زمینه و هدف: خوداستنادی به عنوان یکی از محدودیتهای تحلیل استنادی مطرح است بطوریکه به طرز غیرمتعارفی بر شاخصهای تحلیل استنادی و رتبه مجلهها تاثیر میگذارد. این پژوهش با هدف بررسی میزان همبستگی خوداستنادی و شاخصآنی مجلههای علمی- پژوهشی انگلیسی زبان ایرانی حوزه پزشکی نمایه شده در نمایهنامه استنادی اسکوپوس، در فاصله سالهای 2005-2009 انجام شده است.
روش بررسی: روش پژوهش پیمایشی از نوع توصیفی است که در آن از تحلیل استنادی استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مجلههای علمی-پژوهشی انگلیسی زبان ایرانی حوزه پزشکی است که تا تاریخ انجام این پژوهش در پایگاه استنادی اسکوپوس نمایه میشدند. جمع آوری دادهها به صورت مشاهده مستقیم و با مراجعه به پایگاه استنادی اسکوپوس انجام شد. دادههای گردآوری شده به کمک نرم افزارهای SPSSو روش ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شد.
یافتهها: نشان داد که میانگین نرخ خوداستنادی در میان مجلههای مورد بررسی 64/29 درصد است. 43/14 درصد از کل استنادها مربوط به خوداستنادی است. بطورکلی رابطه معنیداری از نوع مستقیم و ناقص، درسطح 01/0، بین نرخ خوداستنادی و شاخصآنی مجلهها وجود دارد(591/0p=). همچنین، ضریب همبستگی پیرسون نشان دهنده رابطه معنیدار، بین شاخصآنی مجلهها و شاخصآنی مجلهها بدون احتساب خوداستنادی با تعداد مقالات مجلهها، در فاصله سالهای مورد بررسی بود.
نتیجه گیری: خوداستنادی بر روی شاخصآنی مجلهها مورد بررسی تاثیر مستقیم دارد بدینمعنی که افزایش خوداستنادی باعث افزایش مصنوعی شاخصآنی مجلهها میشود. از سوی دیگر، شاخصآنی تحت کنترل حجم مقالات بود. بنابراین کاهش و یا حذف خوداستنادی به منظور قرارگرفتن مجله در جایگاه واقعی خود لازم به نظر میرسد.
