زمینه و هدف: حاکمیت بالینی، به کارگیری ساز و کارهای حاکمیتی برای انجام درست کار
در زمان و مکان مناسب به شیوهای صحیح برای بیماران، در راستای کسب حداکثر نتایج بالینی میباشد.
اجرای حاکمیت بالینی به طور قاطع نیازمند مهارتها و تمایلات نیروی کار بهداشت و
درمان است. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی رابطهی مدیریت منابع انسانی با اجرای
حاکمیت بالینی و استقرار بهینهی چارچوب حاکمیت بالینی با ارائهی راهکارهایی در
زمینه مدیریت موثر منابع انسانی در صورت وجود رابطه معنی دار میباشد.
روش بررسی: این پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی است که به صورت مقطعی در سال 1391
انجام شد. روش نمونهگیری، خوشهای دو مرحلهای است. از بین بیمارستانهای دانشگاههای
علوم پزشکی تهران به طور تصادفی سه بیمارستان دکتر شریعتی، امامخمینی(ره) و شهید
هاشمینژاد انتخاب شد و در هر بیمارستان به طور تصادفی پرسشنامه بین 30 نفر توزیع
گردید که در مجموع حجم نمونه به 90 نفر رسید. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامهی
پژوهشگر ساخته و برگه مشاهده بود. دادهها از طریق نرم افزار آماری SPSS تحلیل شد.
یافتهها: حداقل امتیاز حاکمیت بالینی مربوط به بیمارستان امام خمینی(ره) و
حداکثر آن مربوط به بیمارستان شهید هاشمینژاد بود. بین متغیرهای ((آموزش))، ((جذب
و به کارگیری)) و ((حقوق و مزایا)) با حاکمیت بالینی رابطه معنیداری دیده شد.
نتیجهگیری: باتوجه به رابطه معنیدار میان متغیرهای مدیریت منابع انسانی با
اجرای حاکمیت بالینی، سرمایهگذاری بر روی این محور از حاکمیت بالینی به عنوان
محوری که موفقیت در سایر محورها را
تحت تاثیر قرار میدهد میتواند در استقرار حاکمیت بالینی اثربخش باشد.
