زمینه و هدف: سیستمهای قالب گیری دیجیتال با افزایش دقت، کارایی و راحتی بیمار، تحولی در پروتزهای دندانی
ایجاد کردهاند. با وجود این مزایا، پذیرش بالینی آنها همچنان با چالشهای فنی و عملیاتی محدود شده است. این مرور با هدف ارزیابی محدودیتهای سیستمهای قالب گیری دیجیتال در پروتزهای ثابت و متحرک انجام شد.
روش بررسی: مطالعات مرتبط با موضوع از پایگاههای اطلاعاتی PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar مورد جستجو قرار گرفتند. منابع علمی بر اساس ارتباط با اهداف این مرور و میزان ارتباط با محدودیتها و چالشهای سیستمهای قالب گیری دیجیتال در پروتزهای ثابت و متحرک مورد بررسی قرار گرفتند. در ادامه، مطالعات منتخب به صورت توصیفی تحلیل و یافتههای حاصل از آنها با هدف تبیین چالشها، محدودیتها و چشم اندازهای آینده این فناوری مورد بررسی قرار گرفتند.
یافتهها: یافتهها نشان داد اگرچه سیستمهای دیجیتال در شرایط آزمایشگاهی کنترل شده دقت و تکرارپذیری بالایی دارند، عملکرد بالینی آنها تحت تأثیر عوامل متعددی قرار میگیرد. مهارت اپراتور، استراتژی اسکن و هم پوشانی تصاویر نقش مهمی در دقت دادهها دارند. شرایط محیطی مانند رطوبت، نور و دما نیز میتوانند بر کیفیت نتایج اثرگذار باشند. عوامل بیمار محور شامل مورفولوژی قوس دندانی، نوع آماده سازی دندان، وجود ایمپلنت و مواد ترمیمی نیز موجب تغییر پذیری نتایج میشوند. همچنین عوامل فنی مانند طراحی اسکنر، نسخه نرم افزار و اندازه هد اسکنر اهمیت بالایی دارند.
نتیجه گیری: با وجود برتری نسبی در شرایط آزمایشگاهی، محدودیتهای بالینی همچنان وجود دارد، بنایراین استفاده از پروتکلهای بهینه و ترکیب روشهای دیجیتال و سنتی میتواند نتایج درمانی را بهبود بخشد.
