زمينه و هدف: در اين تحقيق راندمان حذف رنگ زای راکتيو آبی 171 با استفاده از فرايند تلفيقی اکسيداسيون پيشرفته UV/H2O2 و SBAR مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: ابتدا دو سيستم شيميائی و بيولوژيکی هر يک بطور مجزا مورد بررسی قرار گرفت. در سيستم شيميايی پارامترهای نوع و توان لامپ و نيز غلظت اوليه رنگ زا و پراکسيد هيدروژن و در سيستم بيولوژيکی زمان ماند هيدروليکی، شدت هوادهی، غلظت اوليه رنگ زا و درصد حذف رنگ و COD بررسی شدند. پس از تعيين شرايط بهينه و قابليت هر يک از اين سيستم­ ها، جهت بررسی کارائی سيستم تلفيقی، خروجی فاضلاب نيمه تصفيه شده در فاز شيميايی پس از حذف پراکسيد هيدروژن باقيمانده توسط دی اکسيد منگنز، وارد راکتورهای بيولوژيکی گرديد. يافته­ ها: در آزمايش فاز شيميايی، غلظت 100 ppm رنگ زا با استفاده از لامپ UV-C با توان 150 W و با استفاده از mM 0/1 پراکسيد هيدروژن در pH=9 در مدت زمان 25 min، به طور کامل رنگبری شد اما راندمان حذف COD در انتهای آزمايش(min 135)، 86/7  درصد  بود. کاربرد سيستم بيولوژيکی حذف 44 درصد رنگ توسط مکانيسم جذب در COD اوليه 50 mg/L را به دنبال داشت که بيانگر عدم توانايی سيستم در تجزيه بيولوژيکی و شکستن مولکول رنگ زا بود. سيستم تلفيقی، قادر به حذف موفق ­تر رنگ و COD رنگ زا در مقايسه با انجام هر يک از فرايندها بصورت مجزا بود. به طوريکه علاوه بر حصول رنگبری کامل، در فرايند تلفيقی اول (حذف رنگ تا غلظت 45 ppm در سيستم شيميائی و تخليه به سيستم بيولوژيکی)، ميزان حذف COD رنگ زا به 81 درصد و در فرايند تلفيقی دوم (حذف کامل رنگ در سيستم شيميائی و تخليه به سيستم بيولوژيکی) به 52 درصد رسيد. نتيجه گيری: طبق نتايج بدست آمده، به دليل پيچيده بودن ساختار رنگ زا، سيستم بيولوژيکی قادر به حذف کامل آلاينده نيست. ولی با تلفيق دو فرايند شيميايی UV/H2O2 و بيولوژيکی SBAR، ميزان تجزيه پذيری ترکيبات آلی افزايش می ­يابد که نشان دهنده موفق بودن فرايند تلفيقی در تجزيه ترکيبات سخت تجزيه­ پذير است.