روش مطالعه: مطالعه از نوع کيفی است و در سال 1389 انجام شد. جامعه مورد پژوهش 9 نفر از مسئولان درآمد و 9 نفر از نمايندگان مقيم سازمان های بيمه گر در بيمارستان های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی تهران بودند که از آنها در خصوص انواع رابطه، مشکل و راه حل های موجود بين بيمارستان و سازمان های بيمه گر سوال هايی توسط مصاحبه نيمه ساختاريافته پرسيده شد. تحليل داده ها به روش تحليل چارچوبی داده های کيفی انجام شد.

يافته ها: شش موضوع ماهيت(نوع) ارتباط بين بيمه و بيمارستان، وظايف نظارتی بيمه ها در بيمارستان، عوامل زمينه ساز برای ايجاد کسور(تفاوت ريالی ميان آنچه که درقبال ارايه خدمت براساس تعرفه های مصوب بايد وصول شود و آنچه که در عمل وصول می شود که مبنای تعرفه، آخرين چاپ کتاب کاليفرنيا و تعرفه های ابلاغی سالانه می باشد.) راه حل های کسور، مشکل بيمارستان ها با سازمان های بيمه گر و همچنين مشکل های نمايندگان بيمه با بيمارستان ها، شناسايی شد.

نتيجه گيری: بيمارستان ها و سازمان های بيمه گر بايد جهت حل مشکل هايشان سعی در برقراری ارتباطات موثر و کارآمد کنند که حاصل اين ارتباط علاوه بر برطرف کردن مسايل و مشکل های خودشان، به بيماران نيز کمک موثری می کند، چراکه در ارتباط نامناسب بين بيمارستان و سازمان های بيمه گر بيشتر مشکل های آنها به بيمار تحميل می شود.