زمينه و هدف: موادهيوميک در آب شرب با کلرين واکنش داده و تشکيل ترکيبات سرطان زا می نمايند. از ميان روش های مختلف برای جداسازي  اسيدهيوميک از آب های سطحی، فرايند جذب در زمره روش های است که به علت اقتصادی و ساده بودن توجهات زيادی را بخود جلب کرده است.اين تحقيق با هدف بررس کارائی نانوذرات سيليکون در جذب اسيدهيوميک موجود در آب انجام گرفت. روش بررسی: مطالعه تجربی است که بر روی نمونه سنتتيک و سپس بر روی نمونه واقعی آب خام تصفيه خانه زرينه رود تبريز انجام گرفت. نمونه برداری بروش نمونه برداری لحظه ای انجام گرفت .پس از تعيين کيفيت شيميايی و ميانگين اسيدهيوميک نمونه خام، اثر pH، مقدار جاذب و زمان های مختلف بر روی حذف اسيدهيوميک مورد بررسی قرار گرفت. شرايط بهينه هريک از پارامتر تعيين گرديد. بمنظور درک بهتر فرايند جذب، ايزوترم ها و سينتيک جذب بررسی شد. غلظت اسيد هيوميک و TOC بترتيب با استفاده از اسپکتروفتومتر Schimadzu/UV-1800,made  (in japan) در طول موج 254 nm و دستگاه TOC متر SHIMADZU مدل TOC-VCSH اندازه گيری شد. برای تجزيه تحليل داده ها از نرم افزار spss و آماره رگرسيون استفاده شد. يافته ها: بيشترين درصد حذف اسيد هيوميک در pH=4، و زمان ماند 10 min و کاربرد مقدارجاذب 0/25 g/L برای محلول های سنتتيک و واقعی به ترتيب با راندمان 88/4 % و 81/8 % بدست آمد. نتايج نشان داد، جذب اسيدهيوميک از ايزوترم فروندليچ وسرعت آن از سينتيک درجه دوم بترتيب با ضريب همبستگی 0/8172 و 0/9936 پيروی می کند. نتيجه گيری: گرچه ميزان حذف در محلول های واقعی با محلول های سنتتيک بعلت تداخل عوامل مداخله گر در آب های طبيعی کمتر بود ولی در مجموع با توجه به درصد بالای حذف اسيدهيوميک در شرايط بهينه می توان روش مذکور را بعنوان يکی از روش های کارآمد برای حذف  اسيدهيوميک مطرح نمود.