زمینه و هدف: اختلالات مفصل گیجگاهی- فکی از مشکلات شایع بیماران مراجعهکننده به دانشکدههای دندانپزشکی میباشد. علیرغم ارایه درمانهای مناسب برای این بیماران در مطبها و دانشکدهها، نتایج و میزان موفقیت این درمانها به صورت مشخص ارزیابی و گزارش نشده است. تحقیق حاضر با هدف تعیین عملکرد و نتایج درمانهای ارایه شده برای بیماران مبتلا به اختلالات مفصل TMJ مراجعهکننده به گروه آموزشی TMD دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال تحصیلی 90-1389 انجام شد.
روش بررسی: در یک تحقیق توصیفی- مقطعی 85 بیمار تحت درمان در گروه آموزشی TMJ دانشکده دندانپزشکی، بعد از سپری شدن حداکثر 3 ماه به این مرکز فراخوانده شده و شاخصهای دموگرافیک، نتایج معاینات انجام شده و میزان بهبودی علایم و نشانههای اختلالات TMD در آنها تعیین گردید
(بهبودی کامل، بهبودی جزیی و عدم بهبودی). رضایت بیماران از درمانها نیز تعیین و تفاوت آن در میان افراد دارای علایم و نشانههای اختلالات TMD در قبل و بعد از درمان با آزمون Mann-Whitney U بررسی شد.
یافتهها: شایعترین علایم و نشانههای بیماران شامل درد TMJ (35 نفر، 2/42%) و کلیک (33 نفر، 8/39%) و نیز حساسیت مفصل (26 نفر، 3/31%) بوده است. میانگین سنی بیماران 3/32 سال و اکثریت آنها نیز خانم بودند (72 نفر در برابر 11 نفر). همچنین، 44 نفر (0/53%) با استفاده از اسپلینت، 11 نفر (3/13%) با اسپلینت قدامی و 17 نفر (5/20%) نیز از طریق اسپلینت و فیزیوتراپی درمان شده بودند. از کل نمونهها، 65 نفر (3/87%) از نتایج رضایت داشته و 16 نفر (3/19%) هم از این درمانها راضی نبودند. در انتهای درمان، افراد دارای درد TMJ (001/0> P ) و حساسیت مفصل (001/0> P ) رضایت کمتری در مقایسه با بیماران فاقد این علایم نشان دادند. در سایر موارد تفاوتهای معنیداری ازنظر میزان رضایت در میان افراد دارای علایم و نشانههای مختلف TMD در قبل و بعد از درمان مشاهده نگردید(05/0 < P).
نتیجهگیری: در مجموع درمانهای ارایه شده به بیماران TMD در دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران درمانهای موفقی بوده و اکثریت بیماران مراجعهکننده نیز از مزایای این درمانها بهرهمند شده بودند.
