعه، بررسی آزمایشگاهی اثر ضد سرطانی چهار گیاه دارویی فوق الذکر در غلظت‌های متفاوت، روی رده سلولی اسکواموس سل کارسینومای دهانی بود.
روش بررسی: در این مطالعه از عصاره متانولی و دی کلرو متانی چهارگیاه فوق استفاده شد که اثر آن‌ها توسط تست MTT بر روی رده سلولی اسکواموس سل کارسینومای دهانی در غلظت‌های مختلف و در زمان‌های 24، 48 و 72 ساعت بررسی گردید و نهایتاً غلظت مناسب جهت تکرار تست‌ها انتخاب گردید، سپس آنالیز داده‌ها توسط تست آماری non parametric t test صورت گرفت.
یافته‌ها: در این مطالعه میزان IC50 عصاره متانولی O.Persica بعد از گذشت 24، 48 و 72 ساعت به ترتیب 25/0، 12/0 و 13/0 میلی‌‌گرم بر میلی‌‌لیتر محاسبه شد. این مقادیر برای عصاره دی ‌کلرومتان این گیاه به ترتیب mg/ml 17/0، 16/0 و 11/0 بود. مقادیر IC50 عصاره دی‌ کلرومتانی O.Michauxii پس از گذشت 24، 48 و 72 ساعت به ترتیب 73/0، 67/0 و 68/0 میلی‌ گرم بر میلی‌‌لیتر محاسبه شد. عصاره متانولی این گیاه تأثیری بر روی سلول‌ها نداشت و IC50 گزارش نشد. پس از گذشت 24، 48 و 72 ساعت، مقادیر IC50 برای عصاره متانولی گیاه O.Aucheri به ترتیب mg/ml 59/0، 35/0 و 35/0 به دست آمد. این مقادیر برای عصاره دی ‌کلرومتان آن به ترتیب 25/0، 20/0 و 15/0 mg/ml محاسبه شد. مقادیر IC50 عصاره متانولی گیاه چای ترش پس از گذشت 24، 48 و 72 ساعت به ترتیب mg/ml 5/4، 56/3 و 55/2 بود. این مقادیر برای عصاره آبی آن به ترتیب mg/ml 9/7، 3/5 و 9/3 محاسبه شد (05/0P<).
نتیجه‌گیری: تمام گیاهان مورد بررسی در این مطالعه به خصوص Otostegia persica و Otostegia Aucheri دارای خواص ضد سرطانی هستند و عصاره دی کلرومتان به دست آمده از این گیاهان مؤثرتر از عصاره  متانولی آن‌‌ها عمل نمود.

زمینه و هدف: تجویز نادرست آنتی ‌بیوتیک در عفونت‌های ادنتوژنیک می‌تواند جان بیماران را به خطر اندازد. این پژوهش با هدف تعیین الگوی تجویز آنتی ‌بیوتیک توسط دندانپزشکان عمومی تهران و مقایسه آن با الگوی پیشنهادی جراحان فک و صورت دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۳۹۹ انجام شد.
روش بررسی: این مطالعه مقطعی بر روی ۱۴۱ دندانپزشک تهران به ‌صورت تصادفی انجام شد. دندانپزشکان با تکمیل پرسشنامه‌ای، آنتی ‌بیوتیک‌های تجویزی خود را در شرایط مختلف عفونت‌های ادنتوژنیک گزارش کردند. فراوانی آنتی ‌بیوتیک‌های تجویزی با توجه به شدت عفونت، حساسیت به پنی ‌سیلین، وضعیت بارداری و شیردهی زنان و کودکان محاسبه و با دستورالعمل‌های پیشنهادی ۱۵ متخصص جراحی فک و صورت دانشگاه علوم پزشکی دانشگاه تهران در سال 1399 مقایسه شد. از آنالیز توصیفی و آزمون رگرسیون لجستیک باینری استفاده شد. تحلیل داده‌ها با نرم ‌افزار SPSS نسخه ۲۵ انجام شد.
یافته‌ها: در بیماران حساس به پنی ‌سیلین با عفونت شدید، 61% از دندانپزشکان نسخه صحیح تجویز کردند. میزان تجویز صحیح در بیماران با عفونت شدید صفر درصد، در زنان باردار و شیرده با عفونت خفیف 82/24%، در کودکان با عفونت خفیف 24/65%، در بیماران با عفونت خفیف و حساس به پنی‌سیلین 41/62%، در کودکان با عفونت شدید 69/36% و در زنان باردار و شیرده با عفونت شدید 82/33% بود. نتایج نشان داد که با افزایش سن دندانپزشکان، میزان احتمال تجویز آنتی بیوتیک صحیح در عفونت‌ها ادنتوژنیک به طور معنی داری افزایش می‌یابد (036/0P=، 28/0B=).
نتیجه‌گیری: دندانپزشکان عمومی تهران در تجویز صحیح آنتی ‌بیوتیک برای کنترل عفونت‌های ادنتوژنیک عملکرد مطلوبی نداشتند. بنابراین، برگزاری دوره‌های آموزشی برای بهبود عملکرد آنان ضروری به نظر می‌رسد.