بیان مسأله: یکی از ضایعات دندانی که معمولاً با استفاده از کلیشههای پریاپیکال تشخیص داده میشود، تحلیل اپیکالی ریشه دندان میباشد. تشخیص وجود و مقدار این عارضه میتواند در نحوه درمان ریشه و پیشآگهی درمان تأثیرگذار باشد.
هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان کارایی پرتونگاری پریاپیکال در تشخیص تحلیل اپیکالی ریشه انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه تجربی (In-vitro) 60 دندان که قبل از خارج شدن، از آنها پرتونگاری تهیه شده بود، مورد مطالعه بافتشناسی قرار گرفتند و نتیجه بررسیهای پرتوشناختی و بافتشناختی از نظر وجود و شدت تحلیل اپیکالی ریشه با استفاده از آزمون تعمیمیافته فیشر با یکدیگر مقایسه شدند.
یافتهها: نتایج این مطالعه اختلاف معنیداری را بین دو روش پرتوشناختی و بافتشناسی نشان داد (0003/0P=). تنها در 33/53% از موارد ارزیابی این دو روش با یکدیگر منطبق بودند که از این تعداد 23% واجد تحلیل ریشه بودند.عدم هماهنگی در 46% از موارد مشاهده شد؛ همچنین هیچگونه اختلافی بین شیوع تحلیل اپیکالی در دندانهای فک بالا و پایین وجود نداشت (233/0P=). میزان حساسیت پرتونگاری پریاپیکال در تشخیص تحلیل اپیکال ریشه در این تحقیق 3/57 % تعیین شد.
نتیجهگیری: با توجه به یافتههای این مطالعه، به نظر میرسد تکنیک پریاپیکال برای تشخیص تحلیل اپیکالی ریشه دندان، از کارایی مطلوبی برخوردار نمیباشد و لازم است محدودیت آن مورد توجه قرار گیرد.
