جستجو در مقالات منتشر شده


3 نتیجه برای اراک
مطالعه‌ی تاثیر جدایه ماستی لاکتوباسیلوس پاراکازئی بر رشد و تولید انتروتوکسین استافیلوکوکوس اورئوس
مهنوش پارسایی مهر، علی میثاقی، افشین آخوندزاده، اشکان جبلی جوان، مهدی طاهری، نبی شریعتی فر،
دوره 8، شماره 3 - ( 6-1393 )
چکیده

 

زمینه و هدف: اثرات سودمند پروبیوتیک‌ها بر بدن، امروزه یکی از مباحث مهم دنیای علم تلقی می‌شود، لذا این مطالعه به منظور بررسی اثر ضد میکروبی سویه پروبیوتیک لاکتوباسیلوس پاراکازئی جدا شده از ماست بر روی باکتری بیماری زای غذایی به نام استافیلوکوکوس اورئوس انجام گردید.

 

روش بررسی: در این تحقیق اثر سویه پروبیوتیک لاکتوباسیلوس پاراکازئی جدا شده از ماست cfu/ml)108 ×1( بر رشد و تولید انتروتوکسین‌های باکتری استافیلوکوکوس اورئوسcfu/ml) 105×1(  مورد بررسی قرار گرفت که پس از تلقیح در محیط TSB و گرم خانه گذاری در دو دمای 25 و 35 درجه سانتی گراد، در زمان‌های صفر، 24، 48 و 72 ساعت، از کشت مخلوط و کنترل در محیط‌های اختصاصی BP و MRS کشت داده شد و سپس با استفاده از کیت الیزای ریدا اسکرین تولید انتروتوکسین بررسی گردید. یافته‌های این تحقیق با استفاده از آنالیز واریانس و آزمون مربع کای، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

 

یافته‌ها: پروبیوتیک‌ها در این مطالعه، رشد استافیلوکوکوس اورئوس را نسبت به نمونه‌ی کنترل 3 لوگ در دمای 25 درجه سانتی گراد و 2 لوگ در دمای 35 درجه سانتی گراد کاهش داد. سویه پروبیوتیکی تولید انتروتوکسین‌های A، C و E را در دمای 25 درجه سانتی گراد و انتروتوکسین‌های نوع E و A را در دمای 35 درجه سانتی گراد مهار کرد.

 

نتیجه‌گیری: استفاده از پروبیوتیک‌ها می‌تواند راهکار جدیدی برای کنترل زیستی باکتری استافیلوکوکوس اورئوس بدون استفاده از آنتی بیوتیک‌ها محسوب گردد.

 


بررسی میزان آلودگی آب‌های راکد و خاک به ورمامباورمیفورمیس در پارک‌های اراک، ایران، سال 97-1396
حمیده سادات اطیابی، سیما راستی، مریم نیتی، زهرا اسلامی راد، مهدی دلاوری، سیدغلام عباس موسوی،
دوره 13، شماره 3 - ( 6-1398 )
چکیده
‌
زمینه و هدف: ورمامباورمیفورمیس آمیب آزادزی فرصت طلبی است که در منابع محیطی وجود دارد و سبب کراتیت آمیبی یا آنسفالیت گرانولوماتوز آمیبی در افراد نقص ایمنی می­شود. مطالعه­‌ی حاضر به منظور تعیین آلودگی به ورمامباورمیفورمیس در آب­های راکد و خاک اراک صورت گرفت.
روش بررسی: در این مطالعه­‌ی توصیفی، 60 نمونه آب راکد و 36 نمونه خاک پارک­های اراک جمع آوری گردید. پس از عبور دادن نمونه­‌ها از فیلترهای نیتروسلولز 0/45 میکرونی، در محیط آگار غیرمغذی 1/5 درصد (NNA) کشت و از نظر آمیب آزادزی بررسی شدند. پس از استخراج DNA، ورمامباورمیفورمیس با واکنش زنجیره­ای پلی­مراز (PCR) و پرایمرهای NA1 NA2، شناسایی شد. 8 ایزوله ورمامباورمیفورمیس تعیین توالی نوکلئوتید گردید و پس از بلاست و تایید گونه، در بانک ژن ثبت گردید. اطلاعات با نرم افزار SPSS و آزمون­های آماری فیشر و مجذورکای تجزیه و تحلیل شدند.
یافته‌ها: از 96 نمونه منابع محیطی موردبررسی 29/2 درصد آلوده به آمیب آزادزی بودند. میزان آلودگی آب راکد و خاک به این آمیب به­ترتیب 28/3 درصد و 30/6 درصد بود(0/001P<). همچنین آلودگی به ورمامباورمیفورمیس به­‌ترتیب در 10 درصد و 16/7 درصد آب راکد و خاک تایید شد(0/001P<).
نتیجه گیری: آب­های راکد و خاک این منطقه، آلوده به آمیب­های آزادزی و ورمامبا است. با توجه به بیماری زا بودن این آمیب و امکان وجود اندوسیمبیونت بیماریزا در آن، آموزش بهداشت جهت کنترل و پیشگیری از بیماری به­‌خصوص در بیماران مستعد از جمله افراد استفاده کننده از لنزهای تماسی توصیه می­‌شود.

