مجله دندانپزشکی

پیوند دندان از فردی به فرد دیگر یکی از راههای جایگزینی دندان از دست رفته است. این روش با توجه به مزایای فراوانی که دارد می تواند بعنوان یک روش درمانی در کلینیک مورد استفاده قرار گیرد. تکنیکهای مختلفی در پیوند دندان وجود دارد. سالمترین و بی خطرترین روش، پیوند دندان غیر زنده یا اصطلاحا پیوند آلوستاتیک دندان می باشد. در این روش احتمال ایجاد آنتی ژنیسیته در فرد گیرنده بسیار کم می باشد و انتقال بیماریهای عفونی نظیر هپاتیت و ایدز نیز با توجه به روش کار به صفر می رسد. هدف از این تحقیق بررسی نتایج کلینیکی آلوترانسپلانتاسیون دندان می باشد. در این مطالعه 15 بیمار تحت درمان پیوند دندان غیر زنده با پیگیری 18 ماهه قرار گرفته اند، فقط یک مورد دفع پیوند ملاحظه شد که آنهم ناشی از Traumatic Rejection بود، در تمام بیماران تحلیل جایگزینی و در دو بیمار همزمان تحلیل آماسی نیز مشاهده گردید. از تمام بیماران آزمایش WBC Cross Match with pannel cell بعمل آمد که پاسخ آن در تمامی موارد منفی بود.

بخش میانی صورت ناحیه ای است که بین استخوان پیشانی در بالا و سطح جونده دندانهای فوقانی در پایین قرار می گیرد و اگر بیمار بی دندان (edentulous) باشد زوائد آلوئولی دندانهای بالا سطح تحتانی را تشکیل خواهد داد. شکستگی های بخش میانی صورت بنام شکستگیهای فک فوقانی یا ماگزیلا نیز شناخته می شوند. واژه اخیر جامعیت ندارد و بهتر است شکستگی های این ناحیه به همان نام شکستگی های بخش میانی صورت شناخته شوند.

با پیشرفت تکنولوژی پزشکی، افقهای تازه ای در امر درمان بیماران گشوده می شوند. لیزر بعنوان یک ابزار جراحی امروزه تقریبا بسیاری از ناممکن ها را ممکن ساخته است. خواص فیزیکی نور لیزری و قابل تنظیم بودن خواص ویژه آن، امروزه به جراحان توانائیهای باور نکردنی بخشیده است ابتدایی ترین گام برای بکارگیری این تکنولوژی نوین و بسیار پیشرفته، آشنایی با خصوصیات فیزیکی و تکنیکی آن است.

1) میزان دقت قالبهای ترمیم شده (Relined) خوب و در مواردی دقیقتر از قالب اصلی بوده و با استانداردهای A.D.A تطابق دارند. 2) Impression های گرفته شده از پلی سولفاید، سیلیکونهای تراکمی و سیلیکونهای افزایشی به روش ریلاین خواناتر از پلی اتر Reline شده است. 3) ترمیم قالبهای ریلاین شده درمقایسه با تجدید آنها Chair time و هزینه مواد مصرفی بسیار کمتر دارند.

سندرم سوزش دهان یک اختلال دردناک داخل دهانی است که فاقد هر گونه علائم کلینیکی می باشد. شرح و بیان این علائم از سوی بیمار به عوامل مختلفی بستگی داشته و از بیماری به بیمار دیگر متفاوت است. در زمینه احساس ماهیت نشانه های این سندرم آن را به سه تیپ I و II و III تقسیم نموده اند. تقریبا قریب به اتفاق محققین بیماریهای دهان بر چند عاملی بودن این سندرم اذعان داشته و هیچیک علت خاص و منفردی در پیدایش آن ذکر نکرده اند. در حال حاضر عوامل اتیولوژیک به سه گروه بزرگ فاکتورهای موضعی، فاکتورهای سیستمیک و فاکتورهای عصبی و روانی تقسیم بندی شده اند.

