زمینه وهدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تعادل بین زندگی کاری و غیرکاری بر کیفیت زندگی در بیمارستانهای سطح شهر سنندج است. ابعاد تعادل بین زندگی کاری و غیرکاری شامل تعادل در خانواده، کار، اوقات فراغت و رشد شخصی است. همچنین به منظور سنجش کیفیت زندگی از ابعاد سلامت جسمانی، روانی، اجتماعی و محیطی استفاده شده است.
مواد و روشها: جامعه آماری پژوهش حاضرکلیه پرسنل بیمارستانهای سطح شهر سنندج (اعم از پزشکان، پرستاران، کارمندان بخش اداری و متصدیان و نگهبانان) هستند که به روش نمونهگیری خوشهای و با استفاده از فرمول کوکران، نمونهای 150 نفری از آنها انتخاب شده است. دادههای به دست آمده با استفاده از رویکرد معادلات ساختاری و نرمافزار AMOS18 و SPSS 20 تحلیل شده است.
نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که فرضیه اصلی پژوهش (تعادل بین زندگی کاری و غیرکاری پرسنل بیمارستانهای مورد بررسی) به اندازه 0.70 بر کیفیت زندگی کاری آنها تأثیر داشته است. این در حالی است که فرضیه فرعی اول تحت عنوان تأثیر تعادل در خانواده بر کیفیت زندگی به دلیل قرار داشتن مقدار بحرانی آن در دامنه رد فرضیات، رد شده است.
نتیجه گیری: تأثیر هر سه بعد غیرکاری بر کیفیت زندگی پرسنل بیمارستانها تأیید شده است که این امر میتواند به دلیل شرایط و محدودیتهای اقتصادی موجود در شهر سنندج باشد.
