این مقاله مروری به طور مفصل به ظرفیت پلی فنولهای گیاهی در دندانپزشکی ترمیمی و پیشگیرانه میپردازد. پلی فنولها به عنوان ترکیبات طبیعی، با تغییر در اکولوژی بیوفیلمها، از طریق کاهش ویرولانس، مهار سیگنال دهی کوئوروم سنسینگ، اختلال در تولید مواد پلیمری خارج سلولی و کاهش اسید زایی، به بازآرایی وضعیت میکروبی در محیط دهان کمک میکنند. علاوه بر این، پلی فنولها با ایجاد پیوندهای عرضی در ساختار کلاژن، مهار فعالیت ماتریکس متالوپروتئینازها و تعدیل التهاب، از بافت میزبان (دندان و لثه) محافظت کرده و به حفظ سلامت آنها کمک میکنند. شواهد علمی موجود از آزمایشهای آزمایشگاهی، درون محیطی و بالینی نشان دهنده بهبود دوام باند در اتصال بین عاج و رزین است. در این زمینه، قویترین دادهها مربوط به استفاده از پرایمرهایی است که بر پایه ترکیباتی همچون پروآنتوسیانیدینها، Quercetin، Epigallocatechin Gallate (EGCG) و Resveratrol هستند. در زمینه پیشگیری، وارنیشهای حاوی atechinC بازآرایی مینای دندان را در حد وارنیشهای فلورایدی ایجاد میکنند، در حالی که دهانشویههای غنی از عصاره انار، در حضور فلوراید، اثرات ضد دمینرالیزاسیون و ضد بیوفیلم را افزایش میدهند. در زمینه ایمپلنتها و پروتزهای دندانی، پوششهای عامل دار بر پایه Tannic acid یا Caffeic acid با مهار تشکیل بیوفیلم، از سطح ایمپلنت فلزی در برابر خوردگی محافظت میکنند. با این حال، چالشهای قابل توجهی در فرمولاسیون پلی فنولها وجود دارد، از جمله اکسید شدن سریع، حلالیت محدود و تغییر رنگ که نیاز به مدیریت دقیق دارند. برای غلبه بر این مشکلات، استفاده از کنترل دوز، انتخاب مناسب حلال، تثبیت کووالانسی و ریزکپسوله سازی پلی فنولها توصیه میشود. برای استفاده گستردهتر و مؤثرتر از پلی فنولها در دندانپزشکی، استاندارد سازی مدلهای آزمایشگاهی چند گونه و نقاط پایانی بالینی بسیار ضروری است. علاوه بر این، انجام کارآزماییهای آینده نگر برای دستیابی نتایج از مراحل آزمایشگاهی به بالینی لازم است. در نهایت، با طراحی سامانههای رسانش هوشمند و پایش دراز مدت شاخصهایی مانند بقا، پوسیدگی ثانویه، سلامت لثه و پایداری نوری، پلی فنولها به نسل جدیدی از مواد دندانی ضد باکتری، زیست سازگار و از نظر زیبایی پایدار بدل میشوند.