طی صد سال گذشته مطالعات ارزنده ای در زمینه مورفولوژی کانالهای ریشه مزیوباکال مولر بالا صورت گرفته است. بطور کلی آگاهی از وضعیت کف اتاق پالپ جهت یافتن کانالهای اضافی کمک بزرگی است. در مقایسه یافته های Invivo و Invitro اختلاف قابل ملاحظه ای وجود دارد که به نظر می رسد به دلیل مشکلات در یافتن این کانال در دهان بیماران باشد. به همین جهت در مقایسه حاضر با ارائه تغییراتی در حفره دسترسی، مکانهایی که می توان انتظار یافتن آنرا داشت معرفی شده اند. در این تحقیق Invitro در بررسی مزیودیستالی این ریشه بروش رادیوگرافی، 29% موارد در مولر اول کانالها نوع سه و 35% نوع دو از طبقه بندی شکل کانالها بود. در دهان بیمار با تغییر در حفره دسترسی و برداشتن برجستگی عاجی در دیواره مزیال حفره دسترسی راهی برای یافتن درصد بالایی از این کانالها بدست می آید.

تئوری پروتزهای پارسیل با مسیر چرخشی از سالها قبل در طراحی پروتزهای پارسیل عنوان شده است، ولی اغلب دندانپزشکان این روش درمان را مورد توجه و استفاده قرار نمی دهند. در پروتزهای پارسیل متداول تمام رست ها همزمان و با یک مسیر نشست (Path of Insertion) (P.O.I) مشترک در محل خود می نشینند، در صورتی که در پروتزهای پارسیل با مسیر چرخشی ابتدا قسمت اول که شامل مرکز چرخش است در محل خود نشسته، سپس بیمار پارسیل را چرخانیده و قسمت دوم را در محل نهایی خود قرار می دهد. برای تامین گیر در پارسیل های با مسیر چرخشی، علاوه بر کلاسپ متداول از یک نگهدارنده مستقیم سخت به نام Rigid Retainer استفاده می شود که این نگهدارنده سخت در فضای اندرکاتی که در روشهای معمول بنام اندرکات های غیر مفید و یا مزاحم خوانده می شود قرار می گیرد. در این مقاله سعی شده تکنیک و روش کار، مزایا و معایب آن بیان شود.

در این مطالعه جهت بررسی نقش ژنتیک در اتیولوژی بیماری لیکن پلان تعداد 14 بیمار به لیکن پلان شامل دو گروه (گروه اول 6 بیمار مربوط به دو خانواده با سابقه ابتلای خانوادگی و گروه دوم شامل 8 بیمار بدون نسبت خانوادگی) را مورد بررسی از نظر HLA آنتی ژنهای (Class II (DQ،DR) - Class I (A،B،C با استفاده از روشهای توصیه شده بوسیله (Lymphocytotoxicity NIH Two Stage) قرار دادیم. محدوده سنی بیماران از 66-24 سال می باشد. در این مطالعه اگر چه تعداد بیماران نمی تواند نمایانگر وضعیت آنتی ژنهای HLA در جامعه ایرانی باشد و نمی توان راجع به شیوع آنتی ژن خاصی در بیماران اظهار نظر نمود با این وجود در یک نگاه افزایش نسبی آنتی ژن HLAB5 یا Cluster B5 مشاهده گردید.

