24 نتیجه برای شکست
فرزانه مساوات، حوریه باشی زاده فخار، محمد جواد خرازی فرد، فاطمه ملک پور اسطلکی،
دوره 32، شماره 2 - ( 7-1398 )
چکیده
زمینه و هدف: تشخیص شکستگی عمودی ریشه (VRF) در کلینیک از اهمیت زیادی برخوردار است، چون دندانهای با VRF پیشاگهی ضعیفی دارند و غالباً هرگونه درمان بر روی دندان بینتیجه خواهد بود. محدودیت تصاویر دو بعدی پری اپیکال از یک سو و کاهش دقت تصاویرCBCT به علت حضور آرتیفکتها در نمونههای درمان ریشه شده از سوی دیگر ما را بر آن داشت تا در این مطالعه به مقایسه دقتCBCT و رادیوگرافی پری اپیکال با دو زاویه افقی متفاوت در تشخیص VRF در نمونههای درمان ریشه شده بپردازیم. هدف از این مطالعه مقایسه دقتCBCT و رادیوگرافی پری اپیکال با دو زاویه افقی متفاوت در تشخیص VRF در نمونههای درمان ریشه شده بود.
روش بررسی: دراین مطالعه 60 دندان اندو شده که تصادفی کد گذاری شده بودند، به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه 30 تایی که شکستگی در آنها ایجاد شد و 30 عدد بدون شکستگی. تصویربرداری CBCT و پری ایپکال دیجیتال با دو زاویه افقی با اختلاف 15 درجه تهیه شد و تصاویر توسط رادیولوژیست مورد ارزیابی قرار گرفت. در این مطالعه از Weighted kappa برای انالیز آماری استفاده شد.
یافتهها: حساسیت سیستم تصویربرداری CBCT (8/%75) در مقایسه با رادیوگرافی دیجیتال (3/68%) برای تشخیص شکستگی عمودی ریشه بالاتر بود. همچنین ویژگی سیستم تصویربرداری CBCT (%90) در مقایسه با رادیوگرافی دیجیتال (1/79%) برای تشخیص شکستگی عمودی ریشه نیز بالاتر بود )05/0P<).
نتیجه گیری: تکنیک تصویربرداری CBCT نسبت به پری اپیکال دیجیتال دقت تشخیصی بالاتری در شکستگیهای عمودی ریشه دارد و امکان تشخیص قابل اعتمادتری را برای ما فراهم میکند.
محسن شریف زاده اردکانی، علی محمد سالاری، محمود نصر اصفهانی،
دوره 33، شماره 3 - ( 7-1399 )
چکیده
زمینه و هدف: با افزایش سن و عدم توانایی بر رعایت بهداشت دهان نسبت به قبل، احتمال از دست رفتن دندانها بیشتر شده و در آینده نیاز به کاشت ایمپلنتهای دندانی را افزایش خواهد داد. همچنین احتمال ایجاد پری ایمپلنتایتیس را به ویژه در سنین بالاتر در شکست درمانهای ایمپلنت افزایش میدهد. شیوع بالای ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی و پری ایمپلنتایتیس در افراد بیدندان مسن امروزه مورد توجه درمانهای ایمپلنت قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی تأثیر بیماریهای قلبی عروقی بر پری ایمپلنتایتیس در افراد دچار شکست درمان ایمپلنتهای دندانی بود.
روش بررسی: برای رسیدن به هدف پژوهش، از یک مطالعه گذشته نگر استفاده شد. در این مطالعه پرونده بیمارانی که طی سالهای 1388 الی 1397 به کلینیک دندانپزشکی شهید منتظری شهر تهران مراجعه کرده و درمان ایمپلنت آنها با شکست مواجه شده بود، استخراج شد که در مجموع 793 نفر دچار شکست درمان شده بودند. متغیرهای این مطالعه، اطلاعات دموگرافیکی شامل سن و جنس، وضعیت سلامت از نظر ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی و پری ایمپلنتایتیس بود که با بررسی پروندههای بیماران دارای متغیرهای مطالعه شناسایی و سپس مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. تمامی اطلاعات توسط نرم افزار آماری SPSS25 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند و از تجزیه و تحلیل آماری به منظور بررسی و تعیین متغیر اثر گذار با روش Chi-square استفاده کردیم.
یافتهها: از مجموع 793 بیمار شامل 368 زن (4/46 درصد) و 425 مرد (6/53 درصد) با میانگین سنی79/50 سال بودند که 42 نفر از بیماران (3/5 درصد) دارای بیماری قلبی و 44 نفر (5/5 درصد) دارای پری ایمپلنتایتیس بودند. بر طبق آزمون خی دو ارتباط میان پری ایمپلنتایتیس و بیماریهای قلبی و عروقی با سطح معنیدار کمتر از 05/0 بود (011/0=P).
نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان میدهد بیماریهای قلبی عروقی و پری ایمپلنتایتیس ارتباط معنیداری با هم دارند.
