زمينه و هدف: ترکيبات رنگ‌زا گروه مهمی از آلاينده‌های محيط زيستند که حتی توسط چشم نيز قابل رويت است. بنابراين تخليه پساب‌های رنگی به منابع آب به شدت منع شده است و فناوری‌های مختلفی برای تصفيه آنها به کار گرفته می‌شود. در بين روش‌های مختلف تصفيه، جذب از جايگاه ويژه‌ای برخوردار است. در اين راستا کارايی زئوليت طبيعی (کلينوپتيلوليت) و زئوليت اصلاح شده با اسيد به عنوان يک جاذب ارزان قيمت جهت حذف رنگ‌زای راکتيو آبی 19 از محيط آبی با استفاده روش جذب منقطع بررسی شد. روش بررسی: فرايند اصلاح زئوليت توسط دو نوع اسيد (اسيد فسفريک و سولفوريک) به منظور افزايش قابليت جذب رنگ در آن انجام شد. در ابن تحقيق اثر غلظت اسيد، زمان تماس، pH محيط مايع، غلظت اوليه رنگ‌زا و مقدار جاذب بر روی فرايند جذب رنگ‌زا مورد بررسی قرار گرفت. يافته‌ها: بر اساس داده‌های حاصل مدل‌های ايزوترمی لانگمير و فروندليچ بررسی و مشخص گرديد که هر دو مدل، جذب رنگ‌زا بر روی جاذب‌ها را بخوبی توصيف می‌نمايند. هم‌چنين مشخص شد که جذب از سنتيک درجه اول کاذب پيروی می‌کند. نتايج جذب نشان داد که زئوليت خام از ظرفيت پايينی برای جذب رنگ‌زا برخوردار است اما اين ظرفيت به طور مشخصی با اصلاح زئوليت توسط اسيد افزايش می‌يابد. به طوری که نتايج نشان داد تاثير اسيد سولفوريک در اصلاح زئوليت به منظور جذب زنگ‌زا بيشتر از تاثير اسيد فسفريک بود. نتيجه‌گيری: بهترين نتايج بر مبنای راندمان جذب رنگ‌زا برای زئوليت اصلاح شده با نسبت سيليس به آلومينيوم 7/5، بعد از 3 hزمان تماس در محدوده بين 72-41% به دست آمد.