در مطالعه ای که بر روی 1482 کودک 5-3 سال (830 پسر (56%) و 652 دختر (44%)) در مهد کودکهای شهر اصفهان صورت گرفت 1.4 درصد افراد دارای اختلالات تعدادی دندانهای شیری بودند. فقدان مادرزادی دندانها به تنهایی در 0.74 درصد، دندان اضافی در 0.06 درصد و دندان دو گانه در 0.6 درصد افراد مشاهده شد. توزیع جنسی فقدان مادرزادی دندانها 0.72 درصد پسر در مقابل 1.2 درصد دختر و در دندانهای دو گانه 0.12 درصد پسر در مقابل 1.2 درصد دختر (ده برابر بیشتر از پسرها) در کل جمعیت مورد مطالعه برآورد شد. همچنین 0.2 درصد افراد دارای اختلال توام فقدانی دندانی و دندان دو گانه بوده اند. شایعترین دندانهای مبتلا به فقدان مادرزادی، ثنایاهای شیری پایین بود. دندان دو گانه در قریب 80 درصد موارد در ناحیه قدامی فک پایین یافت شد. نیمی از مبتلایان به فقدان مادرزادی دندانها که از آنها رادیوگرافی تهیه شد دچار فقدان دندان دائمی جانشین نیز بودند که تماما فقدان دو طرفه را دارا بودند. تنها مورد دندان اضافی در یک پسر و در ناحیه ثنایای کناری بالا مشاهده شد. در مطالعه عوامل احتمالی پدید آورنده این اختلالات در دو گروه بیمار و شاهد ارتباط معنی داری بین این عوامل و بروز اختلالات دیده نشد.

پنجاه بیمار مبتلا به ضایعات لیکنوئید به منظور ارزیابی شیوع عفونت کاندیدایی در ضایعات آنها مورد معاینه بالینی و هیستوپاتولوژیک قرار گرفتند. معیار بالینی برای انتخاب بیماران عبارت بود از وجود طرح رتیکولر ضایعات لیکنوئید یا وجود هرگونه تغییرات اروزیو، اتروفیک، بولوز یا پلاک مانند همراه با نمای رتیکولر. اطلاعات مربوط به تاریخچه پزشکی، دندانپزشکی، و مصرف دارو در پرسشنامه ای که به همین منظور تدوین شده بود جمع آوری گردید. از کلیه ضایعات بیوپسی اینسیژنال (Incisional) بعمل آمد. و از هر نمونه بیوپسی چهار برش تهیه شد که یکی توسط H&E و سه تا توسط P.A.S رنگ آمیزی گردید که هر کدام با دیگری 25 میکرون فاصله داشت. از برش H&E برای تشخیص پاتولوژیک و از برشهای P.A.S به منظور شناسایی هیفاهای کاذب داخل اپی تلیالی کاندیدا استفاده شد. در این بررسی علاوه بر دستیابی به یک سری یافته در رابطه با ضایعات فوق یک مورد عفونت کاندیدایی مشاهده گردید.

با توجه به نقش میکروبها بعنوان عوامل اتیولوژیک بیماریهای پریودنتال تاکید به حذف پلاک میکروبی از طریق روشهای مکانیکال را ایجاب می نماید. استفاده از کیموتراپی سیستمیک که در مقالات آمده است نیز در پریودنتیت بالغین بی اثر است، لذا استفاده از مواد آنتی باکتریال بصورت موضعی با طول اثر دارو، مورد توجه قرار گرفته است. در این مقاله روشها و مواد مختلف در سیستمهای موضعی آزادسازی آهسته دارو مورد بحث قرار می گیرد.

نظر به اینکه پاره ای اوقات بعضی از درمانهای ارتدنسی در نوعی از ناهنجاریهای دندانی و فکی طبیب معالج را در حین درمان و یا حتی بعد از اتمام معالجات لازمه و گذشت زمانی بعنوان دوره تثبیت با ضعف نتیجه درمانی و یا شکست روبرو می سازد. شناخت و خنثی نمودن علل عدم موفقیت با طیف وسیعی که دارا هستند رهگشایی خواهد بود بسوی نتیجه گیری مثبت و چون فاکتورهایی که در این امر سهیم هستند متعدد و پاره ای از آنها بدلیل وسعت و دامنه پراکندگی و ویژگی آنها کاملا آشکار نیستند، در این پژوهش سعی شد تا جهت دستیابی به نکات حساس و اختصاصی افکار را انحصارا در مورد ناهنجاری CL2D1 اسکلتی معطوف ساخته و در این راستا تحقیقی بر روی 64 نفر دختر و پسر با میانگین سنی 6.5 سال انجام گرفت و حتی به فاکتورهایی دست یافته شد که بعضی از آنها قبلا پوشیده باقی مانده بودند.