مریم محمدی نوده، مجید بشکار، محمد جواد خرازی فرد،
دوره 34، شماره 0 - ( 3-1400 )
چکیده
زمینه و هدف: شکستگی استخوانهای صورت و فک سبب ایجاد مشکلات عملکردی در کنار مشکلات اجتماعی و ظاهری میشوند. عوامل گوناکونی (از جمله تصادفات جادهای، نزاع، سقوط از ارتفاع، ورزش، اصابت جسم سخت) میتوانند عامل ایجاد کننده این شکستگیها باشند. جمع آوری گزارش اطلاعات اپیدمیولوژیک دقیق از شکستگیهای صورت گامی مهم و اساسی در راستای برنامه ریزی جهت پیشگیری و درمان این آسیبها میباشد. هدف از این مطالعه جمع آوری اطلاعات اپیدمیولوژیک در مورد شکستگی استخوانهای فک و صورت در دو مرکز ارجاعی (بیمارستانهای سینا و شریعتی) در شهر تهران بود.
روش بررسی: این مطالعه به صورت گذشته نگر مقطعی انجام شد. تمام اطلاعات مورد نیاز از پرونده بیماران بیماران استخراج گردید و با استفاده از نرم افزار SPSS25 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافتهها: در این مطالعه 454 مورد از بیمارانی که در بخش جراحی فک و صورت بیمارستانهای شریعتی و سینا در سالهای 1397 و 1398 بستری بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. 374 مورد (82%) از بیماران مردان و 80 مورد (18%) نیز خانمها بودند. نسبت بیماران مرد بستری شده به بیماران زن بستری شده در یک مقیاس حدودی برابر با 5/4 به 1 میباشد. در 290 مورد (64%) شکستگی به صورت متعدد و در 164 مورد (36%) نیز شکستگی به صورت منفرد بوده است. این شکستگیها بیشتر در مندیبل و بیشتر در ناحیه بادی رخ دادهاند و کمترین میزان آنها در اوربیت است. همچنین این مطالعه نشان داد که بین شکستگی تنه مندیبل و زاویه مندیبل ارتباط معنیداری (با سطح اطمینان 95%) وجود دارد. همچنین نشان دهنده ارتباط معنیدار (با سطح اطمینان %95) بین شکستگی زاویه مندیبل و شکستگی لفورت 2 میباشد. همینطور با استفاده از آزمون مجذور کای، مشاهده شد که بین عامل اتیولوژی تروما و تعداد شکستگیهای حاصل از آن ارتباط وجود دارد.
نتیجهگیری: مطالعه حاضر نشان میدهد که فراوانی شکستگیهای سر و صورت در مردان بسیار بیشتر از زنان است. در صورتی که تصادف با خودرو و تصادف با موتورسیکلت را در یک مقوله کلی تصادفات جادهای در نظر بگیریم، تصادفات جادهای شایعترین عامل شکستگی فک و صورت محسوب میشود. این مطالعه همچنان نشان میدهد که از نظر سن، بیشترین شیوع شکستگی در بازه سنی 15 تا 25 سال است.
محمدحسین زارع مهرجردی، سینا هوشمند، مهناز حاتمی،
دوره 38، شماره 0 - ( 1-1404 )
چکیده
زمینه و هدف: اگرچه درمان بیدندانی با ایمپلنت پیشرفتهای زیادی کرده، ولی هنوز مشکلاتی همچون از دست رفتن آن قبل و بعد از بازگذاری پروتزی وجود دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسی فراوانی شکست ایمپلنتهای دندانی در تعدادی از درمانگاههای شهر یزد در طی سالهای1397 تا 1402 بود.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- مقطعی 1060 پرونده افراد یکه طی فروردین 1397 تا خرداد 1402 درمان ایمپلنت در سه درمانگاه دولتی شهر یزد دریافت کرده بودند، بررسی شد. اطلاعات مورد بررسی شامل سن و جنس افراد، قطر، برند و محل قرار گیری ایمپلنت، نوع پروتز و موارد شکست ایمپلنت قبل و بعد از بارگذاری پروتزی بود. دادهها با کمک آزمونهای تی مستقل و د کای دو مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.
یافتهها: میانگین سنی بیماران ۳۷/۱۲ ± ۲۵/55 سال بود. ۳/۵۶% آنها زن بودند. فراوانی شکست کلی ایمپلنت 4/3% بود. فراوانی شکست ایمپلنت پس از بارگذاری در زنان 8/2% و در مردان 3/2% بود (47/0P=). این میزان در ایمپلنتهای فک بالا 2% و در فک پایین 9/1% بود (5/0P=). این مقدار در ناحیه مولرهای فکین 4/2%، پرمولرها و ناحیه قدامی 7/1% بود (8/0(P=. فراوانی شکست پس از بارگذاری در اوردنچرها 3/1%، روکشهای سمان شونده 9/5% و پیچ شونده 2/3% بود (001/0(P<. این مقدار در ایمپلنتهای با قطر کمتر از 75/3، 6/2% و در قطر بیش از 5/4، 7/3% بود (001/0>P). میزان شکست در ایمپلنتهای برند Dio 6/%1 و در Dentis5/%2 بود (5/0P=).
نتیجهگیری: میزان شکست کلی ایمپلنت در این مطالعه 4/3 درصد بود،که از این مقدار، 5/1 درصد قبل از بارگذاری و 9/1 درصد، پس از بارگذاری رخ داده بود. فراوانی شکست ایمپلنت با قطر ایمپلنت و نوع پروتز ارتباط داشت، ولی با جنسیت فرد، محل قرارگیری و برند ایمپلنت ارتباطی نداشت.