مقایسه‌ی تأثیردکسمدتومیدین و فنتانیل با میدازولام و سوفنتانیل جهت بی‌حسی در فیکوامولسی‌فیکاسیون: کارآزمایی بالینی دوسو کور
زهرا عطائی برازنده، بهزاد ایمنی، عرفان ایوبی، الهام سلطانی، محمدرضا عبادیان،
دوره 19، شماره 3 - ( 6-1404 )
چکیده
زمینه و هدف: جراحی کاتاراکت از رایج‌ترین جراحی‌های چشمی در سراسر جهان است. اکثر افرادی که جراحی می‌شوند، بیماران مسن می‌باشند که استفاده از بیهوشی عمومی و داروهای بیشتر منجر به عوارض حین و بعد از جراحی و افزایش هزینه برای بیماران می‌گردد. مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی تأثیر داروهای دکسمدتومیدین و فنتانیل وریدی و داروهای میدازولام و سوفنتانیل وریدی در بیماران جراحی کاتاراکت جهت شدت درد، وضعیت همودینامیک، رضایت جراح و میزان آرام‌بخشی بیماران انجام گردید.
روش بررسی: این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسو کور، بر روی ۸۰ بیمار کاندید عمل جراحی کاتاراکت در بیمارستان فرشچیان سینا در همدان انجام شد. نمونه‌گیری از ۲۰ اسفند ۱۴۰۲ تا ۳۰ مرداد ۱۴۰۳ انجام گردید. گروه مداخله داروهای دکسمدتومیدین و فنتانیل وریدی و گروه کنترل داروهای میدازولام و سوفنتانیل مورد بررسی قرار گرفتند. فشارخون، ضربان قلب و سطح اشباع اکسیژن اندازه‌گیری شد. شدت درد، رضایت جراح و میزان آرام‌بخشی بیماران اندازه‌گیری و ثبت گردید. نتایج پژوهش با توصیف متغیرهای کیفی و کمی برحسب گروه‌های مورد مطالعه از تعداد(درصد) و میانگین(انحراف‌معیار) استفاده شد و برای تحلیل آماری این متغیرها در پایه از آزمون‌های کای دو و تی مستقل استفاده شد. برای تأثیر گروه‌های درمانی روی درد در طول مطالعه از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر repeated measure ANOVA استفاده گردید و برهم‌کنش زمان و گروه ارزیابی گردید. درصورت نرمال نبودن متغیر پیامد مطالعه از معادل‌های ناپارامتریک آزمون Mann-Whitney استفاده گردید. سطح معنی‌داری ۰/۰۵>P-Value لحاظ گردید. تمامی آزمون‌های آماری در نرم‌افزار Stata انجام گرفت.  
یافته‌ها: در گروه مداخله میزان ضربان قلب و فشارخون در دقیقه با توجه به زمان کاهش یافت. تغییرات ضربان قلب و فشارخون تأثیری بر روند ریکاوری بیماران نداشت. سطح اشباع اکسیژن در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل در طول زمان تغییری نداشت. داروی مورد استفاده در گروه مداخله موجب تنگی نفس و کاهش سطح اشباع اکسیژن نشد. همچنین سطح درد در هر دو گروه تفاوت معنی‌داری با هم نداشت. سطح آرام‌بخشی بیماران و رضایت جراح در گروه مداخله بیشتر از گروه کنترل بود.
نتیجه‌گیری: باتوجه به نتایج حاصل از پژوهش توصیه می‌شود از داروی دکسمدتومیدین در جراحی کاتاراکت و سایر جراحی‌هایی که نیاز به سدیشن دارند، استفاده گردد.

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به پیاورد سلامت می باشد.

طراحی و برنامه نویسی: یکتاوب افزار شرق

© 2026 , Tehran University of Medical Sciences, CC BY-NC 4.0

Designed & Developed by : Yektaweb