زمينه و هدف: ليستريا از جمله باکتری های مقاوم به شرايط هضم لجن است که ليستريا مونوسيتوژنز به عنوان عامل بيماری ليستريوزيس از مهمترين گونه آن است. لجن توليدی در تصفيه ­خانه­ فاضلاب شمال اصفهان، با استفاده از هاضم های بيهوازی تثبيت گرديده و پس از خشک شدن، جهت کوددهی زمين های کشاورزی استفاده می ­شود. با توجه به اهميت موضوع، هدف از انجام اين مطالعه، بررسی کارايی واحدهای فرآوری لجن به ويژه هضم بيهوازی در حذف و يا کاهش باکتری ليستريا است. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی، 13 بار نمونه برداری از واحدهای فرآوری لجن تصفيه خانه فاضلاب شمال اصفهان بطور هفتگی طی سه ماه به روش استاندارد انجام گرفت. برای شمارش و جداسازی باکتری ليستريا در نمونه های لجن، به ترتيب از روش های تخمير سه لوله ای و استاندارد دپارتمان کشاورزی آمريکا استفاده گرديد. ليسترياهای جدا شده، به روش فنوتيپی تاييد شده و برای تعيين گونه باکتری از آزمون های بيوشيميايی تخمير کربوهيدرات و آزمايش کمپ استفاده شد. يافته ها: ميزان آلودگی لجن خام، لجن تثبيت شده و لجن خشک شده به حداقل يکی از گونه های مونوسيتوژنز، ايناکوآ و سيليگری به ترتيب 100، 92/3 و 53/8 درصد بود. کارايی هاضم های بيهوازی در حذف گونه های ليستريا مونوسيتوژنز، ايناکوآ و سيليگری به ترتيب 64/7، 39/72 و 100درصد و کارايی بسترهای لجن خشک کن برای حذف گونه های مونوسيتوژنز و ايناکوآ به ترتيب 73/4، 96/68 درصد تعيين گرديد. نتيجه گيری: ليستريا مونوسيتوژنز در مقابل شرايط واحدهای فرآوری لجن، از ساير گونه های شناسايی شده مقاوم تر است، بنابراين استفاده از لجن به عنوان کود می ­تواند باعث انتشار اين باکتری در محيط و آلودگی محصولات کشاورزی گردد.