اهرم قطعه سختی است که می تواند حول یک نقطه یا یک محور به نام تکیه گاه بچرخد. اهرمها به سه نوع I و II و III تقسیم می شوند. کارایی یک سیستم اهرمی را با مزیت مکانیکی آن میسنجند. اهرم نوع I بیشترین مزیت مکانیکی و اهرم نوع III کمترین مزیت مکانیکی را دارا می باشد. وضعیت اتصال عضلات و جهت وارد شدن نیروها بر روی فک پایین مشابه اهرم III می باشد و به همین دلیل عضلات، استخوانها و دندانها قابلیت تحمل نیروهای اکلوزال را دارند. چنانچه تماس مخربی در روی دندانها بوجود آید، این سیستم اهرمی دگرگون شده و همین تغییر سیستم اهرمی اثرات مخربی بر روی ساختمانهای استوماتوگناتیک وارد می کند.

در این بررسی 12 بیمار شامل 10 زن و 2 مرد در گروه سنی 19 تا 42 سال انتخاب شدند که 14 ناحیه تحلیل موضعی لثه در آنها تحت درمان قرار گرفت. انتخاب نمونه با معیارهای مورد نظر انجام گرفت و پس از تکمیل پرونده و انجام درمانهای اولیه و اندازه گیریها (شامل عمق سالکوس، عمق و عرض تحلیل لثه و فاصله نقطه ثابت تا لبه لثه) جراحی بطریق پیوند آزاد بافت همبند لثه از مخاط کام با روش Envelope و استفاده از اسید سیتریک اشباع شده و Ph=1 انجام گردید. فاصله نقطه ثابت تا لبه لثه و عمق سالکوس یک ماه، دو ماه، سه ماه و شش ماه پس از عمل مجددا اندازه گیری شد. عمق تحلیل لثه از C.E.J نیز شش ماه پس از عمل اندازه گیری شد. براساس جداول و آزمونهای آماری، میزان پوشش 65.35% بود. حدود سه هفته پس از جراحی، پیوند با بافتهای مجاور یکی و هماهنگ می گردید.

در این بررسی 30 دانش آموز پسر 17-16 ساله انتخاب و بطور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند گروه اول (کنترل) که به روش خود مسواک می زدند. گروه دوم که روش مسواک زدن Bass به آنها آموزش داده شد و گروه سوم که مسواک زدن به روش Roll به آنها آموخته شد. گروه دوم و سوم دوبار در روز (صبح و شب) مسواک می زدند برای هر سه گروه چهار هفته قبل از شروع آزمایش جرمگیری با دستگاه اولتراسونیک انجام شد. پس از چهار هفته شاخص پلاک PLI و لثه ای GI آنها با استفاده از روش Sillness و Loe اندازه گیری و ثبت شده روشهای مورد نظر به گروههای دوم و سوم آموزش داده شد و هر سه گروه یک مسواک نرم و Multitufted دریافت کردند. سپس به فواصل 14 و 21 و 28 روز مجددا شاخص پلاک و لثه ثبت گردید. هر سه گروه نسبت به اندازه گیری اولیه کاهش پلاک را نشان دادند. در مقایسه بین سه گروه، گروه دوم و سوم نسبت به گروه کنترل کاهش پلاک بیشتری داشتند. تفاوت میزان کاهش پلاک بین گروه دوم و سوم از نظر آماری معنی دار نبود. شاخص لثه ای در مدت چهار هفته دچار تغییرات مشخصی از نظر آماری نشد. نتایج بدست آمده تاکیدی است بر اهمیت مدت زمان و کیفیت آموزش برای هر کدام از روشهای مسواک زدن که بکار می رود.