زمينه و هدف: پرکلرواتيلن يک هيدروکربن کلرينه است که به عنوان حلال دارای مصارف متعددی است. لذا اين مطالعه با هدف تعيين اثرات اکولوژيکی و سميت پرکلرواتيلن قبل و بعد از فرايندهای اکسيداسيون پيشرفته استفاده شده جهت حذف پرکلرواتيلن، (فرايند اولتراسونيک، تابش فرابنفش و پراکسيد هيدروژن)، به وسيله آزمايشات زيست آزمونی توسط دافنيا مگنا انجام شد. روش بررسی: با توجه به حساسيت دافنيا و گزارش‌های موجود در مورد اينکه دافنيا مگنا حساس‌ترين آبزی بی‌مهره به ترکيبات آلی مختلف است، سميت پرکلرواتيلن و محصولات حاصل از تخريب پرکلرواتيلن در فرايندهای مختلف توسط دافنيا انجام شد. ميزان غلظت کشنده 50 درصد(LC50) و واحد سميت (Tu) تعيين شدند. جهت تعيين سميت پرکلرواتيلن ابتدا محلول مادر آن با غلظت mg/L 100 تهيه شد، پس از آن 9 نمونه که هريک به ترتيب حاوی 0(بلانک)، 5 ، 10، 20‌، 30، 40 ، 50 ، 75 و 100 درصد حجمی از محلول مادر اوليه بودند جهت استفاده در مراحل بعدی تهيه گرديد. جهت تعيين سميت محصولات حاصل از تجزيه پرکلرواتيلن توسط فرايندهای اولتراسونيک، فتوليز، فتوليز به همراه پراکسيد هيدروژن و فتوسونيک‌، نمونه‌های اوليه جهت آزمايشات‌، از محلول خروجی هريک از راکتورها که غلظت اوليه پرکلرواتيلن آنها mg/L 100 بود، تهيه گرديد. کليه آزمايشات در آزمايشگاه ميکروبيولوژی دانشکده بهداشت‌، دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام گرديد. يافته‌ها: نتايج نشان داد که LC50 24 ساعته پرکلرواتيلن بر روی دافنيا مگنا برابر با mg/L 35/51 است.LC50 48 ساعته، 72 ساعته و 96 ساعته پرکلرواتيلن نيز به ترتيب برابر 28/058، 21/033 وmg/L 19/27 بود. ميزان سميت در فرايندهای اکسيداسيون به کاربرده شده جهت تجزيه پرکلرواتيلن کاهش ‌يافت. نتيجه‌گيری: ميزان سميت در فرايندهای هيبريدی(کاربرد چند روش اکسيداسيون با هم) کمتر از فرايندهايی با يک روش اکسيداسيون (مثلا اولتراسونيک به تنهايی) بود. توالی کاهش سميت در مورد تمام دوره زمانی مشابه بود. لذا فرضيه کاهش سميت محصولات حاصل از تجزيه پرکلرواتيلن بعد از انجام فرايندهای ذکر شده قابل قبول است. لازم به ذکر است اگرچه در محلول خروجی از فرايندهای مختلف اکسيداسيون شيميايی ترکيبات بينابينی مختلفی وجود دارد ولی سميت آنها کمتر از سميت اوليه پرکلرواتيلن است علت اين امر ممکن است جزيی بودن غلظت محصولات بينابينی باشد که باعث کاهش مقدار سميت می‌شود.